Ajax is de speelbal van de Champions League. De eens roemruchte club leed in Marseille een ondubbelzinnige nederlaag tegen Olympique (4-0), waardoor de positie van de zwalkende trainer John Heitinga onhoudbaar lijkt.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Ajax hoort in de Champions League, vinden ze vooral bij Ajax. Niets is namelijk minder waar. Ajax hoort momenteel in de nog op te richten kleuterklas van het voetbal. Op elk gebied is het gebodene onvoldoende. In de Champions League, de haute cuisine van het voetbal, doet Ajax mee voor spek en bonen. Na de nederlaag tegen Inter (0-2), volgde de zeperd aan de Middellandse Zee (4-0).
Geen structuur, oordeelde aanvoerder Davy Klaassen over het spel, na het gedrocht tegen NAC van afgelopen zaterdag. Klopt. Ook geen tactiek trouwens, geen reëel plan, geen kwaliteit, geen meedogenloosheid, geen defensief vermogen, en zo is de reeks eindeloos uit te breiden.
Alles wilde Ajax vorig seizoen doen om weer te mogen meedraaien in het miljoenenbal, om financiële tekorten als de ruim 37 miljoen van afgelopen seizoen te voorkomen. De trainer van toen, Francesco Farioli, bedacht een plan, met zijn speciale missie. Hij zocht en vond structuur. Hij deed aanpassingen, speelde soms puur defensief en bouwde een team waarin lijn zat en waarin iedereen streed voor elkaar. Alleen de ontknoping van het seizoen viel zwaar tegen, omdat de titel na een ruime voorsprong alsnog verloren ging aan PSV.
Ajax liet Farioli gaan door een akkefietje en ging voor een jongen van de club, John Heitinga, voorheen Johnny Heitinga, die eerder had laten zien dat hij te licht was voor de baan. Heitinga is namelijk geen kapitein. Hij is een scheepsjongen, een vrolijke matroos die om onverklaarbare reden door de clubleiding van Ajax tot het hoogste ambt is geroepen. Waarom? Niemand die het weet, behalve de leiding, met technisch directeur Alex Kroes.
Ajax is stuurloos. Planloos. Ajax is een soort demissionair kabinet waarvan de ministers beter helemaal kunnen opstappen en onderging een van de grootste Europese afgangen in 125 jaar clubhistorie, door met 4-0 te verliezen in Marseille, getraind door Roberto De Zerbi. Een trainer die staat voor moderniteit, voor structuur. Een vriend van Farioli, bovendien. Het leek wel een complot, dinsdag: De Zerbi die wraak op Ajax neemt, om Farioli een plezier te doen. Met Igor Paixao als uitblinker, vorig seizoen de beste speler van de eredivisie, van rivaal Feyenoord.
‘We willen met lef spelen’, zei Heitinga voor de aftrap in Stadion Vélodrome, waar zoveel mooie herinneringen liggen. Ook voor het Nederlandse voetbal, met de treffer van Dennis Bergkamp tegen de Argentijnen als hoogtepunt, op 4 juli 1998 in de kwartfinale van het WK. Lef is namelijk onderdeel van het DNA van Ajax, waaraan Farioli andere ingrediënten toevoegde. Lef dateert alleen uit de tijd dat Ajax geweldige voetballers had, spelers naar wie de wereld keek.
En warempel, in de eerste vijf minuten speelde Ajax inderdaad met lef, naar voren, met veel balbezit, maar achterin en eigenlijk overal was het een geitenkaas, zoals Johan Cruijff zaliger zou zeggen. Bij de eerste aanval was het meteen raak voor de Franse topclub. Alles lag open, zoals sommige straten in het centrum van Amsterdam, omdat Ajax dacht het zich te kunnen permitteren één tegen één te spelen.
Het was een geweldige aanval, dat zeker, met de dieptepass van Nayef Aguerd, het subtiele doortikken van spits Patrick-Emerick Aubameyang, de dribbel van Igor Paixao, die Ajax al een keer de vernieling in had geholpen als speler van Feyenoord. Geweldig hoe hij de bal meenam, versnelde, Youri Regeer tot toeschouwer degradeerde en de bal rustig in de hoek schoot. Regeer viel later geblesseerd uit, net als Owen Wijndal.
En dan die zogenaamde grote spelers van Ajax, de routiniers die ook al niet thuisgaven toen het er vorig seizoen werkelijk om ging, tegen NEC en FC Groningen, die nochtans een nieuw contract kregen. Ajax had ze nodig. Voor wat dan? Davy Klaassen voor de ervaring. Hij verspeelde de bal knullig in de aanloop naar de 2-0, weer van Paixao.
Steven Berghuis is er voor de creativiteit, zegt Heitinga in zijn opsomming van clichés. Maar Berghuis kan net als Klaassen allang niet meer mee in het fysiek veel vragende, internationale topvoetbal. Nog afgezien van zijn onnozele no look pass, waarvan het nadeel was dat hij ook door niemand was gezien, behalve dan door de tegenstander, en het was 3-0, via Mason Greenwood.
Wedstrijd afgelopen, officieus. Weer een afgang, al is de schade in de nationale competitie beperkt gebleven, mede door het relatief eenvoudige programma van Ajax tot nog toe.
Dat zal vanaf nu anders zijn. Ajax, met al zijn kleine mannetjes, was ook fysiek totaal kansloos tegen Olympique. Symbolisch was de inleiding voor de 4-0. Oscar Gloukh gaf iets dat in de verte deed denken aan een voorzet. Marseille onderschepte de bal, schakelde om en scoorde, via Aubameyang. Waar zaten we naar te kijken, eigenlijk?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant