is tv-recensent voor de Volkskrant.
Een Joegoslavisch meisjeshandbalteam en hun coach reden in 1992 met de bus naar een pinkstertoernooi in het Noord-Hollandse Oosterblokker. Ze wilden de oorlog tijdelijk ontvluchten; twee, drie weken, tot het weer rustig zou zijn. Het werd, in ieder geval voor de helft van hen, 33 jaar.
In het mooie BNNVara-drieluik De bus naar Mostar nemen Lemja, Tea, Mirella en Lidija de bus terug naar Mostar, in Bosnië en Herzegovina. Met behulp van oude brieven en dagboeken reconstrueren ze de destijds gevaarlijke en uitputtende route van 2.000 kilometer. Terugkijken om vooruit te kunnen, zegt de Nederlands-Kroatische traumapsycholoog Iva Bicanic, die met hen meereist.
De eerste stop is in Salzburg, waar de Duitse douane hen destijds dagenlang tegenhield, omdat ze vluchteling waren. Ze vinden het huis waar een pastoor hun onderdak bood, nadat ze dagenlang stiekem in een voetbalstadion hadden geslapen. En ze nemen de omweg door de bergen naar Mostar, waar de reparaties aan de weg nog herinneren aan de vele granaatinslagen en de snipers die op loer lagen.
Hoewel de meiden destijds niet alleen vluchtten, spraken ze nooit met elkaar over hun gevoelens. Dat blijkt nog steeds lastig; als Lemja een oude vriendin in Wenen opzoekt wier moeder tijdens de genocide verdween, valt ze stil. Tot een paar jaar geleden voelde ze zich verantwoordelijk voor het leven van haar broertje, dat ze destijds in Mostar achterliet.
Eenmaal in het door de oorlog getekende, nog altijd prachtige Mostar, beseft Tea dat het niet haar keuze was om te vertrekken en haar familie achter te laten, maar die van haar ouders en coach.
Schuld en schaamte doorspekken ook de NPO Doc Een goede moeder. Elleke, Erin en Jasmijn vertellen in de korte film ze dat ze een burn-out opliepen door het moederschap; iets wat ze lang niet durfden toe te geven, niet aan hun omgeving, maar ook niet aan zichzelf. Want: ‘Anderen lukt het wel.’
In een steriel wit babykamerdecor vertellen de moeders regisseur Kim Faber als in een therapiesessie over hun onrealistische verwachtingen, de hoge eisen die ze aan zichzelf stelden en de stereotiepe moederrol.
Hun beeld van de perfecte moeder was er een van een vrouw die haar zaken op orde heeft. Een vrouw die werk en kinderen probleemloos combineert, die zorgt voor een keurig dagritme, kinderen netjes, huis aan kant. En dat alles met een stralende glimlach. Een moeder, beseffen ze nu, die zichzelf totaal wegcijfert.
De realiteit: krijsende baby’s, chaos en emotionele en fysieke uitputting. De dagen die de moeders niet op kantoor maar met hun kinderen doorbrachten, leken eindeloos te duren. ‘Dan ging mijn man ’s ochtends naar zijn werk, en dacht ik: wat moeten wij nu weer de hele dag gaan doen?’
Een goede moeder bevat een liefdevolle boodschap aan alle worstelende moeders: je bent niet de enige.
Source: Volkskrant