Nieuw Sociaal Contract wil dat minister-president Schoof aangifte doet tegen oud-PVV-minister Faber wegens lekken uit de ministerraad. In haar vrijdag verschenen memoires doet zij verslag van de kritiek die voormalig NSC-minister Uitermark in de ministerraad had op Fabers asielwetten.
is chef van de politieke redactie.
Het reglement van orde voor de ministerraad schrijft voor dat alles wat in de Trêveszaal wordt besproken geheim blijft totdat na 25 jaar de notulen worden geopenbaard. Het idee daarachter is dat het kabinet ‘met één mond’ dient te spreken: als ministers openlijk van mening verschillen over eenmaal genomen kabinetsbesluiten, kan dat het maatschappelijk draagvlak voor die besluiten ondergraven. Binnen de muren van de vergaderzaal mogen meningen onbeperkt worden uitgewisseld, maar daarna is het de bedoeling dat alle ministers zich achter de uitkomst van de beraadslaging scharen.
In haar boek Mij krijgen ze niet klein, dat vrijdag verscheen, komt Marjolein Faber echter terug op de besprekingen in de ministerraad over de aanscherping van het asielbeleid dat zij voor zich zag. ‘Toen het stuk eenmaal in de ministerraad voorlag, wilde de minister van Binnenlandse Zaken de helft uit mijn voorstel slopen. Alles wat maar enigszins streng was moest eruit. Zinnen werden afgezwakt of weggestreept. Zo wilde minister Uitermark de maatregelen die opgenomen moesten worden in de noodwet niet in het regeerprogramma hebben.’
Hoogleraar staatsrecht Wim Voermans vroeg zich meteen vrijdag al af of Faber daarmee een ambtsmisdrijf begaat. NSC-leider Eddy van Hijum, die zelf tot juni ook met Faber in de ministerraad zat, roept premier Schoof nu op aangifte te doen: ‘Faber lapt de wet aan haar laars. Het gesprek in de ministerraad moet veilig gevoerd kunnen worden’, schrijft hij op X. ‘Faber ondermijnt het vertrouwen en de samenwerking, ook in ieder volgend kabinet. Wegkijken heeft blijvende gevolgen.’
Ook enkele oppositiepartijen willen weten wat Schoof van plan is. De minister-president heeft zelf nog niet op Fabers boek gereageerd. De vorige keer dat iets soortgelijks speelde was in 2002, toen voormalig minister Eduard Bomhoff (Lijst Pim Fortuyn) in zijn boek Blinde ambitie ook terugkeek op de roerige ministerraden van het eerste kabinet-Balkenende. Hoewel hij er vooraf uitdrukkelijk op werd gewezen dat hij niet uit de school mocht klappen deed hij dat toch, onder meer over gevoelige onderwerpen als de veiling van radiofrequenties en de uitbreiding van de EU.
Toenmalig premier Jan Peter Balkenende vroeg het Openbaar Ministerie uit te zoeken of Bomhoff zich mogelijk schuldig had gemaakt aan schending van het ambtsgeheim, een misdrijf waarop maximaal 6 jaar gevangenisstraf staat. Na een vooronderzoek van negen maanden besloot het tweede kabinet-Balkenende uiteindelijk geen aangifte tegen Bomhoff te doen.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant