Priscilla Vaudelle, musicalregisseur In de musical ‘Prinses Arabella’, geïnspireerd op de prentenboeken van Mylo Freeman, probeert een jonge prinses los te breken van regels en tradities. Regisseur Priscilla Vaudelle gebruikte haar eigen ervaringen: „Ik ben een vrouw van kleur, die als kind droomde over wat je mag zijn, een koningin bijvoorbeeld.”
Priscilla Vaudelle, regisseur van de musical ‘Prinses Arabella’.
‘Prinses Arabella is alles waarvan ik droomde toen ik klein was: vrouwen van kleur die elkaar empoweren, die écht vriendinnen zijn”, vertelt regisseur Priscilla Vaudelle (42): „Het is mijn cadeau aan kinderen. Ik zeg tegen ze: ik kan je niet beschermen tegen de wereld, maar ik kan je wel meegeven dat je groots mag dromen.”
Vaudelle zit in haar repetitiestudio op een Amsterdams industrieterrein. Een groot, paars kasteel vult de kale ruimte. Het zonlicht dat door de ramen valt, laat de torentjes van het kasteel blinken. Met de prentenboeken van de Nederlands/Amerikaanse auteur en illustrator Mylo Freeman als inspiratie ontwikkelde Vaudelle hier haar eerste kindermusical: Prinses Arabella.
Ze kocht de prentenboeken over een prinses van kleur graag voor haar neefjes en nichtjes, ook haar zoon van zeven kent het verhaal. Dus toen het all-female productiehuis Dawn Collective haar vroeg de voorstelling te schrijven en te regisseren, zei ze direct ja. Het was voor het eerst dat ze de taak van tekstschrijver op zich nam, daarvoor kreeg ze hulp van de ervaren scenarist Dick van den Heuvel. En ze wist meteen dat het een muziekvoorstelling moest worden, Glen Faria schreef de liedjes.
In de musical probeert de jonge prinses Arabella tegen de regels in te gaan. Zo geeft ze het officiële, traditionele volkslied een moderne twist, wat tot botsingen leidt met Omi, haar oma. „Arabella snapt niet waarom iedereen zo stijf en keurig is. Ze wil losbreken, geen koningin van de oude stempel worden. Omi is gewend om binnen de regels te leven en te regeren, maar al snel wordt duidelijk dat ook zij buiten de lijntjes had willen kleuren, ze durfde alleen niet”, vertelt Vaudelle.
Priscilla Vaudelle: „ Ik wil in het theater meer ‘joy’ brengen, zodat we hoop houden.” Foto Jagoda Lasota
Door het volkslied te herschrijven laat Arabella zien dat ze wil loskomen van de oude tradities en regels. Tijdens de voorstelling staan er alleen vrouwelijke acteurs op het podium. Arabella krijgt steun van twee vriendinnen in haar wil om vernieuwing te brengen in haar rol als koningin. „Het gaat over empowerment van vrouwen, over elkaar stimuleren om je dromen te volgen.”
Het verhaal spreekt volgens Vaudelle niet alleen kinderen aan. „Iedereen herkent wel iets in de relatie tussen twee generaties: hoe die kan botsen, maar ook hoe die twee van elkaar kunnen leren. Kinderen voelen tegenwoordig meer ruimte om zich uit te spreken, zoals Arabella dat doet. Omi moet daarmee omgaan. Uiteindelijk vinden de twee elkaar. Arabella ontdekt dat ze veel kan leren van de ervaringen van Omi, en andersom leert Omi van Arabella’s vrijheid.”
Voor Vaudelle is haar persoonlijke leven een inspiratiebron voor haar voorstellingen, het is naar eigen zeggen haar „trademark’” als regisseur. Ze deed dat onder andere in haar eerdere muzikale voorstellingen Bims (2021), over opgroeien in de Bijlmer, net als zijzelf; in Sixth (2022), over het schoonheidsideaal van vrouwen, en Osso (2023), over co-ouderschap – zelf is ze ook co-ouder. Ook in Prinses Arabella verweefde ze haar eigen ervaringen, al was dat in eerste instantie niet haar bedoeling. „Deze voorstelling had ik eerst ontkoppeld van mezelf, vanuit een verlangen om een mooi kinderverhaal te maken dat de nadruk legde op hun wereld. Uiteindelijk lukte dat alleen door een portret te maken van wat ik zelf ben: een vrouw van kleur, die als kind droomde over wat je mag zijn, een koningin bijvoorbeeld.”
Naast haar kinderdromen verwerkte ze ook ervaringen uit haar jeugd. „Als tweede generatie Surinaamse Nederlander durfde ik mijn moeder niet tegen te spreken. Ik moest me ‘netjes’ gedragen, waardoor ik nooit zoals Arabella heb kunnen zijn. Maar mijn moeder ook niet. Zij dacht ook dat ze binnen de lijntjes moest blijven in Nederland, waar ze zich te gast voelde. Ik ben in Nederland geboren en opgegroeid in de Bijlmer. Toch gaat geen enkel verhaal over mij. Ze gaan bijvoorbeeld over de geschiedenis van mijn voorouders, maar niet over wat ik ben: een vrouw van kleur die is opgegroeid in Nederland. Het verhaal van Arabella gaat wel over mij, zij voelt dat ze mag dromen. Omi vertegenwoordigt voor mij de confrontatie van het vasthouden aan structuren en wetten, in plaats van dat we ons openstellen en naar kinderen luisteren.”
Priscilla Vaudelle, regisseur van de musical ‘Prinses Arabella’. Foto Jagoda Lasota
Daarin liet ze zich ook inspireren door haar zevenjarige zoon, die actief meedacht over de voorstelling. „Er staan letterlijke zinnen van hem in het script. Dat hij zo inhoudelijk kon meepraten over dit verhaal, laat zien hoe slim kinderen zijn. Hij vroeg bijvoorbeeld: wanneer gaat Arabella kiezen of ze koningin wil zijn? Toen ik hem voor het eerst in mijn armen kreeg, dacht ik: wauw, volgens mij ga jij mij meer leren dan ik jou.”
Vaudelle is het gewend om zich op een „grote, onbereikbare doelgroep” te richten, een groep die niet vaak naar het theater gaat, maar vooral naar Pathé. „Vroeger waren dit MTV-kijkers, waar ik zelf ook toe behoorde, nu is dat de Netflix-mens. Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik theater maak waar zij naartoe willen?” In Prinses Arabella combineert ze muziek, dans, snelle dialogen en interactie met het publiek tot wat ze zelf een „magische mengelmoes” noemt die mensen naar het theater moet trekken. Over de korte spanningsboog van kinderen hoeven ouders zich geen zorgen te maken. „Ik heb zelf ADHD, geen enkele scène duurt te lang.”
„Voor mij is luisteren naar muziek, dansen en samenzijn op het toneel een vorm van protest. Juist in tijden dat er veel narigheid op de wereld is en mensen uit elkaar drijven. Ik denk niet dat de wereld liever voor ons wordt. Maar er is één ding dat niemand ons ooit mag afnemen: ons gelukje vanbinnen. We worden voortdurend geconfronteerd met alles wat misgaat in de wereld. Doordat iedereen telefoons heeft en bij alle informatie kan, weten kinderen soms meer dan wij. Wat wij ze als volwassenen nog kunnen meegeven in deze tijd, is liefde en respect voor elkaar. Je bent nooit alleen, ook als je je onveilig voelt. Ik wil in het theater meer ‘joy’ brengen, zodat we hoop houden.”
Of ze nog eens een voorstelling zou maken voor kinderen? Ja, zegt Vaudelle. „Dat had ik nooit gedacht voordat ik Prinses Arabella maakte. Ik vind het heel fijn en tof om kinderen serieus te nemen en met jezelf in gesprek te gaan over volwassen zaken op een kinderlijke manier.” Haar zoon is in ieder geval „in love met Arabella.”
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC