All That Is Over, het nieuwe album van de Ierse band Sprints, zit vol wroeging en onvrede. Het luistert dan ook als een tour door Dantes hel, zoals hij die beschrijft in het eerste deel van zijn gedicht De Goddelijke Komedie.
is popredacteur van de Volkskrant.
De Ierse postpunkband Sprints ziet het somber in. Een berg nieuwe muziek, geïnspireerd door hun persoonlijke levens en de wereld om zich heen, bleek opeens verrassend veel op een hel te lijken. Thematisch dan, de warmduistere gitaarmuziek is ook op hun nieuwe album All That Is Over weer ruig maar helder.
Hun debuutalbum Letter to Self uit 2024 werd tot hun eigen schrik een vrij groot succes. Sinds dat album is verschenen, is de band eigenlijk constant op tour: ze speelden meer dan honderd shows met hun debuut. Het nieuwe album All That Is Over is dan ook helemaal onderweg geschreven: in tourbussen, hotelkamers en tijdens soundchecks. ‘Ik moest een hoop verwerken’, zegt frontvrouw Karla Chubb op het terras van een Amsterdams café.
Zij en drummer Jack Callan zijn aangeschoven om over hun nieuwe muziek te praten. ‘Er was een boel aan de hand in de wereld, en in onze eigen levens’, zegt Chubb. Relaties die ontstaan en eindigen terwijl je constant op reis bent, het uitputtende bestaan van een vrouw in de muziekindustrie, eenzamheid: inspiratie genoeg. En, als ze eerlijk is, ook verveling: ‘We waren het ook zat om meer dan honderd shows met hetzelfde album te spelen.’
De nummers zitten vol wroeging en onvrede, het album luistert dan ook als een tour door Dantes hel, zoals hij die beschrijft in het eerste deel van zijn gedicht De goddelijke komedie. In de visie van de middeleeuwse Italiaanse dichter bestaat de hel uit een voorportaal en negen hellekringen waar zondaars eeuwig vastzitten, ingedeeld naar de begane zonden. Dat was oorspronkelijk ook het concept voor het album, zegt Chubb. ‘Jack en ik hebben in de pub, na een wedstrijd van Manchester United, uren gepraat over dit concept. We wilden pakjes kaarten maken met figuren uit de hel erop, T-shirts met de kringen van de hel...’
Uiteindelijk lieten zet het Dante-concept wat los, althans in de rigide vorm. Ze schreven liedjes die te goed waren om niet op het album te zetten, maar die niet per se in een cirkel van de hel pasten. Voor de achtste hellecirkel, bedrog, schreef de band uiteindelijk geen nummer. Ook Coming Alive en epische afsluiter Desire (over de lol van het einde van de wereld) vallen niet zo makkelijk in een hellecirkel in te delen.
Desalniettemin is een groot deel van het album qua thematiek in de teksten en muzikale klankkleur als een rondleiding door Dantes Inferno. Daarom maken we een rondje met Sprints door de hel.
Dante: ‘Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt’
Sprints: ‘Abandon all hope, hang the rope’
Het gevaarlijke en onheilspellende Abandon is een introductie. ‘Dit album voelt als een boek, dus ik vond dat het een inleiding nodig had’, zegt Chubb. ‘Het heeft iets nodig om de scène te schetsen van de duistere wereld waar je in stapt.’ Ze maakte het sinister galmende geluid thuis met een goedkope basgitaar en improviseerde er later tekst overheen.
Dante: ‘Ze zondigden niet, doch hadden geen geloof; zo leven zij in hoop, zonder hoop, voor eeuwig’
Sprints: ‘The evening hides me, but it doesn’t hold me’
‘Als je op tour bent, staan er tijdens je show duizenden mensen te juichen en te schreeuwen. Maar zodra je teruggaat naar je hotel, ben je moederziel alleen’, zegt Chubb. ‘Je leeft in een soort limbostaat: je bent omringd door mensen maar ook alleen.’ Het tourleven biedt hoop in de vorm van een volle zaal fans, maar uiteindelijk leeft de artiest zonder hoop, in een hotelkamer.
Chubb schreef het nummer met een akoestische gitaar in het huis waarin ze opgroeide, in de slaapkamer waar ze als kind sliep. Op een eenzaam moment tijdens een tour in de Verenigde Staten stuurde ze het naar gitarist Zac Stephenson, die diepte aan Chubbs sinistere gitaarspel toevoegde.
Dante: ‘Door lust tot zonde gedreven zijn zij allen’
Sprints: ‘Help me, help me, I’m a mess. She’s left my mind in a state of undress’
Op tour speelde bassist Sam McCann de gitaarrif aan de basis van Pieces een paar keer in de soundcheck, net zolang tot Chubb erover droomde en er in de kleedkamer van een festival in Bristol een nummer van maakte. ‘We hebben Pieces maar drie keer geoefend voor we het in een show speelden’, zegt Callan. ‘Die drukte van een tour versnelt dat soort dingen wel lekker.’
‘Pieces gaat over de rommeligheid van een nieuwe verliefdheid, en hoe emoties en lust je helemaal kunnen opslokken. Dat is alles wat ik erover ga zeggen’, zegt Chubb, besmuikt glimlachend.
Dante: ‘Wij allen lagen hier [...] omdat wij ons te zeer aan eten wijdden’
Sprints: ‘Do you ever feel like something’s gonna happen? You can taste it, you have earned it, it is yours’
‘Something’s Gonna Happen gaat over het gevoel dat je heel hard werkt, maar je doorbraak maar niet komt’, zegt Chubb. ‘En de jaloezie als je andere mensen meer en sneller succes ziet hebben.’
De onstilbare honger van Sprints gaat niet over een pak koekjes, maar over succes, faam en shows.
‘In veel opzichten zijn we nu tevreden met waar we staan’, zegt Callan. ‘Natuurlijk hebben we veel mijlpalen die we nog willen bereiken, maar ik probeer altijd terug te denken aan hoe ik me bijvoorbeeld twee jaar geleden voelde. Toen had ik me niet kunnen voorstellen dat ik nu de dingen zou doen die we doen. Als je me zes jaar geleden had verteld dat ik op Glastonbury zou spelen, had ik je niet geloofd.’
Dante: ‘Zij waren in het leven blind van geest: zij spaarden of verspilden zonder rede’
Sprints: ‘We have love and we have art’
‘Een muziekcarrière kan best zelfzuchtig zijn’, zegt Chubb. ‘Het beïnvloedt niet alleen ons, maar ook iedereen om ons heen. Onze familie heeft er niet voor gekozen dat wij muzikant werden. We missen jubilea, verjaardagen, kerst, bruiloften...’ Een citaat uit het boek Outline van Rachel Cusk vormde de basis voor Descartes: ‘Cultuur is vervloekt door ijdelheid.’ De hebzucht naar een succesvolle muziekcarrière is ijdel, vindt Chubb.
Dante: ‘De zielen van de toornigen zie je daar, elkaar slaan in de modder zonder rust’
Sprints: ‘And all he spreads is rage, rage, rage’
‘Er is veel om boos over te zijn, dus dat komt er vanzelf uit in onze muziek’, zegt Chubb. ‘Woede is cathartisch; het kan bevrijdend zijn, het kan tonen dat je ergens om geeft. Maar politici richten woede naar gemarginaliseerde groepen als migranten, in plaats van daadwerkelijk de problemen in de wereld op te lossen.’
‘Weet je nog de Occupy-beweging in 2011?’, zegt Callan. ‘Toen was er vanuit progressieve kringen veel hoop voor sociale media: het ging iedereen samenbrengen. Maar nu, een paar jaar later, is het vooral een rekrutering voor extreemrechts geworden. Hetzelfde kun je zeggen van woede. Het zou hoopvol kunnen zijn, maar het kan ook onze ondergang worden als het verkeerd wordt ingezet. Het is hoe dan ook een politiek middel.’
Dante: ‘Hier zijn de ketters [...] want zij geloofden niet in leven na de dood’
Sprints: ‘Forigive my rights, commit my wrongs, for I am the only son’
Beg tekent bezwaar aan tegen de rol van religie in wetten en rechtspraak, wat de band tot ketters maakt. ‘Beg gaat over de zelfingenomenheid van mensen die denken dat hun geloofsovertuiging of morele kompas belangrijker is dan het recht van een ander om te kunnen bestaan’, zegt Chubb. Wereldleiders die anti-transwetten tekenen, bijvoorbeeld.
‘Ik zou willen dat we niet zo politiek uitgesproken zouden hoeven zijn’, zegt Chubb. ‘Het lijkt me super om niet de hele tijd over dingen als discriminatie en genocide te hoeven praten, maar ze blijven maar gebeuren. De mensen met macht doen er niet echt iets aan, dus is het opeens aan mensen als wij om in opstand te komen.’
‘Van sommige dingen in onze muziek wordt aangenomen dat het politiek is, omdat ik het zeg als queer vrouw. Maar onze muziek is breder dan dat: dit album gaat over de menselijke ervaring van het leven, de worsteling met verandering, verlies, en groei.’
Dante: ‘...die met geweld anderen het leven ontnamen, en zich in bloed en roof vergrepen’
Sprints: ‘I liked you good and clean, before you turned bad weather’
‘Je favoriete nummer!’, zegt Callan tegen Chubb. Zij grimast: ‘Ik werd gedwongen om deze op het album te zetten.’
‘Het gaat over iemand die je constant wijst op de slechtste delen van jezelf. Het is niet een liefdesliedje, eerder het tegenovergestelde’, zegt Chubb. ‘Het gaat over mentale en emotionele verwoesting: emotioneel geweld. Het nummer klinkt vrolijk, maar is tekstueel enorm somber.’
‘Ik zing het niet graag. Het herinnert me aan slechte tijden. Maar andere mensen vinden het een fantastisch nummer. Dat is kunst, toch? Het is zo subjectief.’
Dante: ‘Hier zijn zij die door list en sluwe reden, hun medemens bedrogen in vertrouwen’
Sprints: ‘Call me beautiful, and then tell me I mean nothing’
‘Dit nummer is geïnspireerd door een recensie die we kregen. De eerste alinea ging over mijn lichaam en wat ik droeg’, zegt Chubb. Over het uiterlijk van de mannen in de band werd niks geschreven. ‘Als artiest heb je een raar soort parasociale relatie met de pers. Je wilt dat ze over je schrijven, maar je hebt geen enkele controle over het narratief.’ Journalisten kunnen daardoor het vertrouwen van de artiest makkelijk bedriegen.
Een artiest heeft nog steeds pers nodig, al maakt het de band steeds minder uit wat er over ze geschreven wordt. Callan: ‘Een slechte recensie die daadwerkelijk over de muziek of de uitvoering ervan gaat, is prima. Zolang het niet voortkomt uit misogynie of zo, kunnen we veel hebben.’
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant