Column Marcel
Op 27 september was mijn moeder altijd jarig, het schoot door me heen in de intercity tussen Amsterdam en Arnhem, waar ik met mijn oudste dochter (10) inzat omdat we op weg waren naar Vitesse-Willem II. We keken op haar verzoek naar een aflevering van de Luizenmoeder op de telefoon, ze is fan van juf Ank, waar een gezelschap een paar plaatsen achter ons op kinderachtige manier aanstoot aan nam. We hadden toch ook last van hun geklets over de verkiezingen en over de ziekte van Lyme?
Ik zei dat haar oma altijd heel hard praatte in de trein en dat dat grappig was omdat ze dan mensen beschreef die het konden horen. Dingen die niet meer kunnen of misschien wel nooit gekund hebben als ‘die moet niet zoveel snoepen’.
We aten op haar verjaardag altijd druiven van de struik onder de golfplaten waar ook hun auto, een metallic groene Mazda 323, onder stond. Het was altijd mooi weer. „De laatste mooie dag”, zei ze altijd, „morgen begint de herfst.”
„En dan de winter en dan de lente”, vulde mijn vader dan aan.
Om gespreksonderwerpen zaten we nooit verlegen.
Ik miste de karigheid ineens enorm.
Mijn vader uren bezig met het zonnescherm dat opeens niet meer naar omhoog of naar beneden wilde, mijn moeder met haar vele herhalingen, onverwachts bezoek dat maar niet weg wilde gaan, mijn vader die dan toch maar op commando nasi goreng moest halen bij Blue Lotus en terugkwam met friet van Beursken. Iets wat zij dan bleef herhalen.
„Ik vraag nasi, maar ik krijg friet. Hoe haal je het in je hoofd? Dit is het begin van de aftakeling.”
Uiteindelijk ging zij dementeren, maar hij niet. Hij wilde dan wel vergeten worden, maar vergat zelf niets. Die keer in Duitsland, dat een broer van mijn moeder door een huisje op de camping had gereden, dat vond hij dan leuk.
Er waren zoals ieder weekeinde werkzaamheden aan het spoor, we moesten drie keer van trein verwisselen, ze had honger en dorst en vond het treintoilet te smerig, ik moest niet denken dat ze op deze manier nog een keer meeging. Naar Vitesse met een vader die te lui was om ooit zijn rijbewijs te halen. Ik begon over later en dat ze dan met plezier op onder andere deze treinreis terug zou kijken.
De kans is klein, maar het kan dus wel.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC