De bodyhorror van het tamelijk originele ‘Saccharine’ mikt meer op walging dan op schrik

Vrouwelijke regisseurs gebruiken bodyhorror steeds vaker om de absurde maatschappelijke eisen die aan hun lichaam worden gesteld ter discussie te stellen. Regisseur Natalie Erika James komt in tijden van Ozempic met geneeskundestudent Hana (Midori Francis), die een pil ontdekt waarmee de kilo’s eraf vliegen, eetbuien of niet.

Het probleem is niet dat daar menselijke as in blijkt te zitten, maar dat Hana het medicijn niet kan betalen. Dus maakt ze die pillen zelf, met restjes van de obese vrouw op haar snijtafel. En dat maakt de onverzadigbare geest van deze ‘big Bertha’ wakker.

Er zitten originele vondsten in Saccharine: dat Hana zich voortdurend moet volproppen om de geest op afstand te houden, bijvoorbeeld. Maar de horrorfilm mikt eerder op walging dan op schrik. Schrokken gaat in close-up, met vieze geluiden. Bertha is een grijze hoop lillend vet.

Gek: dik is vies, is de visuele boodschap. En dat in een film die zich juist tegen de dieetcultuur wil keren.