NU+ | Jerney Kaagman liet zich niet uit het veld slaan door ziekte: 'Geen huiltype'

De op 9 juli 1947 geboren Jerney Kaagman, wier echte naam Christina Henriette Kaagman was, ging naar de middelbare meisjesschool aan het Huygenslyceum in Voorburg. In haar jonge jaren blijkt ze al een muzikaal talent te zijn. Ze zingt niet alleen in het schoolkoor, maar speelt ook in de schoolband.

In 1969 wordt ze gevraagd als zangeres bij de Haagse groep Earth & Fire. Het eerste succes laat niet lang op zich wachten: in 1970 scoort de band een hit met het nummer Seasons. In de jaren daarna volgen nog nummers als Ruby Is the One, Storm And Thunder, Memories en Maybe Tomorrow, Maybe Tonight. In 1978 breekt de groep zelfs internationaal door met het nummer Weekend. Kaagman wordt in haar blauwe leren overall het gezicht van de band.

Maar dan besluit de groep in 1983 uit elkaar te gaan, waarna Kaagman meerdere soloplaten uitbrengt, zoals Run (1987) en Made on Earth (1984). De zangeres blijkt daarnaast veelzijdig te zijn. Ze wordt voorzitter van de BV Pop (een belangenorganisatie voor popmusici), pr-manager van Radio Noordzee en vanaf 2000 ook directeur van Conamus, later bekend als Stichting Buma Cultuur.

Kaagman wordt daarnaast bij een nieuwe generatie bekend als vast jurylid van de RTL-talentenjacht Idols. Daar valt ze op door haar eerlijke, scherpe en genuanceerde mening. "Wie zich daar komt aanbieden, krijgt eerlijk commentaar", zegt ze in 2004 tegen de Groene Amsterdammer. "Dat is niet hard, ik zeg het precies zoals het is. Ik heb met niemand medelijden. Ze willen het allemaal zelf."

Hoewel haar uitstraling bij Idols soms 'emotieloos' lijkt en ze wordt beschuldigd van het gebruik van botox, blijkt de vork uiteindelijk anders in de steel te zitten. Want wat niemand op dat moment weet, is dat ze met een beginnend stadium van de ziekte van Parkinson kampt.

Kaagman besluit het nieuws jarenlang voor zichzelf te houden, uit angst voor de gevolgen voor haar carrière. "Ik was bang dat ik niet meer zou worden gevraagd, niet alleen voor Idols, maar ook niet voor ander werk", zegt ze tegen Margriet. "Dus besloten Bert (haar man, red.) en ik om de ziekte geheim te houden tot mijn pensioen."

In oktober 2012 maakt ze het nieuws bekend en benadrukte ze dat ze een voorbeeld wil zijn voor anderen. "Sinds de dood van Prins Claus is er geen bekende patiënt met Parkinson meer in Nederland", vertelt ze aan Weekend. "Ik kom hiermee uit de kast en hoop dat dat voor veel mensen een steun is. Het is nu ook zo ver dat ik de deur wil opengooien en roepen: 'Joehoe, hier ben ik, ik ben Jerney Kaagman en ik heb Parkinson'."

Een jaar later vertelt Kaagman dat ze haar ziekte heeft geaccepteerd. "Ik ben een sterke, realistische vrouw, geen huiltype", zegt ze in gesprek met het AD. "Hooguit bij documentaires over dierenleed. Dan komen de tranen, niet door mijn eigen ellende. Ik ben altijd een gelukskind geweest. Ik heb nooit gesolliciteerd, alles is me in de schoot geworpen. Dus ga ik niet moeilijk doen, nu het wat minder gaat."

In de jaren daarna verslechtert haar gezondheid. Ze moet dagelijks medicatie nemen om het ziekteproces te stabiliseren. "Maar een medicijn dat de ziekte geneest zou meer dan welkom zijn", vertelt ze in 2017 aan De Telegraaf. Kaagman wordt dagelijks verzorgd in haar huis in Blaricum en benadrukt dat ze haar "goede en minder goede dagen" heeft.

"Er zijn momenten dat ik off ben, oftewel 'uit' sta. Dan kom ik bij wijze van spreken niet vooruit en moet ik afspraken afzeggen. Die off-momenten dienen zich trouwens niet van tevoren aan. Het gebeurt spontaan, op elk moment van de dag. Maar met een beetje hulp van mijn lieve man Bert red ik me prima hoor."

In 2013 wordt Kaagman ambassadeur van de Parkinson Vereniging. Ze wil laten zien dat patiënten meer van het leven kunnen maken door vooral te kijken naar de mogelijkheden, niet naar de beperkingen. "Wat Michael J. Fox als Parkinson-ambassadeur doet in de VS, wil ik hier doen. Ik geef interviews, bezoek bijeenkomsten, draag een positieve boodschap uit. Om al die mensen die zo veel last hebben van de ziekte een hart onder de riem te steken."

Als haar man Bert begin 2022 komt te overlijden aan de gevolgen van slokdarmkanker, gaat het steeds meer bergafwaarts met de zangeres. De muzikant, componist en producer was jarenlang haar grote steun en toeverlaat. Dat ze het nu zonder hem moet doen, valt haar dan ook zwaar.

In haar laatste jaren heeft Kaagman veel zorg nodig. Zo kan ze niet meer zomaar haar huis verlaten en geeft ze geen interviews meer. Ze overleed 31 juli op 79-jarige leeftijd. De uitvaart vond donderdagmiddag in besloten kring plaats.