‘Meerdere vrouwen maken kans op de eindzege, dat maakt de Tour de France Femmes zo spannend’

Ha Maud, zaterdag is de vijfde editie van de Tour de France Femmes begonnen. Jij zit nu nog thuis, wanneer ga je naar Frankrijk?

‘Ik vertrek woensdag en dan kom ik donderdag aan. De dag erna is de mooiste etappe, met de slotklim op de Mont Ventoux. Die zit er nu voor het eerst in. In alle grote rondes zijn nu eindelijk heel grote beklimmingen opgenomen; bij La Vuelta Feminina is dit jaar L'Angliru toegevoegd, en bij de Giro was het de Colle delle Finestre. Maar de Ventoux is wel heel speciaal.’

Waarom?

‘Ja, waarom… Bij de mannen is het zo: als je de beklimming van de Ventoux weet te winnen, dan is je carrière eigenlijk al gemaakt. Het is natuurlijk ook een megading, eromheen is het helemaal vlak. De Alpe d’Huez is ook groot, maar de Ventoux is mythisch. De indeling is bijzonder: eerst krijg je een lang stuk door het bos, en dan is er opeens die kale maanvlakte. Het wordt echt geweldig, vrijdag.’

Heb je de Ventoux zelf ook beklommen?

‘Ja, vier keer, vanuit Bédoin. Het was mijn allereerste berg.’

Hoe lang deed je erover?

‘Een uur en 41 minuten. Dat gaan die vrouwen straks wel een half uurtje sneller doen.’

De Tour de France voor mannen duurde drie weken, de Tour de France Femmes is volgende week zondag alweer afgelopen. Is dat niet snel?

‘Zeker. Ik had gehoopt dat ze de Tour dit jaar al twee weken lang zouden maken. Dat zou ik voor nu een mooie duur vinden.’

Kun je op basis van de eerste etappes al een beetje voorspellen wie er gaat winnen?

‘Vandaag is de enige echte massasprint, en dan schrijf je natuurlijk Lorena Wiebes op, de beste sprinter. Hoe zij zaterdag bergop heeft gewonnen, dat was heel knap. Bij zo’n slotklim ga je ervan uit dat alleen klassementsvrouwen en puncheurs een kans maken. Dat Wiebes daar als sprinter überhaupt bij kon blijven was al heel knap, maar dan heeft ze alle anderen ook nog eens verslagen. Het kan eigenlijk helemaal niet. Maar over de andere dagen is weinig te voorspellen, elke dag kan er iets bijzonders gebeuren, ook na de Ventoux blijft het spannend.’

Wie is de favoriet voor de eindzege?

‘Het leuke van vrouwenwielrennen is dat meerdere vrouwen daar kans op maken, dat maakt de Tour de France Femmes zo spannend. Vorig jaar heeft Pauline Ferrand-Prévot gewonnen, maar dit jaar zit er een tijdrit in, en dat is niet haar specialiteit. Dus dan kun je denken aan Demi Vollering, of aan Anna van der Breggen.’

Bij de mannen kunnen de meeste grote klassementsrenners ook wel een goede tijdrit rijden, is dat bij de vrouwen dan anders?

‘Over het algemeen niet, maar in het geval van Ferrand-Prévot wel. Ze is heel licht, ze was al dun en is nog weer vier kilo afgevallen, dat is bij een tijdrit niet per se in je voordeel. En met haar verleden in het veldrijden en mountainbiken heeft zij sowieso minder op de tijdritfiets getraind dan anderen; haar laatste tijdrit was vijf jaar geleden. Ze heeft er nu voor deze Tour heel specifiek op getraind. In de grote rondes voor vrouwen zit gek genoeg niet altijd een tijdrit.’

Bij de mannentour ging het veel over de hitte, etappes werden ingekort; gaat dat bij de Tour de France Femmes ook gebeuren?

‘Je zag ze de eerste dag al veel in de weer met ijsklonten, maar ik heb nog niets over aanpassingen vanwege de hitte gehoord. Wel over de bosbranden. Vrijdag finishen de rensters dus op de Ventoux, maar daar gaat een lange aanloop aan vooraf, en in dat gebied zijn nu bosbranden. Vanuit de organisatie is er nu nog niets bekendgemaakt, behalve dat ze het in de gaten houden.’

Nederland is dominant bij de Tour de France Femmes, in aantal deelnemers en in het niveau. Hoe komt dat?

‘Ik zag gisteren een statistiekje van de organisatie waarin stond dat er in de afgelopen jaren achttien etappes door Nederlandse vrouwen zijn gewonnen; Frankrijk staat met vijf vrouwen op de tweede plaats. Ik denk dat het komt doordat het vrouwenwielrennen hier eerder op een hoog niveau was dan in andere landen, we hebben een voorsprong. Maar de andere landen rukken op. Dus op den duur wordt dat wel minder, vrees ik.’