‘Zo’n wuivend veld blauw vlas, dat is prachtig – en dan is het nog niet eens linnen’

Marietta Van Attekum

Wie?

Marietta van Attekum (71)

Beroep

Psychotherapeut

Kunst

Wever en vlaskweker

Wanneer ben je gaan weven?

„Dat doe ik al heel lang. Ik ben begonnen in de jaren zeventig, een tijd waarin iedereen weefde en spon. Toen ik een jaar of twintig was, kreeg ik een weefgetouw van mijn moeder. Ik ben toen meteen veertig meter gordijnen gaan weven, ik dacht meteen groot. Maar ik kreeg het al snel heel druk met kinderen, studie en werk en dergelijke, waardoor dat weefgetouw op zolder belandde. Pas rond mijn zestigste heb ik het weer opgepakt, omdat ik dacht: ik moet me gaan voorbereiden op mijn pensioen. Maar je kunt niet leven van weven, zelfs de beste weefsters van Nederland kunnen dat niet, dus ik kan dit alleen maar doen als ik ernaast nog werk.”

En je kweekt je eigen vlas voor linnen?

„Dat doe ik nu een paar jaar. Eerst kocht ik linnen draad om mee te weven. Maar ik houd er nogal van om dingen grondig te onderzoeken. Voor die wol bijvoorbeeld” – Van Attekum wijst naar strengen wol die achter haar van donkere naar lichte kleuren op een rij hangen – „daarvoor ging ik schapen scheren en zelf die wol verven, en dat wilde ik ook met linnen. Dan moet je dus vlas gaan kweken, want daar wordt linnen van gemaakt.”

Waarom past dit bij je?

„Mijn beroep als psychotherapeut is natuurlijk nogal intellectueel, en ik heb altijd gehad dat ik daarnaast dingen met mijn handen wilde doen, want ik ben niet iemand die op een meditatiematje gaat zitten. Van vlas naar linnen is ontzettend bewerkelijk: kweken is één ding, maar daarna moet je nog tien bewerkingen doen. Repelen en hekelen en zwengelen, maar dat vind ik dus ook heel leuk. Je moet een beetje opnieuw het wiel uitvinden, want die traditie is weg. Terwijl het iets heel ouds is: er zijn mummies opgegraven van duizenden jaren oud in linnen gewaden of windsels. Dat is allemaal geweven, dus dat deden ze al duizenden jaren voor Christus. Dat spreekt me aan, dat je je verbindt met die geschiedenis.”

Waar werk je nu aan?

Van Attekum houdt een nog rafelende witte lap met een fraaie baan in een rood patroon omhoog: „Dit is een tas in wording. Ik kan linnen nog niet heel fijn krijgen. Kijk:” – ze pakt van een van haar weefgetouwen een ragfijn, deels doorzichtige reep weefsel – „dit is een sjaal. Dit linnen draad heb ik nog gekocht. Zo fijntjes kan ik het zelf nog niet maken.”

Dat is het doel waar je naar streeft?

„Nee, ik bevredig gewoon mijn weeflust. Er is juist geen doel! Het doel is weven.”

Wat was je mooiste moment?

„Het meeste wat ik maak, geef ik weg. Dan is het natuurlijk leuk als mensen er blij mee zijn. In het vlas zelf zijn de mooiste momenten als het bloeit: het heeft dan een heel speciale kleur blauw, en dat beweegt dan in zo’n wuivend veld. Dat is gewoon prachtig, en dan is het nog niet eens linnen. En met het weven – dat is oneindig, hè? Je kunt er eeuwig nieuwe dingen in ontdekken. Ik hoop dat ik het nog wel twintig jaar kan doen.”