Het is geen keuze: dit is wie ik ben

Stel je eens voor: je weet wie je bent, je houdt van jezelf en je bent volledig oké met je genderidentiteit en/of seksuele geaardheid. Maar de wereld waarin je leeft, ziet dat jij afwijkt van de norm en schreeuwt dat wat jij bent verkeerd is, dat het onzichtbaar moet blijven, dat het niet bestaat. Stel je eens voor dat diezelfde wereld je continu confronteert met de overtuiging dat je anders bent, ongevraagd en ongewenst. Stel je eens voor dat dit dagelijks voorkomt tijdens de meest normale activiteiten van jouw leven. Stel je eens voor dat jij tot een minderheid behoort. Probeer het je eens echt voor te stellen…

Je loopt nietsvermoedend op straat en wordt door een groep onbekenden uitgescholden en bespuugd. Het bushokje waar jij altijd opstapt, is volledig vernield omdat er een abri hing met een afbeelding van de minderheid waartoe jij behoort. Je gaat een nieuwe fiets kopen en de verkoper reageert eerst op je keuze met: ‘Dat model wordt niet geleverd in het roze’. Je stapt de trein in en een onbekende fluistert met niet mis te verstane woorden in je oor dat je er niet mag zijn, dat je dood moet. Je wilt trouwen met je grote liefde, maar je treft een ambtenaar die weigert jullie in de echt te verbinden.

Je staat in de kroeg en iemand komt naar je toe om te zeggen dat ‘jouw soort’ stinkt. Je wordt vanwege je seksuele geaardheid niet uitgenodigd voor alle feesten van je vrienden. Je hebt een nieuwe baan en je nieuwe collega’s proberen in elk gesprek achter je genderidentiteit en/of seksuele geaardheid te komen. Je loopt na een leuke avond naar huis, kijkt bij iedere hoek achterom om te checken of je niet wordt achtervolgd, maar bijna thuis word je toch nog in elkaar geslagen. Je hebt de regenboogvlag uitgehangen en die wordt in brand gestoken.

Stel je eens voor dat dit je dagelijkse leven is…

‘Normale liefde’

Stel je eens voor dat je van jongs af aan wordt overspoeld met beelden, verhalen en liedjes over een constante stroom van ‘normale liefde’, waarin je jezelf helemaal niet herkent. Het normatieve beeld waarmee jij dagelijks wordt geconfronteerd, vertaalt zich totaal niet naar het leven dat jij wenst te leiden. Waar is je plek in dat sprookje? Stel je eens voor: een leven waarin je zoekt, maar alleen leegte, spot en veroordeling vindt. Stel je eens voor dat je genderidentiteit of seksuele geaardheid niet gevierd mag worden, maar door de wereld waarin je leeft wordt verzwegen of besmeurd. Een dergelijk leven knaagt aan je ziel. Het gaat onder je huid zitten, elke dag opnieuw. En denk je dat je je nog prettig voelt in zo’n wereld, laat staan veilig?

Woord als wapen

Stel je eens voor dat het woord dat je definieert, dat je diepste kern raakt, wordt gebruikt als een wapen, een scheldwoord, een vloek. Een symbool van zwakte, van afkeer. Mensen om je heen slingeren dat woord met veel betekenis, maar met een negatieve ondertoon, door de lucht op schoolpleinen, in de kroeg, op het sportveld of gewoon op straat, alsof het niets is. Elke keer dat je het hoort, is het een klap in je gezicht, een ijzige wind die door je ziel snijdt. Het is een constante herinnering dat je bestaan, je liefde, voor sommigen reden is tot haat en geweld. Het vreet aan je waardigheid en drukt je steeds dieper de grond in.

Stel je eens voor dat elke ochtend en elke avond via de media een nieuwe golf van angst op je afkomt: nieuwsuitzendingen, sociale media en actualiteitenprogramma’s. Berichten uit landen waar mensen zoals jij worden opgesloten, gemarteld en vermoord. De gruwelijke details dringen je bewustzijn binnen en je voelt een koude rilling over je rug lopen. Het zijn geen ‘zomaar krantenartikelen’; het zijn verhalen over het lot van echte mensen dat ook jou kan treffen. Het besef dat rechten die je nu hebt, afgepakt kunnen worden en dat de veiligheid die je nu ervaart elk moment kan verdwijnen. De paniek neemt bezit van je, om nooit meer weg te gaan.

Nachtmerrie

Stel je eens voor dat reizen niet vanzelfsprekend is, dat de wereld helemaal niet aan je voeten ligt. Dat een spontane weekendtrip naar bijvoorbeeld een islamitisch land of een voormalig Oostblokland levensgevaarlijk kan zijn en kan eindigen in een nachtmerrie. Dat een buitenlandse zakenreis, essentieel voor je carrière, een nachtmerrie kan worden. Je moet websites checken, adviezen lezen en je afvragen: is dit land veilig voor mij? Kan ik gearresteerd worden?

Vrij over de wereld reizen, werken en familie bezoeken is niet vanzelfsprekend. Voor jou zijn grenzen vaak geen lijnen op een kaart, maar voor mij zijn het muren van angst.

Zelfs bij de meest alledaagse levenskeuzes moet je een extra afweging maken die voor anderen ondenkbaar is. Een nieuw huis kopen? Je droomhuis ligt misschien in een buurt waar je je niet veilig voelt. Zijn de mensen die in de straat wonen tolerant? Zal je liefde daar worden geaccepteerd? Of moet je constant op je hoede zijn? Een nieuwe baan accepteren? Het is niet alleen de functie die telt; je moet je afvragen: zullen mijn nieuwe collega’s mij accepteren? Kan ik hier volledig mezelf zijn? Of moet je elke dag een deel van jezelf verbergen om geaccepteerd te worden? Deze constante mentale belasting maakt elke keuze in het leven moeilijker, zwaarder en verstikkender.

Mietje

Het woord mietje heeft vaak de denigrerende betekenis van ‘watje’ of ‘slappeling’. Een man die als voorzichtig, bang, kleinzerig of weinig stoer wordt beschouwd. Een man met een te zacht karakter of die snel opgeeft. Een watje, doetje of slapjanus. Het woord mietje wordt vaak gebruikt om iemand negatief te typeren. Het komt geregeld voor dat heteroseksuele mannen het nodig vinden mij gekscherend een mietje te noemen of mij serieus zo uit te schelden. Maar als ik, een homoseksuele man, overeind blijf in een wereld die mij het liefst wil uitwissen, dan kan er veel over mij gezegd worden, behalve dat ik een mietje ben.

Ik ben, net als veel lhbti-personen, het levende bewijs van ontembare moed en diepe innerlijke kracht. De ware kracht ligt bij de lhbti-persoon die, ondanks een wereld vol afwijzing en tegenwerking, dagelijks opstaat en onvermoeid zichzelf durft te zijn. Het ware mietje is degene die de tomeloze en onuitputtelijke moed van een lhbti-persoon als zwakte bestempelt of zelfs ontkent. Bij die persoon ligt de echte zwakte, bij degene die nooit heeft hoeven vechten om te zijn wie hij is. Denk na voordat je het woord mietje in de mond neemt. Het is niet grappig of stoer om het woord mietje te gebruiken tegen of in het bijzijn van een lhbti-persoon.

Het is geen keuze: dit is wie ik ben. In een wereld die krampachtig vasthoudt aan één ‘normaal’, is het alsof je elke dag moet vechten om te ademen, om je plek op te eisen, om te bewijzen dat je bestaan, je liefde, even waardevol en echt is als die van ieder ander. Het is uitputtend. Het is hartverscheurend. En het is de realiteit die je elke dag moet dragen.

Voortdurend aanwezige stress

Kun jij je als ‘normaal mens’ voorstellen hoe zwaar dat is? Als de meest fundamentele beslissingen in je leven continu worden overschaduwd door angst en onzekerheid, resulteert dat in voortdurend aanwezige stress.

Zojuist heb je waarschijnlijk in ongeveer vijf minuten ruim 1.300 woorden gelezen. Woorden die een deel van mijn belevingswereld beschrijven, een wereld die ik elke dag opnieuw ervaar. Een belevingswereld met onderwerpen waarmee veel mensen uit de lhbti-gemeenschap helaas bekend zijn.