Influencer Daan van der Lecq hangt bij een Portugese baai met vijf vrienden: ‘Maar de naam van het dorp hier? Geen idee’

Waar zit je ergens?

‘Dat weet ik niet echt. Ergens op een heuvel op een uur rijden van Lissabon. We zitten bij Nazaré in de buurt. Specifieker nog: het baaitje waar we zwemmen heet Sāo Martinho do Porto. Maar de naam van het dorp hier? Geen idee.’

Wie is we?

‘Ik ben met vijf vrienden uit Amsterdam. Dit is het huis van de oma van een van die jongens. Het is een bijeengeraapt zootje van mensen: met de een padel ik, de ander is mijn beste vriend, twee jongens ken ik minder goed. We zijn geen vaste vriendengroep. Nog niet.’

Hoe is het dan om ineens met z’n zessen in één huis te zitten?

‘De dynamiek is top, maar meestal zijn groepsvakanties wel een ding voor mij. Als ik langer weg ga, ga ik liever met z’n tweeën, dan hoef je met minder mensen rekening te houden. Over het algemeen ben ik vroeg wakker, maar nu heb ik elke dag geprobeerd om zo lang mogelijk te blijven liggen. Vandaag ben ik wel gewoon opgestaan toen ik wakker werd en heb ik alles wat buiten lag opgeruimd. Verder kook ik vooral.’

Dus je bent ’s avonds chef en ’s ochtends hoofd schoonmaak?

‘Nee, dit was de eerste ochtend dat ik heb opgeruimd, dus mijn vrienden zouden wel protesteren als ik dat zou zeggen.’

Ben je dan de barbecueman van het gezelschap?

‘Ja. Nou, nee, trouwens. De barbecueman is iemand die niets kan of doet, behalve barbecueën. Mijn pa is een barbecueman, die kan niet echt koken, ruimt ook weinig op, maar als de barbecue aan moet, gaat hij dat doen. Ik kan wel een hoop in de keuken, dus ik regel het hele diner en ga dan grillen.’

Is er bij jullie een strijd over wie de tangen mag vasthouden en het vlees gaat omdraaien?

‘Nee, ik doe veel met eten, en de anderen weten dat. Zij denken ook: als ik het roer loslaat, komt het wel goed. Als ik met familie op vakantie ga, is dat anders. Dan staat er een oma over m’n schouder mee te kijken, een moeder die de pannendeksels omhoogtrekt, een oom die ook wat te zeggen heeft. Alleen mijn vader staat laag in de ranking als het op pannen aankomt. Maar in dit gezelschap heb ik mijn strepen als het op eten aankomt gelukkig al verdiend. We eten echt bijna alleen van de grill, dus ik snij wat dingen, maak een marinade, dingetje hier, dingetje daar, en verder vooral sardientjes, vlees, tomaatjes met olie van de steak, en prei die we in de kolen leggen. Al het eten doen we zonder bestek hier.’

Wat is een hoogtepunt tot nu toe?

‘Gister hadden we een middeleeuws dagje: eerst hebben we met paarden op het strand gegaloppeerd. Gewoon met een instructeur erbij. Je hebt niet echt een keuze in hoe hard je gaat, want die hele kudde paarden begint gewoon te rennen als er eentje begint. De enige keuze is of je erop wil blijven zitten of eraf valt.

‘Daarna zijn we naar een middeleeuws dorpsfeest in deze regio geweest. Het was ergens bij zo’n kasteel, waar je onder aan de heuvel een outfit moest huren. We hadden allemaal van die gekke ridderjurken aan, rare mutsjes op, en zo zijn we heel veel bier gaan drinken in van die grote pullen. Iedereen was volle bak in klederdracht, kinderen, ouderen, heel apart. Er waren ook paardengevechten en vuurspuwers.’

Waar kijk je nog naar uit?

‘Ik ga ook op vakantie voor het eten. Op de eerste avond hier hebben we ons voor in totaal 30 euro onder een tl-buis helemaal rondgegeten en -gedronken. Ik ga straks nog een paar dagen naar Lissabon, daar woont een oom van me. In die stad gaat het jagen naar goeie zaakjes echt beginnen. Mijn oom is alleen wel veganist. Het is een beetje geven en nemen, dus. Als hij met mij meegaat moet-ie rekening houden met een heel beperkt vegan assortiment. Dan krijgt hij alleen een groen slaatje. Op andere dagen ga ik vegan met hem eten. Maar ik ben er maar kort nu, dus ik wil niet te vaak veganistisch eten.’

Wat doe je als je niet eet?

‘Wachten tot ik weer kan eten. In een vintage horlogezaak kijken, kunst kijken, padellen met de jongens, op het strand liggen. Daar kun je ook lekker lunchen.’

Neem je lekkere dingen terug naar huis?

‘Alheira, een soort worst uit de tijd dat Portugal ontzettend katholiek was en Joden het op z’n zachtst gezegd niet makkelijk hadden. De Portugese Joden, die geen varkensvlees eten, maakten met gevogelte alheira, een worst die eruitzag alsof-ie van varkensvlees gemaakt was, om zo hun geloof te kunnen verbergen. Dat gaat zeker mee.’

Zodat je die middeleeuwse Portugese sfeer wat langer kunt vasthouden?

‘Ja. Gelukkig kun je ’m gevacumeerd en ingevroren kopen. Anders wordt het wel vies.’