Op zoek naar ontspanning, rust en verwondering ‘in de voetsporen van Hippocrates’ in een spa net over de grens

Reizen verandert de omgeving, niet de neurotische geest. En dus sta ik ook hier, in een Belgische wellness, ongelooflijk te hannesen. Het meegenomen boek, een pocket die net een slag groter is dan de zak van mijn badjas, lijdt door mijn geprop inmiddels aan scoliose. Mijn badkleding is van een lamleggende klamheid, ik sop uit mijn slippers. Mijn waterfles, voorheen onder een oksel, dondert op de grond.

Ieder mens ontspant op zijn eigen manier.

Gezuiverd water,

Net over de grens met Limburg in Nationaal Park Hoge Kempen ligt Elaisa Energetic Wellness, om en nabij anderhalf uur met het openbaar vervoer vanaf station Maastricht. Het is een ruim complex met energetische sauna’s, zwembaden met dolfijn- en walvisgezang en door kristallen gezuiverd water, oorspronkelijke ceremonies – alles, kortom, wat nodig is om een hogere, gebalanceerde staat van bewustzijn te bereiken.

Bij binnenkomst krijg ik een plattegrondje aangereikt, het komt weleens voor dat mensen de weg kwijtraken, legt de receptionist ernstig uit. De bosrijke, glooiende omgeving (prachtig) botst nogal met het hoofdgebouw: wit, statig, ergens in het midden tussen pornografisch en brutalistisch, de vormen nodigen uit tot geodriehoekgebruik. De ingang wordt geflankeerd door gebeeldhouwde engelen. Een slechterik uit James Bond zou deze plek vermoedelijk weigeren als hoofdkantoor: te grotesk.

In al zijn tegenstrijdigheden is dit iets wat alleen in België kan bestaan. Ik heb de neiging de andere bezoekers te waarschuwen, maar ik weet niet precies waarvoor.

Het doel van Elaisa, lees ik op hun website: mij naar huis te doen keren met rust, energie en verwondering. ‘Een verstilling die doorwerkt tot diep in je lichaam’ – doe mij zo’n systeemvernieuwing. Bezoekers kunnen zich laten meevoeren door invloeden van de oude Maya’s, Inca’s en Egyptenaren, een ratjetoe aan spiritualiteit dat is weerspiegeld in de inrichting. Naast de cryotherapie – een vriescel waarin saunagasten, met een mutsje op, in ‘de voetsporen van Hippocrates kunnen stappen’ en een ‘eeuwenoude traditie met moderne flair’ kunnen omarmen – staat een medewerker in een Griekse toga. Opnieuw die ernst. Ik dompel dapper in het naastgelegen koudebad (8 graden), waakzaam toegeslagen door een beeld van godin Freya. Een man in het bad, met eyeliner en opvallend ontspannen, geeft me een knipoog.

Het is tijd voor het ‘Hathor Ritueel’, ik zal worden teruggebracht tot mijn essentie met geluid – gezang, klankschalen en sistrums, een Egyptische ratel. Een Française in lila vertelt dat we zullen loslaten (met harde klanken) en ontvangen (zacht). De andere aanwezigen, twee stellen, knikken plechtig, een jongen van een jaar of 30 heeft een tattoo op zijn rug die gotisch ‘This is the Moment’ spelt. Zijn vriendin houdt haar zonnebril, een rond John Lennon-achtig montuur, tijdens de ceremonie op. In een stoomkamer smeren we aloë vera, wat iets met die essentie van doen heeft. We worden naar een andere ruimte geleid, waar we in klankschalen mogen gaan staan, de vibraties zouden ervoor zorgen dat wat ballast is, vervliegt. Ik denk aan trilplaten en wens dat ‘loslaten’ in mijn vocabulaire stond. De Française danst om ons heen, zingt vol overgave.

Als ik haar naderhand vertel dat ik het zo bijzonder vond, zegt ze: ‘Ja, hè?’

Hollen, naar het ‘Authentic Latvian Pirts Ritual’, een ceremonie van ‘zuivering, genezing en innerlijke rust’, die anderhalf uur zal duren. Een vriendelijke Letse medewerker gidst ons door de drie opeenvolgende stoomrondes. We zijn met z’n tienen, waaronder een gezin met puberkinderen. De sauna loeit, de Letse legt bundels beukentakken op de hete kolen. Als ze op temperatuur zijn, drukt ze ze tegen de lichamen van de deelnemers, en dat drie opeenvolgende keren. Het is verzengend.

Sinaasappels

De saunasessies, erg intens, worden afgewisseld met ‘momenten van afkoeling en integratie’, waar we sinaasappels eten en ijsthee drinken om te herstellen, de kinderen schuifelen ernaartoe als versufte hommels met nood aan suikerwater. Ik vraag tussentijds aan de Letse hoe ze het volhoudt, werken met zulke hitte – ik heb zelf geen enkele sessie kunnen uitzitten. Ze vertelt dat ze al sinds ze twee maanden oud was (!) naar de sauna gaat. Opnieuw een knipoog.

Als ik later uitpuf bij een zitje aan het meer, voel ik dat de druk op mijn schouders verdwenen is. Ontspanning, ten lange leste? Of de opluchting het ritueel te hebben volbracht?

In de pendelbus, terug naar het busstation, spreek ik twee Poolse vrouwen, zestigers met een fris gemoed. Ik vraag wat ze naar Elaisa heeft gebracht. ‘We wilden eigenlijk naar André Rieu op het Vrijthof’, zegt de een, ‘maar dat was uitverkocht.’

Ieder mens ontspant op zijn eigen manier.

Elaisa Energetic Wellness, Nationaal Parklaan 5, Dilsen-Stokkem. Dagelijks 10.00 tot 22.00 uur.