Pridevierders laten zich niet bang maken: 'Door Berlijn is dit belangrijker'

"Door Berlijn...", Ciske wacht even en werpt vanaf de Magere Brug een blik over de Amstel. De zon laat de glitteroutfits van pridevierders op de toestromende boten glinsteren. Langs de kades dreunt disco en dansen de regenboogkleuren heen en weer in de vorm van vlaggen, waaiers en outfits. "Door Berlijn is het belangrijker om hier te zijn."

Daarmee doelt de Zuid-Afrikaan op de essentie van Pride. Gay Pride is ooit begonnen als een protest tegen de onderdrukking van homoseksuelen. Door de jaren heen is het feest en de groep die het vertegenwoordigt groter geworden. Toch raakte Pride nooit de kern uit het oog: opkomen voor het feit dat je er mag zijn.

Ciske en zijn vier vrienden staan in zelfontworpen 'Kaapstad-Amsterdam'-shirts hun eerste drankjes van de de dag te drinken. Ze zijn niet bang geworden door de Duitse aanslag waarbij iemand omkwam en 29 gewonden vielen. "We hadden wat zorgen en letten wat beter op. Maar er was nooit twijfel of we wel moesten gaan."

Langs de Prinsengracht vertellen pridevierders elk hun eigen versie van die boodschap: je laat je niet bangmaken. De 48-jarige Bernie, die vandaag als dragqueen 'Rosegarden' over de grachten flaneert, haalt ook zijn schouders op. "Daar trek ik me niks van aan. Dat is ook mijn Brabantse nuchterheid."

Een vriendin van Bernie ervaart het anders. Ze is vrijdag teruggekomen uit Berlijn. "Ik heb gemengde gevoelens, omdat ik heb gezien waar de bus is ingereden." Een andere vriend met een regenboogbandana valt bij: "Maar je moet je niks aantrekken van die paar gekken. Er kan altijd iets gebeuren."

De Canal Pride staat dit jaar extra in de schijnwerpers. Enerzijds omdat Nederland voor het eerst de WorldPride host. Ook kwam van de week de geruchtenmolen op gang dat Madonna op een boot zou verschijnen. De wereldster werd niet gespot, maar volgens een prideganger maakte de muziek van 'de Nederlandse Madonna' Willeke Alberti veel goed.

Anderzijds heeft de aanslag de veiligheid rond de queer gemeenschap weer een gespreksonderwerp gemaakt. Zo waren er afgelopen week ook mishandelingen bij pride-evenementen in Amersfoort en Zandvoort.

Een vriend van Ciske benoemt naast de aanslag hoe de druk op de gemeenschap de laatste jaren groter is geworden. Ook in Europa, een plek waar ze dat niet hadden verwacht.

"Je ziet dat in de wereld steeds conservatievere geluiden klinken. Het is daarom weer belangrijk dat we dit laten zien. Zuid-Afrika is al behoorlijk conservatief." Ciske noemt iets positiefs dat hem al gauw opviel in Amsterdam. "Hier komen ook families, niet alleen de community. Wij zijn bij meer prides geweest over de wereld en daar gebeurt dat niet altijd."

Mel, een goedlachse Amerikaanse met een paarse hanenkam, kijkt van een afstandje hoe de praalboten door de gracht glijden. De vrouw uit Colorado heeft pride al vaker meegemaakt in Denver en de lokale variant in haar hometown Grand Junction. Afgelopen week zat ze op een cruise toen ze vernam dat de Canal Pride naderde. Daarom is ze langer in Europa gebleven.

Vrienden van die cruise waren in Berlijn op het moment van de aanval, dus de schrik zat er wel even in. Maar de woorden angst en twijfel staan niet in haar woordenboek. "Ik leef mijn leven en wat gebeurt, gebeurt", zegt ze. "Pride betekent: we zijn er en we gaan nergens heen. Zo laat je ook zien met hoeveel we zijn in de gemeenschap."

Gedurende de dag lijken de woorden van Mel als een profetie uit te komen. Feestvierders in gedurfde outfits staan relaxt te kletsen terwijl een gevarieerd publiek de grachten afloopt. Joost, die samen met zijn vriend Charel op een brug van de zon geniet, noemt het evenement "mini-Koningsdag, maar dan gezelliger".

De vergelijking klopt aardig, want naast de straatfeesten zie je om de paar stappen ook kraampjes staan. Blikken bier en broodjes knakworst worden vanaf keukentafels verkocht en veel grachtenbewoners stellen voor een kleine vergoeding hun wc beschikbaar. Een enkele weldoener strijkt gratis je gekreukelde regenboogvlag.

Joost en Charel wuiven het idee van gevaar weg. Charel: "Mijn moeder zei wel: 'Pas je op?' Waarop ik reageerde: 'Ja hoor, niet meer dan normaal.'"

Hij lacht en vervolgt serieus: "We generaliseren snel dat één aanval gelijk betekent dat er meer volgen. Hoe klein is de kans dat dat precies in Amsterdam gebeurt? En precies op deze brug?" Zijn vriend Joost kan zich haast niet voorstellen dat iets vergelijkbaars zal gebeuren. "Ik moet het afkloppen, maar daar is de sfeer gewoon te goed voor."

Charel merkt op dat Nederland de laatste jaren is gedaald op de Rainbow Europe Ranking. Die lijst houdt bij hoe het gaat met rechten voor queer personen in Europese landen. Nederland staat dertiende op die lijst.

Charel benadrukt dat daar werk van moet worden gemaakt. "Nederland wil laten zien dat het open en inclusief is, maar de druk staat daar steeds meer op." Vervolgens gebaart hij met een grote glimlach in het rond. "Maar kijk om je heen: lijstjes zeggen niet alles."