In 2026 is de klassieker <b>The Handmaid’s Tale</b> nóg onheilspellender

De meeste televisiehypes van de afgelopen jaren heb ik meegemaakt: Breaking Bad, Succession, The Crown. Maar zelfs de meest fervente bankhanger kan niet álles direct kijken. Zo heb ik bijvoorbeeld de hitserie The Handmaid’s Tale (2017) gemist bij het uitkomen. En dus, toen die laatst op Netflix verscheen, besloot ik ervoor te gaan. Beter laat dan nooit.

Het was gelijk raak: ik heb met afschuw en fascinatie het hele eerste seizoen gebinged. Het akelige verhaal in een notendop: in het Amerika van de nabije toekomst is bijna iedereen onvruchtbaar. Christenfundamentalisten hebben de macht overgenomen, het land de Bijbelse naam Gilead gegeven en alle vruchtbare vrouwen tot slaaf (‘Handmaid’) gemaakt en toegewezen aan een Commander. Elke maand tijdens hun ovulatie probeert hun Commander hen te bevruchten tijdens een ceremoniële verkrachting. Alles in dienst van de herbevolking van de aarde (en de perverse fantasieën van een kleine groep mannen). Gadverdamme.

Auteur Margaret Atwood baseerde haar verhaal op de Iraanse Revolutie. Een écht voorbeeld van hoe een maatschappij waarin korte rokjes bij het straatbeeld horen, plots kan transformeren tot een wrede theocratie.

Maar in 2026 voelt Gilead niet meer als een metafoor. Eerder is het een blauwprint voor de ultieme manosphere-maatschappij. Alles aan dit verhaal uit 1985 en deze serie uit 2017 is hyperactueel.

In Gilead zijn vrouwen gedwongen tot een bestaan als tradwife, een moderne internettrend van vrouwen die zich de hele dag bezighouden met bakken en schoonmaken. De Commanders dragen strakke pakken terwijl ze sigaren roken en whisky drinken. Ze hadden regelrecht uit een video van Andrew Tate kunnen stappen.

Mijn favoriete personage is Serena Joy, de vrouw van een belangrijke Commander. Vóór de revolutie was zij een conservatieve televisiepersoonlijkheid, auteur en publieksintellectueel. Zij was activist voor het ‘huiselijk feminisme’, dat voorschrijft dat vrouwen het beste tot hun recht komen in het huishouden.

En bálen dat ze doet, nu ze in de samenleving leeft waar ze zo voor streed. In Gilead is Joy al haar invloed en zelfstandigheid kwijt. Ze wordt geacht het huishouden te bestieren, haar mond te houden, onderdanig te zijn aan haar middelmatige man. Zouden Eva Vlaardingerbroek en Lidewij de Vos zich weleens afvragen hoe hun leven eruit komt te zien, als al hun politieke wensen bewaarheid worden?

Manosphere-mannen mogen zich overigens hetzelfde afvragen, als je Atwood mag geloven. In Gilead, net als in de echte manosphere, winnen namelijk zeker niet álle mannen. De meesten, zij die lager op de sociale ladder staan, moeten de Commanders dienen en krijgen geen vrouw toegewezen. Cucks, noemt Andrew Tate hen.

Ook opvallend is wat de buitenwereld doet volgens Atwood, wanneer de alfamannen de macht overnemen: niets. Wanneer de Mexicaanse ambassadeur, een vrouw, Gilead bezoekt en door een Handmaid om hulp wordt gesmeekt, negeert zij dat. Het komt haar realpolitik gezien beter uit om de diplomatieke banden warm te houden. Het is alsof Atwood vier decennia in de toekomst keek naar Brussel op 23 juni 2026. Toen ontving de Europese Commissie afgevaardigden van de Taliban, die hun eigen Gilead hebben gesticht in Afghanistan, met open armen.

Over het algemeen kun je series het beste kijken wanneer ze uitkomen, wanneer ze actueel zijn. Maar in enkele zeldzame gevallen wordt het verhaal relevanter. En in het geval van The Handmaid’s Tale, ook steeds onheilspellender.