In Off Campus zijn mannen stoer én kwetsbaar, en de kijkers zijn blij. ‘Hij is de grootste groene vlag die er is’

„Kijk, Dean, jij bent met, well, je bent met behoorlijk wat vrouwen geweest…” Garrett Graham, een gespierde ijshockeyer met bruin golvend haar, kijkt ongemakkelijk.

„Ik heb altijd geweten dat deze dag zou komen”, grapt Dean Di Laurentis, een gespierde ijshockeyer met blond golvend haar. „Nou, Garrett, als een man en een vrouw heel veel van elkaar houden…”

Heel even denk je als kijker dat het gesprek tussen de studenten hierna snel klaar zal zijn. Twee robuuste heartthrobs in de sportschool, van wie er één zich kwetsbaar probeert op te stellen naar de ander, maar daar nét iets te veel moeite mee heeft, waarop de ander een grap maakt. Dit zijn de gesprekken die in films en series vaak worden weggelachen.

Maar niet in de populaire serie Off Campus, die afgelopen mei in première ging op streamingdienst Prime Video. Scenarist Louisa Levy baseerde de serie op de gelijknamige boekenreeks van de Canadese schrijver Elle Kennedy. Off Campus is inmiddels een hype: in de eerste twaalf dagen van de serie bereikte die 36 miljoen kijkers en werd daarmee de twee na best bekeken debuutserie in de geschiedenis van Prime Video. Afgelopen week stond Off Campus nog steeds op nummer drie in de top tien van best bekeken ‘Prime Video Original-series’.

„Het is best een… groot ding”, zegt Garrett (Belmont Cameli). „Het is echt belangrijk voor haar.” Hij doelt op Hannah Wells (Ella Bright), het hoofdpersonage in Off Campus. Vanwege een trauma lukt het haar niet om een orgasme te krijgen door seksuele handelingen van een man. Ze hoopt dat Garrett haar kan helpen.

Om een vrouw te laten klaarkomen, zegt Dean (Stephen Kalyn), opeens serieus en met een wijze blik in zijn ogen, is één ding het allerbelangrijkste: „vertrouwen”. „Ze moet zich gewoon volledig veilig voelen. Echt helemaal ontspannen.”

Als Garrett zegt dat hij twijfelt of hij hier de juiste persoon voor is, zegt Dean: „Nou, als zij het jou heeft gevraagd, dan denkt zij blijkbaar van wel. En dat is fucking hot. Maar neem wel de tijd voor het voorspel.”

Lopende ‘groene vlaggen’

Off Campus lijkt in eerste instantie je standaard Amerikaanse college drama. De uitblinkende muziekstudent Hannah Wells, die van klassieke muziek en theater houdt, gaat een schijnrelatie aan met Garrett, de aanvoerder van het ijshockeyteam van hun universiteit. Zo wil ze de jongen die ze eigenlijk leuk vindt, de zanger van een bandje, jaloers maken. In ruil daarvoor geeft Hannah filosofie-bijles aan Garrett. Spoiler alert: Garrett en Hannah worden verliefd.

Toch verkeert een hoekje van het internet in een staat van opwinding sinds het verschijnen van de serie. Want, weten ze daar: Off Campus is juist níét je standaard college drama. Op Instagram en TikTok gaan (voornamelijk) vrouwelijke twintigers en dertigers los over de mannelijke personages in de serie, die volgens hen lopende ‘groene vlaggen’ zijn. Normaal is de populaire ijshockeyspeler (of een variant daarop) in films en series juist vaak een ‘rode vlag’: hard to get, in bed vooral met zijn eigen genot bezig, en met een te groot ego om zich kwetsbaar op te stellen in een gesprek.

Maar niet in Off Campus. Fans bejubelen Garrett die weigert om intiem te zijn met Hannah omdat ze te dronken is, Dean die tegen Garrett zegt dat consent belangrijk is, hun hockeyvriend John Tucker (Jalen Thomas Brooks) die graag uren in de keuken staat, en hun andere hockeyvriend John Logan (Antonio Cipriano) die op een feestje tegen Garrett zegt dat hij Hannah beter een gesloten blikje bier kan aanbieden voor het geval ze geen alcohol wil.

Dat de mannen er ook nog eens allemaal heel goed uitzien en naast lief óók stoer doen, komt de contentmakende fans goed uit. Instagram en TikTok staan vol met flatteuze video’s en foto’s van de hockeyspelers, met daaroverheen teksten die óók hun mooie karakters prijzen: „Mannen geschreven door vrouwen”, „Emotioneel intelligent, zachtaardig, liefde boven lust, respectvol, begripvol”, „Hij is de grootste groene vlag die er is.”

„Yearning mannen, ofwel smachtende mannen”, noemt Linda Duits ze. Duits is als mediawetenschapper verbonden aan de Universiteit Utrecht. De yearning man is de tegenhanger van de man die hard to get speelt en zijn emoties onderdrukt. „Het fenomeen is natuurlijk van alle tijden. Je zag het in de boeken Pride and Prejudice en Emma van Jane Austen, maar ik moet ook denken aan de puppy-ogen van Dawson uit Dawson’s Creek [televisieserie van eind jaren negentig].”

Lees ook

Hitserie ‘Adolescence’ maakt veel los onder ouders van tieners: ‘Vraag je eens af: ben ik wel emotioneel beschikbaar?’

Ontsnapping uit de ‘manosphere’

Duits kan zich goed voorstellen dat dit soort personages in deze tijd een extra grote aantrekkingskracht hebben. „Het biedt ontsnapping aan de werkelijkheid waarin een aanzienlijk deel van de jonge jongens zich aangetrokken voelt tot de ‘manosphere’.” Dat is de verzamelnaam voor een netwerk waarin hevige masculiniteit wordt gepropageerd, bijvoorbeeld op sociale media door influencers als Andrew Tate. Het komt volgens Duits nog bovenop de veelgehoorde klacht van vrouwen in heterorelaties dat ze een gebrek aan interesse ervaren van hun partner.

De yearning mannen vind je niet zo snel in klassieke series over high school en college. „Daarin worden die werelden vaak als keihard geportretteerd, met kliekjes die elkaar nog net niet afmaken.”

Dat is óók een verfrissend aspect dat door de fans van Off Campus online wordt geprezen: dat er geen gemene meiden in de serie zitten. En ook dat theaterkinderen niet worden afgeschilderd „als absurde wezens die helemaal onderaan de sociale ladder bungelen”, schrijft iemand in een post op Instagram. „De serie doorbreekt volledig de afgezaagde tweedeling tussen sporters en nerds.”

Lees ook

‘Je hoeft niet te weten wie Andrew Tate is om met je leerlingen een goed gesprek te voeren’