De kop van een Griekse god en het speelplezier van de Ierse busker: als je Glen Hansard (56) live gezien had, was je verkocht

Afgelopen dinsdagavond speelde Glen Hansard voor enkele tientallen mensen in The Wren’s Nest, een pub aan de westkant van Dublin. De Ierse zanger en muzikant mocht dan getourd hebben met Bob Dylan, opgetreden met Bono, Eddie Vedder en Bruce Springsteen, een Oscar voor beste liedje gewonnen hebben – op dit soort plekken speelde hij net zo graag. In een filmpje dat twee dagen later naar buiten kwam zit hij op een stoel tussen de anderen, zijn akoestische gitaar tegen zijn borst. Op de klok aan de muur is het kwart over elf. Hij bleef tot de pub rond middernacht dichtging.

Een paar uur later, rond half vijf op woensdagochtend, kreeg de Ierse politie melding van een eenzijdig motorongeluk op een weg niet ver van The Wren’s Nest. Hulp mocht niet meer baten. Glen Hansard laat een vrouw achter, de Finse dichteres Maire Saaritsa, en een zoontje van drie, Christy. Hij werd 56 jaar oud.

Oscarwinnaar

Het begon allemaal, vertelde hij in interviews, met het cassettebandje van More Bob Dylan Greatest Hits dat de oudere broer van zijn vriendinnetje hem gaf. Hansard groeide op in Ballymun, een volkse buitenwijk in het noorden van Dublin; op zijn dertiende stopte hij met school. Een oom die een tijdje de gevangenis in moest liet zijn gitaar bij hen thuis achter. Daarop leerde Glen Hansard zichzelf de Dylan-liedjes van dat cassettebandje spelen.

Als tiener begon hij liedjes te spelen in het centrum van Dublin. Hij maakte er vrienden, leerde andere muzikanten kennen. Op zijn negentiende werd hij gecast voor The Commitments, een film naar de roman van Roddy Doyle over een groepje excentriekelingen die een soulband beginnen. Rond dezelfde tijd begon Glen Hansard zijn eigen band, The Frames – omdat hij het leuk vond om fietsen te repareren.

Het was een andere film die zijn internationale doorbraak betekende. Once (2007) was het ingetogen, innemende verhaal over de net-niet-liefde tussen een Ierse straatmuzikant (Glen Hansard, ‘Guy’ op de aftiteling) en een jonge Tsjechische bloemenverkoopster (Markéta Irglová, ‘Girl’) die een week met elkaar doorbrengen om muziek te maken. De liedjes schreven Hansard en Irglová zelf; de film werd gemaakt met twee handycams, in drie weken tijd, met een budget van net iets meer dan 100.000 euro. Hij bracht 20 miljoen op. Voor ‘Falling Slowly’, een van de liedjes uit de film, wonnen ze prompt een Oscar.

Twee jaar hadden de achttien jaar jongere Markéta Irglová en hij een relatie; ze zouden tot zijn dood met tussenpozen muziek blijven maken en op blijven treden onder de naam The Swell Season. Met The Frames maakte Hansard tussen 1991 en 2015 zes studio- en twee livealbums. De laatste twintig jaar was hij vooral actief onder zijn eigen naam, al nam hij op tour altijd wel wat The Frames-bandleden mee.

Kop van een Griekse god

Je moest hem live zien, dan was hij op zijn best. Glen Hansard had een onvoorstelbaar charisma, met die kop van een Griekse god en het speelplezier van de Ierse busker die hij altijd gebleven was. Een frontman die altijd op zoek ging naar een connectie met zijn publiek en overal op in kon spelen. Moeiteloos verweefde hij met die imponerende, met de leeftijd nooit sleets geworden stem stukjes Marvin Gaye of Jeff Buckley door zijn eigen songs. Zelden hield hij zich aan de setlist.

Tussen nummers door kon hij minutenlang uitweiden, zijn fans waren er dol op. This song is about… en dan ontspon zich iets wat vaak helemaal niets met het liedje te maken had, maar wat gaf het. Over die keer dat hij een dagje banjo mocht spelen in Maroon 5, of over de drinkende maten van zijn vader die vroeger bij hen thuis op de bank bleven slapen en die hij zijn ‘drunkles’ noemde.

Toen het tijdens zijn optreden in het Zuiderparktheater in Den Haag in de zomer van 2024 begon te stortregenen en hij zag dat sommige mensen vertrokken, nodigde hij iedereen uit om bij de band op het podium te komen zitten, onder het dak. De sfeer die daar ontstond leidde tot het tweeluik van livealbums dat eerder dit jaar uitkwam, opgenomen in Berlijn in een vergelijkbare huiselijke setting.

Kloppend hart

Dat zijn liedjes een kloppend hart hadden vond hij het belangrijkst. In april vertelde hij in een podcast dat Damien Rice, een andere Ierse songwriter, eens tegen hem zei dat hij de woorden heart en love zo vaak zong. Rice probeerde die clichés juist te vermijden, maar Hansard zag daar geen heil in – makkelijke woorden, allicht, maar zolang ze voor hem voelden als de waarheid moesten ze erin. Met het avond aan avond zingen van het Oscar-winnende liedje dat mensen nu eenmaal wilden horen had hij ook geen moeite. „Het liedje zingt jóú.”

„Ik ben 56 nu”, zei hij dit voorjaar in een ander podcastinterview. „Ik heb een zoontje van drie, dit zijn belangrijke jaren, ik wil bij hem in de buurt zijn.” Maar van gas terugnemen wilde hij tegelijk niets weten, hij had ook zin om hard te werken aan nieuwe liedjes. Hij zei dat hij net een nieuw album had afgerond. Of dat nu postuum verschijnt, zal moeten blijken. Als dat zo is, zal het nog onbekende, onmiskenbaar Hansardesque liedje dat hij dinsdagavond in die pub zong er waarschijnlijk ook op staan.

„Ik was erbij in The Wren’s Nest gisteravond”, zei een vrouw die woensdag naar een eerbetoon in het centrum van Dublin gekomen was tegen de Ierse omroep RTE. Fans en straatmuzikanten kwamen daar samen om ‘Falling Slowly’ te zingen. „Ik zat naast hem”, zei ze, „onder de indruk van zijn muziek en zijn stem. Ik had helemaal niet door dat hij zo beroemd was.”