Mike stapte in het bedrijf van Stephanie. ‘Maar zij blijft de baas. Er kan maar één kapitein zijn’

Mike: „Toen wij elkaar leerden kennen was ik nog getrouwd.”

Stephanie: „En ik verloofd.”

Mike: „Stephanie werkte voor het reclamebureau van een vriend van mij in Apeldoorn. Zij maakten een reclamecampagne voor de wasstraten die ik toen had. Stephanie en ik konden meteen heel goed samenwerken. We hadden echt een klik op werkgebied. Konden elkaar aanvullen, ideeën uitwisselen en daar haalden we veel plezier uit.”  

Stephanie: „Vier, vijf jaar later kwamen we elkaar toevallig weer tegen op straat. In de Hoofdstraat in Apeldoorn. Inmiddels waren we allebei vrijgezel. Toen hebben we een kopje koffie gedronken en binnen een half jaar gingen we samenwonen, in Apeldoorn. Inmiddels wonen we in Amsterdam, waar mijn werk is. Ik heb een co-working [ruimte met meerdere werkplekken] voor vrouwen, Workmode.”

Mike: „Mijn werk is nog steeds in Apeldoorn. Ik heb daar vastgoed dat ik verhuur: woningen, winkels, kantoren.”

Stephanie: „Voor mij was het belangrijk in Amsterdam te wonen. Zo bouw je een netwerk op, door mensen tegen te komen als je boodschappen doet of even koffie gaat halen. Mike had zo’n netwerk al in Apeldoorn. Hij is daar een hele bekende kop.”

Mike: „Ik ben voorzitter van de vereniging van binnenstadsondernemers, zit veel met de gemeente aan tafel. Maar ik woon nu echt in Amsterdam, en dat had ik tien jaar eerder moeten doen. Het gebiedje hier in de Jordaan is zo warm. Mensen zeggen: hé, woon je hier nu, kom je een biertje doen? We gaan vaak naar Café Papeneiland hier verderop op de Brouwersgracht. De mensen zijn heel sociaal en aardig.”

Stephanie: „We hebben een fijn appartement, op de eerste twee verdiepingen van een grachtenpand. We huren 105 vierkante meter, voor 1.900 euro. Nadeel is wel dat de toeristen veel naar binnen gluren. Het voelt soms alsof je in Madurodam zit. Ze komen ook altijd vragen of ’t hier een gallery is.”

Mike: „Ze zijn niet gewend dat je bij mensen thuis naar binnen kunt kijken.”

Co-working voor vrouwen

Stephanie: „Workmode had oorspronkelijk één co-working voor vrouwen in Amsterdam. Inmiddels zitten we met Workmode ook in Utrecht, Rotterdam en Apeldoorn. Het concept daarbij is: hoe zorgen we dat we vrouwelijke ondernemers verder helpen? Want vrouwelijke ondernemers krijgen vooralsnog minder kansen. Van al het Nederlandse venture capital gaat minder dan 2 procent naar bedrijven met uitsluitend vrouwelijke oprichters. En je ziet: als je vrouwen samenbrengt, gaan ze elkaar verder helpen. Ze delen ervaringen en vragen elkaar: waar struggle jij mee? Zo ontstaat er een community.”

Mike: „Ik heb me inmiddels ingekocht in Workmode. Maar zij blijft de baas. Er kan maar één kapitein op een schip zijn, vind ik, zeker in haar tak van sport. Maar ik ben er wel bij betrokken omdat ik er ook geld in heb zitten. Dus dan ga ik me er natuurlijk mee bemoeien. Dat is wel een spanningsveld. Ik breng plat gezegd iets meer ervaring mee omdat ik ook ouder ben.”

Stephanie: „Mijn bedrijf heeft inmiddels drie takken. Naast de co-working organiseren we The Self-Made Summit, een business event voor vrouwelijke professionals, en we hebben een agency voor influencermarketing en contentcreatie. Ik heb vijf mensen in dienst en werk daarnaast met vijf zzp’ers.”

Mike: „En ik kijk onder meer mee naar de fiscale en financiële kant. Stel: je bent aan het groeien, moet je het bedrijf dan niet in verschillende bv’s zetten? Komen de cijfers wel snel genoeg van de accountant?”

Een tekening en kunstwerk, beide erg geliefd bij Stephanie en Mike.

Foto’s Mona van den Berg

Stephanie: „Ik beland vaak in discussies met mannen of een coworking alleen voor vrouwen wel wenselijk is. Zij vergelijken dat bijvoorbeeld met de herenclubs van mannen. Met Mike heb ik zulke discussies niet. Zijn moeder had de broek aan thuis en was zelf een flamboyante ondernemer.”

Mike: „Zij richtte het bedrijf in wasstraten op met mijn vader en had feitelijk de leiding. Zij richtte diverse bedrijven zoals tankstations op, samen met mijn vader, en deed zeker niet voor hem onder.”

Stephanie: „Nu focussen op vrouwen is nodig om het evenwicht te herstellen. Als er meer gelijkheid is in de top, krijg je een meer afgespiegeld werkveld. Je bent geneigd iemand aan te nemen die op jou lijkt. Zolang alle bedrijven in Nederland door oude grijze mannen worden geleid, komt er dus nooit gelijkheid.”

Leeftijdsverschil

Mike: „Ons leeftijdsverschil van negentien jaar is iets waar we zelf helemaal niet mee bezig zijn.”

Stephanie: „Ik was er meer mee bezig in ‘t begin. Ons leeftijdsverschil was toen groter in mijn beleving dan nu. Zes jaar geleden is de relatie begonnen, toen was ik 29. Het verschil wordt steeds kleiner in onze beleving. Ik weet ook niet of het zozeer leeftijd is of levenservaring. Ik maakte dingen voor het eerst mee – dan merk je in het begin meer verschil met iemand die zulke dingen al meegemaakt heeft. Maar ik heb nu zelf ook veel meer meegemaakt. Ik word trouwens vaak iets ouder geschat en Mike wordt jonger geschat.

„In het begin ben je natuurlijk verliefd en zit je op een roze wolk. Daarna denk je: wat gaan andere mensen ervan zeggen? Maar op een gegeven moment neem je de beslissing en dan is ’t wat ‘t is. Nu is iedereen eraan gewend. Ik heb zelfs een vriendin die ook wel zo’n Mike zou willen, haha.”

Mike: „We hebben het gehad over kinderen. Maar dat vind ik een hele verantwoordelijkheid. Daar moet je heel veel energie en tijd in steken. Dat weet ik omdat ik al twee kinderen heb. Die zijn allebei mid-twintig.”

Stephanie: „Mike is een bovengemiddeld betrokken ouder.”

Mike: „Ik ben niet zo’n man die zegt: jij wilde kinderen, succes, ga jij er maar voor zorgen! Maar ik ben 54 en heb nu alle vrijheid. Met kinderen zou ik nog twintig jaar een zorgtaak hebben.”

Stephanie: „Ik moest er heel erg aan wennen dat je die traditionele stappen van trouwen en kinderen krijgen niet doorloopt. Ik vond dat supermoeilijk. Ik dacht: moet ik dan mijn eigen weg gaan? Maar je weet niet wat je hebt totdat je het hebt, of wat je mist als je het niet hebt. Mike kent de voors en tegens ervan. Ik niet. Ik denk dat mensen kinderen romantiseren. Het vraagt veel van mensen. Maar ik heb uiteindelijk voor mijn relatie met Mike gekozen. En ik zie ook: het zou niet in te regelen zijn in het leven dat we nu leiden.” 

Wonen in Valencia

Mike: „Tot voor kort gingen we vaak door de week een borrel drinken of zelfs tot laat doorzakken. We waren extreem uithuizig. Vorig jaar hebben we zes maanden een huis gehuurd in Valencia. Geweldige stad. Sinds we terug zijn, hebben we ons leven gebeterd; doorzakken doen we alleen nog in het weekend. We zijn nu meer gefocust op werk, ook omdat ik in januari in Stephanies bedrijf gestapt ben.”

Stephanie: „We sturen de hele dag van alles aan elkaar door. Van mooie kantoorruimtes tot onderzoeken naar vrouwenemancipatie en leuke video’s op Insta. Toen we elkaar net leerden kennen, hadden we ook al die klik en zo’n permanente uitwisseling, continu dingen aan elkaar doorsturen. Dat is denk ik de kern van onze relatie.”

Mike: „In de horeca zie je altijd stellen om je heen die niet praten. Dat overkomt ons nooit.”

Stephanie: „We hebben altijd wel iets om ‘t over te hebben. Het is een gesprek en we raken nooit uitgepraat.”