‘Reality Awaits’ van The Strokes is alleen geschikt voor wie van autotune houdt, of bereid is erdoorheen te luisteren

Luisteraars die een onoverkomelijke hekel hebben aan de van toon verspringende robotzang die je met autotune creëert: begin maar niet aan het zevende album van de New Yorkse Strokes.

De omstreden stemvervorming die frontman Julian Casablancas zo graag gebruikt in zijn nevenproject The Voidz is alomtegenwoordig op Reality Awaits, dat dus alleen geschikt is voor wie van autotune houdt óf bereid is erdoorheen te luisteren. Zíj apprecieerden de veelbelovende single Going Shopping: meer van zulks en het nieuwe album zou de wederopstanding kunnen blijken waarop we al twintig jaar hopen.

Maar de moed zakt je bij Psycho Shit en, wat verderop, Falling Out of Love toch weer in de schoenen: te lang, rockt niet en lekkere pop is het evenmin. Die twee nummers vormen al een kwart van de speelduur. Geen wederopstanding dus. En ja, die autotune.

Toch biedt Reality Awaits enige hoop. In liedjes als Lonely in the Future en The Fruits of Conquest ageert Casablancas geïnspireerd tegen machthebbers en big tech, en hijst hij The Strokes overtuigender in een Voidz-jasje dan tot dusver lukte. Misschien kan de band hiermee verder. Misschien (‘here we are, one final time’) ook niet.