‘De vrouwen zijn klaar voor een drieweekse Tour. Waarom zouden ze het fysiek niet kunnen?’

In de koers of er net naast?

‘Het ultieme is in het peloton zitten. Daarna komt ernaast; dichterbij kun je niet komen. Liefst had ik er nu nog in gezeten. Maar dat ging niet meer.

‘In augustus 2020 reden we een wereldbekerwedstrijd. Ik zat met twee anderen in de kopgroep. In een afdaling naar een bruggetje schatte ik een bochtje net verkeerd in en knalde in de heg. Een lullig valletje. Mijn helm zat scheef, ik stapte snel weer op – dat is wat je doet – en gefrustreerd reed ik de wedstrijd uit. Ik had vermoedelijk op het podium gereden als ik niet was gevallen.

‘Na die val was ik misselijk, had ik hoofdpijn, maar ik nam dat niet zo serieus. Ik had een hersenschudding, maar had er al vaker een gehad. Dan deed je even rustig aan en binnen twee weken was je weer de oude. Ik was daarnaast in de weken daarvoor in trainingen supersterk, en dat wilde ik laten zien.

‘Maar nu ging het anders. Toen ik een paar dagen later de volgende wedstrijd reed, kon ik mijn ogen bijna niet meer openhouden van vermoeidheid. De klachten bleven. Na lang kwakkelen ben ik halverwege 2022 gestopt met mijn fietscarrière.’

Vrouwenkoers of mannenkoers?

‘Als renster keek ik nooit naar mannenwielrennen, daarin was ik niet geïnteresseerd. Ik keek naar de vrouwen. Ging het tijdens een training over Alberto Contador of zo, dan zei dat mij helemaal niks.

‘Maar toen werd ik in 2022 door Eurosport gevraagd voor een studioprogramma tijdens de Giro van de mannen. Heel spannend, al durfde ik ook van mijn kracht uit te gaan: dat ik het spelletje heel goed snap. Op tv leg ik uit wat er precies gebeurt en waarom iets bijvoorbeeld verkeerd gaat. Daar ging het balletje rollen: van commentaarwerk naar een studioprogramma naar een podcast.

‘Sinds die Giro heb ik zo veel mannenwedstrijden gekeken dat ik ook daar nu echt goed in zit. Ik vind mannen- en vrouwenwielrennen allebei leuk, maar ik kies de vrouwenkoers, omdat ik denk dat in die wereld het meest te winnen is. Veel verhalen zijn nog niet verteld, daar kan ik nog het meest bijdragen.’

Marijn de Vries of Roxane Knetemann?

‘Ik vind het cool dat er meer vrouwen in de sportjournalistiek zitten, en dat Roxane in praatprogramma’s ook de mannenkoers duidt. Het is onzin dat vrouwen alleen over vrouwenwielrennen kunnen praten; andersom gebeurt het heel vaak.

‘Maar ik kies Marijn. Voor alle twee heb ik respect, maar ik vind het leuk dat Marijn ook schrijft, naast het duiden. Bovendien heeft ze haar dochter Jip genoemd.’

Appen of bellen?

‘Ik ben echt verschrikkelijk in appen; daar sta ik ook om bekend. Ik ben een ADHD’er, ben best een chaoot en vaak denk ik als ik een appje krijg: daar reageer ik zometeen wel even op, om er daarna vier dagen niet meer aan te denken. Dan is het inmiddels zo’n obstakel dat ik het nóg langer ga uitstellen. En je krijgt natuurlijk de hele dag door appjes.

‘Op de basisschool vond ik het lastig om stil te zitten en mijn aandacht bij de les te houden. Sommige juffen vonden me heel irritant, maar er waren ook leraren die goed konden omgaan met ADHD. Die zeiden: wil je even koffie voor me halen? Of: ren even een rondje om het gebouw. Heel even iets anders doen helpt echt om daarna weer een tijd niet afgeleid te zijn.

‘Tegenwoordig heb ik een goede manier gevonden om met mijn ADHD om te gaan. Het past bij mijn huidige leven. Soms geef ik drie uur commentaar, maar daar heb ik nooit moeite mee. Eromheen kan ik alles op mijn eigen manier en in mijn eigen tempo doen. Tussendoor met de hond wandelen, even een rondje hardlopen. En ik vind het heel leuk om commentaar te geven. Iets leuk vinden helpt iedereen, maar ADHD’ers zeker.

‘Veel sporten helpt: daardoor ben ik georganiseerder. Nu zie ik ADHD voornamelijk als iets positiefs. Ik denk dat ik er heel veel energie en creativiteit uit haal.’

Podcast of tv?

‘Een podcast maken, maar ook commentaar geven, vind ik leuker dan met mijn gezicht in een programma zitten. Dat laatste vind ik ook leuk, maar er is bij die eerste twee vormen zo veel meer tijd voor verdieping. Ik wil duiden, ik wil vertellen wat belangrijke momenten zijn in de koers en waarom.

‘We hebben het er vaak over gehad, als ik te gast was bij de podcast In de waaier: er moet een podcast over vrouwenwielrennen komen. Daar ging het vijftig minuten over mannen, vervolgens deden we de vrouwen er snel in negen minuten achteraan – we konden niet nog eens vijftig minuten door. Dat leverde discussies op: moeten we het misschien helemaal niet doen? Doen we de vrouwenkoers voldoende eer aan?

‘Zo besloten presentator Hidde van Warmerdam en ik een podcast te maken die de diepte ingaat over de vrouwenkoers. Dat wordt wel een uitdaging. Straks, tijdens de Tour de France Femmes, geef ik bij Eurosport commentaar bij de beelden, maar nemen we ook dagelijks La Koers op.’

Anna van der Breggen of Demi Vollering?

‘Poeh. Anna van der Breggen, om de persoonlijke connectie. Zij was jarenlang mijn ploeggenoot bij Boels-Dolmans, de voorganger van het huidige SD-Worx. Ze profileert zich niet zo op sociale media, daar houdt ze niet van. Maar ze wordt vaak onderschat.

‘Ze is een groot kampioen, maar ook iemand die zich wegcijfert voor anderen. Het was fijn om voor iemand te werken die veel teruggeeft. Op tactisch vlak vind ik haar ook geweldig. In het heetst van de strijd weet zij de goede keuzes te maken. Ze is meesterlijk in onverwachte acties. Dat maakt haar een nog betere renster dan ze fysiek al is.

‘Maar als het aankomt op winst van deze Tour de Femmes: ik voorspel Pauline Ferrand-Prévot. Dat zou je niet zeggen als je kijkt naar haar uitslagen van eerder dit jaar; in elke bergetappe werd ze er finaal afgereden. Maar net zoals vorig jaar én toen ze als mountainbiker in voorbereiding was op de Olympische Spelen en WK’s, is ze er ter voorbereiding drie maanden uit geweest. Dan zit ze op een berg, waar ze traint en een kilo of 8 afvalt. Straks tijdens de Tour zal ze vliegen.’

Drieweekse of negendaagse Tour de France Femmes?

‘Ik denk dat de rensters klaar zijn voor een drieweekse Tour. Waarom zouden ze het fysiek niet kunnen? De mannen kunnen het ook. Maar het is wel ingewikkeld voor ploegen om uit te voeren. Vrouwenploegen zijn kleiner. Tegelijkertijd met de Tour de Femmes een zesdaagse in Spanje rijden, en op twee plekken bussen, materiaal en begeleiders leveren, dat is op dit moment bij de vrouwen heel lastig om te realiseren. Daar moet voldoende geld voor zijn.

‘Ik hoop dat ze ernaartoe zullen groeien. Je kunt bijvoorbeeld prima van de negendaagse die de Tour nu is naar twee weken. Dat is een kleine stap. Al was het alleen maar om alles steeds meer gelijk te trekken, om het vrouwenwielrennen volwaardiger te maken.’

In de koers of er net naast (2)?

‘Het spelletje, het tactische stuk; dat vind ik het allerleukst aan wielrennen. Als ik nu naar de koers kijk, kan ik nog steeds soms denken: zal ik het niet toch weer gaan doen? Nadat ik halverwege 2022 was gestopt, moest ik nog twee jaar revalideren, maar inmiddels fiets ik op een redelijk niveau, denk ik. Zo’n drie keer per week. Daarnaast loop ik nog zo’n twee à drie keer per week hard.

‘Maar ik denk dat ik net 2 procent mis van de 100 procent fitheid die ik vóór mijn hersenschudding had. En ergens zit angst voor een herhaling van de periode tussen eind 2020 en halverwege 2022. Ik wil nooit meer leven zoals toen.

‘In die tijd was ik wielrenster, trainde ik zo’n drie à vier uur per dag, maar verder kon ik niks. Uit bed, ontbijt maken en daarna eerst een uur bijkomen. Na een training moest ik meteen weer naar bed. De dag daarna ging het precies hetzelfde. Had ik een wedstrijd, dan deden we een voorbespreking en was ik al helemaal kapot van dat uurtje praten. Ik wilde per se fietsen, dus ging ik heel lang zo door, maar op die manier was het een heel verdrietig leven.

‘Ja, mijn wielercarrière voelt onafgemaakt. Maar ik ben zo ongelofelijk blij met hoe het nu gaat. Na me anderhalf jaar ellendig te hebben gevoeld, ben ik dankbaar voor het leven dat ik nu kan leiden. Dat ik weer energie heb om te sporten, te werken en met mijn vrienden af te spreken. Ik sta er zo in: zo’n val kan gebeuren en nu heb ik een ander, óók heel leuk leven.’