Hij was een van de grootste verdedigers van Italië en bleef AC Milan zijn hele leven trouw

Wie wil weten hoe belangrijk Franco Baresi was voor de club waar hij 22 jaar voor speelde, hoeft alleen maar te kijken naar de nummers op de shirts waarmee het huidige team het veld betreedt. De ‘6’ ontbreekt. Toen Baresi in 1997 met pensioen ging, besloot AC Milan dat nooit meer iemand met een ‘6’ op zijn rug zou spelen. Een unicum in het Italiaanse voetbal, en een ultiem eerbetoon.

Het overlijden van Baresi in Rozzano, een gemeente in de agglomeratie Milaan, werd vrijdag gemeld door zijn club. ‘De hele geschiedenis van AC Milan is in tranen gehuld’, schreef de club op berichtendienst X. Over de doodsoorzaak is niets bekendgemaakt. Vorig jaar augustus onderging Baresi nog een operatie waarbij een knobbeltje in zijn longen werd verwijderd.

Debuut als 17-jarige bij AC Milan

De liefde tussen AC Milan en Baresi was wederzijds. Waar andere grootheden in hun glanstijd nog wel eens van team wisselden, bracht Baresi zijn volledige loopbaan als profvoetballer door bij AC Milan, zelfs toen de club na een omkoopschandaal werd gedegradeerd. Baresi maakte in het seizoen 1977-1978 op 17-jarige leeftijd zijn debuut bij het eerste elftal, om 22 seizoenen later zijn voetbalschoenen aan de wilgen te hangen.

De keuze voor AC Milan was niet zo vanzelfsprekend. Baresi liep op jonge leeftijd stage bij AC’s concurrent Inter Milan, maar werd door de nerazzurri afgewezen. De club koos er destijds voor om zijn oudere broer Giuseppe Baresi aan te nemen, waarna Franco de zijde van de rossonero koos.

Beide Baresi’s schopten het tot aanvoerder. Het beeld van de twee broers die voorafgaand aan de aftrap de clubvaantjes uitwisselden, werd in de late jaren ’80 het symbool van de Milanese derby.

Zes Serie A-titels

Baresi speelde meer dan 700 wedstrijden voor AC Milan. Hij was instrumenteel in de successen die de club vierde in de late jaren ’80 en vroege jaren ’90. Baresi, die als 22-jarige al aanvoerder werd, leidde zijn club naar zes Serie A-titels (de Italiaanse eredivisie), drie Champions Leaguetrofeeën, twee wereldbekers voor clubteams, drie Europese Supercups en vier Italiaanse Supercups.

De ster van AC Milan kwam tussen 1982 en 1994 ook 81 keer uit voor de nationale selectie. Hij scoorde voor de azzurri in de strijd om de wereldbeker slechts één keer, in 1988, in een vriendschappelijke wedstrijd tegen wat toen nog de Sovjet-Unie heette. Italië versloeg de Russen in Bari met 4-1.

Baresi blonk al die jaren uit als centrumverdediger. Samen met andere grote Italiaanse verdedigers, zoals Paolo Maldini, Alessandro Costacurta, Mauro Tassotti, Filippo Galli en later Christian Panucci, vormde hij in de gloriejaren van AC Milan eind vorige eeuw een ondoordringbare defensie.

Zijn rol als verdediger had niet voor de hand gelegen. Hij ontbeerde de lengte die normaal bij spelers op die positie hoort. Hij werd in het begin bij AC Milan niet voor niets piscinin genoemd, vrij vertaald kleintje. Zijn grote uithoudingsvermogen en technische meesterkunst leverden hem later een andere bijnaam op: Kaiser Franz. Dat was een verwijzing naar zijn Duitse tegenpool Franz Beckenbauer, die net als Baresi vaak als libero een aanval openbrak.

Acht keer eigen goal

Voorstopper is ook een kwetsbare positie. In zijn carrière schoot Baresi acht keer de bal in zijn eigen doel, een recordaantal in de Italiaanse eredivisie. Er was één troost: Baresi deelde de twijfelachtige eer met Riccardo Ferri, een centrumverdediger bij Inter en Sampdoria.

Die kleine smet op zijn blazoen, net als een gemiste strafschop voor Italië in de WK-finale tegen Brazilië in 1994, kon niets afdoen aan de bewondering van andere voetballers. Zoals die van Ruud Gullit, die van 1987 tot 1994 met hem speelde bij AC Milan. De oud-Feyenoorder en oud-PSV'er zette vrijdag op Instagram een foto van hen beiden, feestvierend bij de verovering van de Europa Cup in 1989. ‘Voor eeuwig mijn aanvoerder.’