Een geit, fiets of make-up: meisjes in Benin bepalen ‘lekker zelf’ waaraan ze hun zakgeld uitgeven. Nu stopt Nederland de financiering

Dado Sambo kocht een geit, voor de melk en voor de lammeren. Het zestienjarige meisje uit het noorden van Benin, West-Afrika, moest van haar vader worden uitgehuwelijkt en van school af. Een oom kon dat beletten. Van een hulporganisatie ontvangt Sambo inmiddels maandelijks ‘zakgeld’, een microkrediet van omgerekend 6,50 euro. Ze bepaalt zelf waaraan ze dat spendeert. 

Naast die geit kocht Sambo ook schoolboeken. Ze is zo’n ijverige leerling dat haar klasgenoten haar er zelfs mee pesten, zag fotograaf Ilvy Njiokiktjien, die op uitnodiging van Unicef twee weken door Benin reisde. „Dado was zo goed in talen dat ik Engels met haar kon spreken, als enige van de meisjes die ik heb geportretteerd.”

---

---

„In het noorden van Benin bepalen conflict, ontheemding en armoede het dagelijks leven”, zegt Njiokiktjien. „Als meisje beland je snel in een spiraal van uithuwelijking, armoede, jong kinderen krijgen.” Sinds 2021 kregen al 200.000 meisjes een microkrediet via hulpprogramma Cash+Care FAABA, dat deels door de Nederlandse overheid via Unicef Benin wordt gefinancierd. „De een koopt er een fiets van, de ander make-up of een voetbaltenue”, zegt Njiokiktjien. „De meisjes bepalen lekker zelf wat belangrijk voor ze is. Juist die eigen regie geeft het kracht.”

Toch stopt het project. Het kabinet-Jetten maakt de halvering van het budget voor ontwikkelingssamenwerking, een idee van het kabinet-Schoof, niet ongedaan. De bezuiniging van in totaal 2,4 miljard euro treft onder meer het flexibele budget van Unicef, waardoor de organisatie de microkredieten (en bijbehorende psychosociale hulp) niet meer kan financieren. „De meisjes kunnen nog niet helemaal op eigen benen staan”, zegt Njiokiktjien. „In het licht van wereldwijde bezuinigingen op ontwikkelingshulp, ook die op het Amerikaanse USAID, stel ik met deze fotoserie de vraag: wat gebeurt er met de kansen van deze meisjes? Ik houd mijn hart vast.” 

---

Moudjiba werd geboren met een handicap waardoor ze met een kruk moet lopen en keek vaak vanaf de zijlijn toe terwijl andere kinderen speelden. „Ik voelde me anders… en alleen,” zegt ze. Dankzij de geldtransfer kon ze de kruk kopen en een deel van haar schoolopleiding betalen.

---

---

Saabira Abass woont bij haar grootouders. Van de geldtransfer ontving zij een kaki schooluniform en de materialen die zij nodig had om haar studie te hervatten. Ook kocht zij een voetbaluniform en make-up. Ze gaat nu terug naar school, nadat ze daarmee was gestopt om voor haar zieke tante te zorgen.

---

Vroeger liep Kadidja elke dag meer dan een uur naar school, waardoor ze vaak moe en soms te laat aankwam. De lange reis maakte het moeilijker om haar studie bij te houden. Nu is de reis naar school veel gemakkelijker.

---

Foto’s Ilvy Njiokiktjien

Binnen het familie van Matchi Tiga Sadia wordt onderwijs voor meisjes niet als een prioriteit gezien. „Als je naar school wil, moet je het zelf regelen,” vertelt ze. Toch loopt Matchi elke dag meer dan dertig minuten naar school. De zon verbrandt haar huid en haar ogen zijn gevoelig, maar ze blijft doorgaan. Dankzij het microkrediet heeft zij haar studie kunnen voortzetten, omdat ze schoolschriften en boeken kon kopen.

---