Om de 85-jarige Joyce heen wisselen de seizoenen

Op elke foto staat Joyce Keasberry in het midden van haar tuin, op vrijwel dezelfde plek. In de zomer wordt ze omringd door een zee van groen en grote roze bloemen. De bruine herfstbladeren contrasteren met de lila kozijnen. De winter doet de tuin verstillen. Dan volgt de lente, waarin alles opnieuw begint. Hoewel de compositie hetzelfde blijft, ziet wie langer kijkt hoe de tijd zich tussen de beelden ontvouwt.

Foto Harmen Meinsma

De serie Garden of Joyce vormt een hoofdstuk in de jarenlange samenwerking tussen fotograaf Harmen Meinsma (1991) en Joyce Keasberry (1940). Ze ontmoetten elkaar in 2015 op de markt op de Rotterdamse Binnenrotte. Meinsma studeerde destijds fotografie aan de Willem de Kooning Academie. Hij groeide op in Friesland, waar hij bij zijn oma woonde. Daarom, denkt hij, vielen extravagante, oudere dames hem misschien meer op. Zo ontmoette hij Keasberry.

Voor Keasberry, met haar kleurrijke kledingstijl en uitgesproken persoonlijkheid, kwam het niet als verrassing dat ze werd aangesproken door Meinsma. Ze nodigde hem uit om te komen eten en hun vriendschap groeide uit tot een langdurige artistieke samenwerking. Een jaar na hun ontmoeting op de markt stond Keasberry centraal in Meinsma’s afstudeerwerk, flamboyant gefotografeerd voor een modeserie, met een groot team van visagisten, designers en assistenten. In 2021 toonde de Kunsthal Rotterdam de serie My Dear Joyce.

Fotografie werkt voor Keasberry als een spiegel. „Ik ben altijd al met selfies bezig, om zo de confrontatie met mijn lichaam en het ouder worden aan te gaan.” Keasberry is geboren in Indonesië. Ze ervoer van jongs af aan een preutsheid waaruit ze los wilde breken.

Vrouwen op leeftijd die zich niet laten wegdrukken door maatschappelijke verwachtingen zijn Meinsma’s inspiratiebron. „Waar ouderdom vaak wordt geassocieerd met onzichtbaarheid, laat Joyce juist zien dat je met de jaren steeds meer jezelf kunt worden”, zegt hij.

Keasberry’s tuin voegt daar nog een laag aan toe. „Mijn tuin is mijn vrijheid”, zegt ze. „In de natuur kan ik zijn wie ik wil zijn.” De grote teams verdwenen. De designerkleding maakte plaats voor Keasberrys eigen garderobe, haar haar en make-up doet ze zelf. In Garden of Joyce verschuift de tijd met de seizoenen, terwijl Joyce op dezelfde plek blijft staan, klein tussen het woekerende groen, maar onmogelijk over het hoofd te zien.