Grauwe torenflats, zoet zomergeluk

Rimpels en couperose, een paars aangelopen neus, een tatoeage op de arm en een witte hoefijzersnor. Het portret van de gepensioneerde kapitein Georges Lambrecht, gefotografeerd door Diana Takacsova in visserscafé The Sailor in Oostende, toont de weerbarstigheid van een leven op zee, en vangt de ziel van haar serie Temporary Views.

Foto’s Diana Takacsova

„Hij verbeeldt een sterk lokaal geworteld zijn en symboliseert tegelijkertijd de transformatie van de kust”, vertelt documentairefotograaf Takacsova, die sinds 2022 afwisselend in Oostende en Brussel woont. „Een ruwe, gelaagde plek, die zich niet zomaar blootgeeft en waar het licht steeds verandert.”

Takacsova groeide op in Slowakije, en de Belgische kust doet haar denken aan de grijze communistische woonblokken uit haar thuisland. Wellicht verklaart dat de melancholie in haar foto’s van de hoogbouw waarmee de 67 kilometer lange kust is volgebouwd. Vanuit de mist rijzen hoge flats dreigend op. ‘Torendrift’, noemde De Standaard het liberale bouwbeleid aan de Vlaamse kust. In de volksmond wordt het blokkenlint ook wel de ‘Atlantikwall’ genoemd, naar de verdedigingslinie van de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog. Maar, zegt Takacsova, „de torenhoge galerijen democratiseren het uitzicht op zee.”

De allure van weleer – de oorspronkelijke badarchitectuur met belle-époquevilla’s en grand hotels; het zomerbezoek van Koning Leopold I maakte van Oostende ooit la reine des plages – is verworden tot eentonigheid. De smalle Belgische zandstrook is in menig opzicht „foeilelijk”, stelde de Belgische regisseur en schrijver Eric de Kuyper, bekend van zijn roman Villa Zeelucht, decennia geleden al. „Maar terwijl je één oog dichtknijpt voor het lelijke, blijf je met het andere oog mooie dingen ontdekken.”

Het is die ambivalentie die Takacsova boeit en die zij weet te vangen. Dat levert beelden op die zich kenmerken door een „verwarrende homogeniteit”. Want al zijn de foto’s – naast Oostende – in onder meer Blankenberge, Knokke-Heist en Middelkerke gemaakt, „mensen denken vaak dat het om dezelfde plek gaat”.

Foto Diana Takacsova

Waar het strand decor kan zijn van grauwe, winterse eenzaamheid, is het ook de plek waar zonaanbidders simpel en zoet zomergeluk proeven. Zonnebadend op een strandlaken, op zoek naar ouderwets vertier op een bewolkte dag. Langs de Belgische kust rijdt al sinds 1885 de zogenoemde Kusttram – als een ratelende getuige van de afbraak en opbouw, van oude en nieuwe zomerherinneringen.