Yamal komt hier vandaan, Messi werd er groot: in de buurt van Barcelona hebben beide spelers veel fans. ‘Mijn hart is verscheurd’, hoor je tijdens de WK-finale

Als de brandende zon rond 18.00 uur iets in kracht afneemt, komt een groep van elf tienerjongens het betonnen voetbalveld van Rocafonda op lopen. Tegen de achtergrond van een grote muurschildering van Lamine Yamal, de Spaanse sterspeler die uit deze wijk van kuststad Mataró komt – op dertig kilometer van Barcelona – beginnen ze te dribbelen met een WK-bal. 

De meeste jongens dragen badslippers en een shirt van La Roja of FC Barcelona, maar een van hen durfde het aan om een Messi-shirt aan te trekken. „Ik vind Yamal goed, hij is een vriend van mijn neef en ik heb hem hier wel eens gezien”, zegt Saif (13). „Maar ik ben ook groot Messi-fan. Van mij mogen ze allebei winnen.”

„Traidor”, roepen zijn voetbalmaatjes, wat verrader betekent. Zij zeggen zeker te weten dat Spanje de finale van het WK gaat winnen, al zijn ze het niet eens over de score. 2-0, 2-1, het kan allebei, denken ze. „Maar Yamal gaat zeker scoren”, zegt Riad (14). Met hun vingers maken de jongens het ‘304’-teken dat Yamal ook op het veld maakt: hij steekt drie vingers op, maakt een rondje met zijn overige vingers en steekt dan de vier vingers van zijn andere hand op – als verwijzing naar de postcode van Rocafonda (08304). 

Saif is niet de enige in de wijk met sympathie voor Messi. Ook Mohammed Moussati is een bewonderaar van de Argentijnse speler, vertelt hij aan de rand van het voetbalveld. Moussati is pas een jaar geleden vanuit Marokko naar Rocafonda verhuisd, maar was altijd al fan van FC Barcelona, waar Messi 21 jaar voor speelde en dat met acht spelers hofleverancier is van het Spaanse team. Atlético Madrid levert overigens de meeste spelers in de finalewedstrijd, naast vier Spaanse ook zes Argentijnse. Voor het eerst in tientallen jaren voetbalt La Roja zonder spelers van Real Madrid. 

Yamal zelf kent Moussati alleen van tv, maar hij hoort wel regelmatig de verhalen van zijn vrienden die de ontwikkeling van de voetballer van dichtbij hebben gevolgd, tot hij op jonge leeftijd naar de jeugdopleiding van de Catalaanse club vertrok. Toch kan hij in zijn nieuwe woonplaats niet overtuigend zeggen dat hij voor Spanje is. „Mijn hart is verscheurd over deze wedstrijd.”

Shirt met nummer 19

Van die twijfel is een kilometer verderop in Parc Central, waar de wedstrijd op grote schermen wordt vertoond, niets te merken. De grote open plek is rood-geel gekleurd, de shirts met Yamals nummer 19 zijn niet te tellen. Als Yamal, die deze week 19 werd, al in de vierde minuut een eerste doelpoging waagt, drukken de toeschouwers massaal hun toeters in. 

David Bote, burgemeester van Mataró, staart in Parc Central in een paarse polo naar het scherm en om zich heen te kijken. Hij heeft zin in de wedstrijd en is een beetje gespannen: een bijeenkomst met zoveel mensen moet wel goed gaan, ook na afloop. 

Over Lamine Yamal is hij zeer te spreken. „Hij draagt een positieve boodschap uit, over onze stad, maar ook over inclusie.” Toen de Spaanse oud-premier Mariano Rajoy vorige week in een column schreef dat het Franse elftal goed is, maar niet uit Fransen bestaat, reageerde Yamal – met een in Marokko geboren vader en een in Equatoriaal-Guinee geboren moeder – dat voetbal juist een manier van integratie is. Hij noemde het Franse en Spaanse elftal daarbij als voorbeeld. „Daar kan ik hem alleen maar voor bedanken”, zegt Bote.

Lees ook

Of ze nou goed of slecht presteren, bij spelers van kleur wordt getwijfeld of ze in een Europees landenteam horen

Of Spanje gaat winnen, durft de burgemeester niet te zeggen. Zijn aarzeling blijkt niet onterecht. Al vanaf het begin domineert het Spaanse elftal balbezit, onder toeziend oog van de Spaanse premier Pedro Sánchez en de koning en zijn gezin op de tribune in New Jersey. Maar het is lang wachten tot het spannend wordt, en nog veel langer op een goal. 

Armen in de lucht

Na de rust, waarin de toeschouwers in het park massaal in aluminium folie verpakte boterhammen tevoorschijn toverden en Shakira de heupen in het park in beweging kreeg, gaat het tempo van de Spaanse aanval op zijn tweede wereldtitel omhoog. Zo ook de emotie in het park. Als een man steken de toeschouwers hun handen omhoog als er een Spaanse speler naar de grond wordt gewerkt. „Puta” galmt over het veld als er andersom wel geel wordt gegeven, en nog veel luider als de Argentijnse Fernández een met een rode kaart te bestraffen overtreding maakt.

In de 96ste minuut lijkt de goal dan eindelijk te vallen en schieten de vuurpijlen de lucht in, maar het doelpunt van Nico Williams wordt afgekeurd. De tien van Argentinië houden lang stand, tot de eerste minuut van het tweede kwartier van de verlenging. De T-shirts vliegen door de lucht, de (rode) vuurpijlen en toeters vechten om het hoogste woord. Het rumoer gaat niet meer liggen. En dat hoeft ook niet. Spanje – dat dit WK alleen van de Belgen een goal tegen kreeg – houdt het doel leeg. 

Bij het verlaten van het park valt tussen de uitzinnige feestvierders toch een blauw-wit Messi-shirt op. Bruna Burrull (19) keek met drie in het rood gestoken vriendinnen naar de wedstrijd, maar oogt als enige niet blij. „Ik ben Catalaan, dus ik ben niet voor Spanje.” Dat sentiment was vroeger breder gedeeld dan nu, zegt ze, maar zij voelt het sterk. „Mijn vriendinnen zijn geen fanatieke voetbalkijkers dus ze vinden het niet erg dat ik het andere team steun.” Messi volgt ze al jaren, maar nu hij hoogstwaarschijnlijk stopt sluit ze niet uit dat de naam van Yamal bij het volgende WK op haar shirt prijkt – al zal het niet op een shirt van La Roja zijn.

Correctie (20 juli 2026 om 15.57 uur): In een eerdere versie stond ten onrechte dat Yamal het afgekeurde doelpunt voor Spanje scoorde. Dat moet zijn Nico Williams en is hierboven aangepast.

Lees ook

Finalist Argentinië kan dit WK meer op haat dan sympathie rekenen in Zuid-Amerika, maar ‘feest wordt het hoe dan ook’