De trouwindustrie laat je geloven dat jij hebt gevonden wat altijd al bij je paste
Drie weken voor mijn huwelijk wist ik eindelijk dat beige niet gewoon beige is. Taupe oogde warmer dan zand, en tot mijn eigen verbazing had ik daar inmiddels een stellige mening over. Dat was niet het soort kennis waarop ik had gehoopt. Ik wilde ooit begrijpen waarom staten uiteenvallen, waarom revoluties mislukken en hoe democratieën zichzelf van binnenuit beschadigen. Nu hield ik twee servetten naast elkaar en zei: „Deze is warmer.” Mijn aanstaande vrouw keek me aan en leek zich af te vragen of ze wel met dezelfde man ging trouwen.
Het begon allemaal tamelijk onschuldig. We zochten een locatie, iets te eten en iemand die het huwelijk kon voltrekken. Dat leek mij te overzien. Vieringen als huwelijken bestaan tenslotte al duizenden jaren. Je zou verwachten dat de logistiek inmiddels enigszins is uitgekristalliseerd. Toen kwamen de pdf’s. De eerste telde achttien pagina’s. Er waren sfeerbeelden, arrangementen, aanvullende arrangementen en voorwaarden waaronder de aanvullende arrangementen konden worden aangevuld. Stoelen bleken niet gewoon stoelen. Ze konden klassiek, romantisch of landelijk zijn. Sommige brachten zelfs ‘warmte in de ceremonie’. Ik dacht altijd dat daar mensen voor nodig waren.
Tussen al die specialisten ontmoetten we één man die opvallend veel tegelijk kon. Onze bakker bleek ook trouwambtenaar en DJ te zijn. Eerst lachte ik erom, maar na alle offertes zag ik vooral het gemak. In mijn geboorteland Iran zou zo’n iemand onmiddellijk door de familie worden ingelijfd. Met één persoon waren de taart, de ceremonie en de muziek geregeld. Drie ooms konden naar huis.
Ik hoorde mezelf zeggen dat de ene kleur rustiger oogde dan de andere en vroeg me af wanneer ik dit belangrijk was gaan vinden
Aan hulp ontbreekt het bij Iraanse bruiloften zelden. Nog voordat het bruidspaar iets heeft besloten kent iemand een betere bakker, heeft een ander al een geluidsinstallatie geregeld en weet een derde zeker dat de stoelen verkeerd staan. Die vanzelfsprekende bemoeienis heeft mij altijd benauwd, en ik heb me er vaak tegen verzet. Nederland leek mij wat dat betreft een verademing. Hier heette het steeds: jullie dag, jullie verhaal, jullie keuzes. En vrij waren we. Althans, dat dacht ik. Vrijheid verdwijnt niet alleen wanneer iemand ons iets verbiedt. Ze kan ook krimpen wanneer anderen onze verlangens vormgeven, niet met dwang maar met keuzemenu’s die suggereren dat iedere voorkeur diep uit onszelf komt. De trouwindustrie bleek een verrassend geschikte plek om dat aan den lijve te ondervinden.
Niemand dwong mij om na te denken over tafellinnen, bloemstijlen of het hoogteverschil tussen kandelaars. Toch deed ik het. Met overtuiging zelfs. Ik hoorde mezelf zeggen dat de ene kleur rustiger oogde dan de andere en vroeg me af wanneer ik dit belangrijk was gaan vinden. Ik koos zelf. Alleen werd het steeds moeilijker te onderscheiden welke voorkeuren van mij waren en welke onderweg ongemerkt waren ontstaan. Dat is het geraffineerde aan de trouwindustrie. Zij legt niets op. Zij suggereert, stuurt en laat je geloven dat jij hebt gevonden wat altijd al bij je paste. Ik bleek daar allerminst immuun voor. Ik zie mezelf graag als iemand die door oorlog, migratie en politiek enige weerstand tegen oppervlakkigheid heeft opgebouwd. Eén gesprek over tafeldecoratie later wilde ik weten of de kandelaars wel voldoende hoogteverschil boden. Tja, zelfkennis komt in de vorm van een offerte.
De trouwindustrie belooft meer dan taart en muziek. Ze verkoopt de geruststelling dat de dag zich zal gedragen. Niemand komt te laat, toespraken lopen niet uit, de muziek begint op tijd en op de foto’s lijkt het alsof iedereen precies is waar hij wil zijn. Het toeval krijgt een draaiboek.
Maar wat we werkelijk kopen, gaat verder dan geruststelling. We betalen ervoor dat niets uit de hand loopt. Toch hoop ik dat er op onze trouwdag iets gebeurt dat niemand heeft gepland. Dat iemand langer spreekt dan afgesproken omdat er meer te zeggen valt, dat er wordt gelachen wanneer dat niet de bedoeling was of dat een kind tijdens de geloften vraagt wanneer de taart komt. Niet alles wat misgaat, mislukt.
Over de rechtsstaat en de geopolitieke wanorde schrijf ik later wel. Eerst ga ik trouwen. Waarschijnlijk in gebroken wit.
Mail de redactie
Ziet u een taalfout of een feitelijke onjuistheid?
U kunt ons met dit formulier daarover informeren, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken dan taalfouten of feitelijke onjuistheden worden niet gelezen.