Een van de dingen die bij ouder worden horen, is dat je leert dat elk verzet tegen ouder worden zinloos is

De jaren verdwijnen, de haren verdwijnen. Als ik op televisie naar voetbal kijk, zegt iets in mij dat ik nog best een helft zou kunnen meespelen. Beetje tackelen, beetje lijnen uitzetten, veel wijzen. Er is ook iets in mij dat zegt dat bij de eerste sprint die ik inzet mijn hamstrings scheuren, mijn kniebanden oplossen als suikerspinnen in heet water en een voet van mijn lijf valt.

Eens vreesde ik het ouder worden, de rimpels, het inzakkende lijf, het grijs. Maar een van de dingen die bij ouder worden horen, is dat je leert dat elk verzet tegen ouder worden zinloos is. Bovendien: de voordelen wegen op tegen de nadelen. Zo word ik elk jaar beter in vakantie.

Hoe bedoel je? Hoe kun je beter worden in vakantie? Mis je niet ook een werkwoord aan het eind van de zin? ‘Vieren’ bijvoorbeeld?

Nee, ik word gewoon steeds beter in vakantie. Punt. Voorheen reed ik met dezelfde snelheid over de onverharde paden van de vakantie als waarmee ik over de eindeloze ringweg van het dagelijks leven scheurde. Dat werkt niet. Op vakantie moet je de motor stationair laten draaien. De kunst is om je handelen niet meer te laten bepalen door haast en onrust.

Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want ons hele zijn is voortdurend ingesteld op de volgende prestatie, de volgende consumptie en het oordeel daarover. Zo ook vakantie, waar de prestatie schuilt in zo veel mogelijk consumptie van ontspanning en genot – en als dat niet lukt, is het allemaal extra kut. De geest wil prikkels, het lijf wil actie, de telefoon verleidt.

Maar dit is de kunst: luister naar het geruis van de wind door de bomen, hoor het Spaanse gekakel vanuit de chiringuito aan de rand van het strand. Sluit je ogen even en voel de zon op je borst en voorhoofd. Open ze weer en kijk naar de verschillende kleuren blauw van de zee en de lucht. Staar een tijdje voor je uit. Loop naar het water en voel hoe je voetzolen in het hete zand wegzakken. Zwem niet, dobber. Op je rug in het water, handen achter je hoofd. Ademhaling in het ritme van de golven. Oren net onder water, zodat je de zandbodem kunt horen schuiven door het trekken en het duwen van de zee. Het sist, het ratelt.

Geen nieuws volgen, kappen nou een keer met je nieuws. Check je mail niet. Ook het weer niet. Niet in Nederland, maar ook niet waar je bent. Lees geen columns. Zoek niets ‘even’ op. App niemand. Maak geen foto’s. Deel niets op Instagram. Als dat je allemaal lukt, laat me vooral weten hoe.