Space Afrika maakt in De Oude Kerk in Amsterdam unieke en diepgravende ambient in een hypnotiserende, soms zelfs angstaanjagende show

Als je de ambiance in de Oude Kerk in Amsterdam zo eens in je opneemt, heb je niet het idee bij de aftrap van een vijfdaags dance-evenement te staan. Het publiek kijkt hier in stille verwondering om zich heen; naar het indrukwekkend gewelfde dak, en vooral ook naar de installaties van de Engelse kunstenaar Jesse Darling.

Het op de kerkvloer gestorte zand, bouwpuin, oude meubels en vergane elektronica geven het idee dat je rondloopt in een archeologische opgraving, of in een half ingestorte kerk van na de apocalyps: spookachtig en mysterieus.

Bijzondere avond

En dan krijg je daar het werk van het Engelse ambientduo Space Afrika nog overheen. De muziek van Joshua Inyang en Joshua Reid, uit Manchester, verbindt Nigeriaanse en kerkelijke roots aan een stemmig grotestadsgevoel, van sonoor brommend geluid tot flarden tekst die je aan het denken zetten.

Bij hun multimediale installatie in de Oude Kerk leveren ze bovendien prachtige filmbeelden, die vlekkerig over een projectiescherm dwalen. Achter het doorschijnende scherm staan de musici opgesteld, gebogen over hun apparatuur.

We gaan hier, bij Dekmantel dag één, een misschien niet makkelijke, maar zeker wel bijzondere avond beleven, weet je dan al.

Ook omdat het festival met dit soort unieke producties eigenlijk niet eens meer verrast. Het festival – en platenlabel – begon als liefhebberij van een paar Amsterdamse jongens die vonden dat zij thuis, in een studentenkamer op de Wallen, betere dance en elektronische muziek aan elkaar draaiden dan wat ze gemiddeld voorgeschoteld kregen in clubs. Eind jaren nul gaven ze af en toe een feest of een eigenwijze clubavond.

Het groeide vanaf 2013 uit tot het festival Dekmantel, en dát werd vervolgens een verzamelplaats voor de hoogwaardigste dancecultuur, van vooruitstrevende techno tot ambient en drum-’n-bass. En vooral: elektronische muziek die veel meer is dan dance, maar eerder tot de zuiverste muziekkunst moet worden gerekend.

Buiten het feestpad

Dekmantel brengt uiteenlopende stromingen samen, van jazzrockbands uit de jaren zeventig tot de eerbiedwaardigste techno uit Detroit, maar ook hallucinante laptopkunst, of hedendaags klassiek. Omdat het een missie is de dancecultuur in een zo breed mogelijke context te plaatsen, liefst ook ver buiten het platgetreden, licht hedonistische feestjespad, waar je bij veel zomerse dancefestivals toch overheen loopt.

De hypnotiserende show van Space Afrika in een antieke kunstkerk is feitelijk dus typisch Dekmantel. Het duo laat een golvend, cello-achtig geluid door de kerk trekken, naast koorstemmen uit een andere wereld. Rechts naast het podium komt ineens een metershoge figuur omhoog, bijna tot aan de nok van de kerk. Het is niet meer dan een stalen geraamte met daaromheen blauw bouwplastic, maar het transformeert tot een doodenge gestalte, als een Nazgûl uit Lord of the Rings.

Het wordt daarna alleen maar indrukwekkender. Halverwege de set komt de Franse sopraan Axelle Fanyo door het publiek lopen, kalm en majestueus. Zo klinkt ook haar machtige operastem, die het publiek in een religieuze roes zingt. Ook omdat zij iedereen bij haar messcherpe zangstukken recht in het gezicht kijkt.

Marmeren graf

Op het beeld zien we jongens in hoodies door een nachtelijke stad dwalen, ogenschijnlijk op zoek naar een plek in de wereld. Space Afrika maakt hier unieke en diepgravende ambient van uit elkaar gerafelde orkestklanken, stadsgeluiden, bassende onderlagen, viool, opera- en gospelzang.

Het is dreigend en soms werkelijk angstaanjagend, zeker als je onverhoeds naar je voeten kijkt en ziet dat je op een marmeren graf van ene Elisabeth Geertruy Dykmans staat, die hier driehonderd jaar geleden in de kerk ter aarde is besteld.

Uit de apparatuur van Space Afrika galmt intussen weer zo’n verre, prevelende stem: ‘A dark voice. A forest. Subject of observation.’ Er loopt een rilling over je rug.