In de nieuwe Spider-man wordt Peter Parker volwassen, maar durft Marvel dat wel aan?

Het zou zomaar kunnen dat spinnen laat in de puberteit komen. Of dat de spinnenvariant van testosteron ze boos en onberekenbaar maakt. Dat is in ieder geval zo in het Marvel Cinematic Universe (MCU) waar door spinnen gebeten jongemannen uitgroeien tot superhelden. En waar Peter Parker oftewel Spider-Man aan het begin van Brand New Day boevenvangend door New York slingert alsof het een saaie kantoorbaan is en er ’s avonds door zijn AI-assistent op wordt gewezen dat zijn stresshormonen op hol aan het slaan zijn.

Brand New Day is de vierde Spider-Manfilm met Tom Holland in de hoofdrol. Na zijn nogal bleue Telemachus in The Odyssey is hij lekker in zijn rol gegroeid, en ook zijn briljante jeugdvriend Ned en nog slimmere grote liefde MJ (Zendaya) maken weer hun opwachting. Al heeft hij er, zo memoreert hij in de openingsscène, ook voor moeten zorgen dat ze hun gezamenlijke avonturen vergeten zijn. Want zo besluit hij in een van de vele oneliners die de film doen voortstruikelen: „Soms moet Spider-Man beslissingen nemen die Peter Parker pijn doen.” Volwassen worden gaat van au.

Meer dan in de vorige films zet nieuw aangetrokken regisseur Destin Daniel Cretton in op het Peter Pan-thema van de eeuwige jeugd, zoals in de comics van Stan Lee en Steve Ditko. Voor hij filmmaker werd, werkte Cretton in een opvanghuis voor jongeren met mentale of sociale kwetsbaarheden. Zijn doorbraakfilm Short Term 12 speelde zich af in zo’n tehuis. En met zijn eerste grote mainstreamfilm Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings (de 25ste Marvel-film en de eerste met een hoofdfiguur met een Aziatische achtergrond) wilde hij een rolmodel voor zijn zoon creëren.

Jongeren met trauma’s

Voor een superheldenfilm is zo’n geëngageerde auteurshand interessant. Zonder te spoileren: vooral de grote apotheose, waarin ook het Spidey-adagium „with great powers come great responsabilities” weer even opduikt, is een schitterende metafoor voor jongeren die met trauma’s moeten leven.

Dat is niet waar je geld mee kan verdienen, natuurlijk. Dus hinkt de film op nogal veel verschillende gedachten. Er moeten insidergrapjes zijn met kleurrijke boeven. Er moeten oogverblindende stunts zijn. En die zijn er. Voor de martial arts-scènes met het legendarische Marvel-ninjateam The Hand werd het stuntteam van Jackie Chan aangetrokken en alleen al die maken een tweede bezoek aan de film meer dan waard.

En er moeten natuurlijk oude bekenden uit het MCU opduiken. Dat is al helemaal belangrijk nu Marvel Studio op de afgelopen Comic Con z’n filmplannen tot pakweg 2048 ontvouwde en dit najaar een extended versie van Avengers: Endgame (2019) uitkomt, als een lange reclame voor de winterpremière van Avengers: Doomsday.

Al die belangen spelen op de achtergrond terwijl Crettin een integer verhaal over volwassen emoties probeert te vertellen en erop hint dat empathie Spider-Mans echte superkracht zou kunnen zijn. Maar of Marvel dat aandurft? De post-creditscène belooft de terugkeer van de spinnenman. De vraag is welke.

https://www.youtube.com/embed/P3uI5sLosKU