Het knap gemaakte, harde ‘Wild Foxes’ zegt mooie dingen over mannelijkheid, vriendschap en groepsprocessen

Een roedel vormen ze, de groep bokspupillen op het sportinternaat. Ze buitelen over elkaar heen, dagen elkaar uit, vechten om elkaars kracht te testen. Toch is er een onbetwistbare primus inter pares: de dollende Camille, die zo goed is dat hij traint voor de landelijke kampioenschappen. Tot een ongeluk hem verzwakt. En de groep bloed ruikt.

Het is niet een fysieke blessure die Camille dwarszit in het Waalse Wild Foxes. Na een afschuwwekkende valpartij herstelt zijn arm prima. Er heeft zich alleen een angst in zijn hoofd genesteld. Hij voelt een pijn die medisch gezien niet verklaard kan worden. Zijn branie verdampt.

Van de dokter moet hij naar de psycholoog, maar daar wil hij niet aan – mentale problemen maken je in deze mannenwereld kwetsbaarder dan een lange rode lijn met 52 hechtingen in je arm. Je hoort door te bijten.

‘Ik schaam me voor je’, zegt zijn beste vriend tegen hem als hij tijdens een training niet durft door te zetten.

Het is een belangwekkend thema, mannen die niet over hun psychische worstelingen kunnen en willen praten. En het contrasteert mooi met de vorm waarin regisseur Valery Carnoy zijn Wild Foxes giet; het is juist een heel harde en lichamelijke film.

Carnoy toont het mannenlichaam niet alleen als iets dat geschonden kan worden, zoals in een actiefilm, maar laat zien dat daar daadwerkelijk pijn bij komt kijken. Camille’s angst wordt daarmee invoelbaar: tijdens trainingssessies zet je je als kijker ook voortdurend schrap en verwacht je dat op elk moment die arm kan knappen als een twijgje.

Nog benauwender wordt het op momenten dat Camille zijn woede op zijn eigen lichaam richt, door bijvoorbeeld herhaaldelijk een kastdeur tegen zijn arm te slaan. Ook de verwijdering van zijn medestudenten is fysiek – steeds vaker wordt hij visueel buiten de groep geplaatst.

Het is knap gedaan, en Wild Foxes zegt zo prachtige dingen over mannelijkheid, vriendschap en groepsprocessen. Minder sterk uitgewerkt is Camille’s persoonlijke ontwikkeling. Zijn worsteling is meeslepend, maar wat die werkelijk voor hem betekent, stelt uiteindelijk wat teleur.

Maar och, wat is de acteur die hem speelt, Samuel Kircher, fantastisch als gebutste alfaman. Hij heeft de juiste bravoure én sensitiviteit die deze rol vraagt, en zo veel charisma dat hij nooit medelijden oproept, wel compassie.