‘Little Trouble Girls’ is een zinnelijk, visueel tintelend coming-of-ageverhaal waarin overal seks loert – en dus gevaar

Stille bouwsteigers staan tegen het klooster waar een groep giechelende tienermeisjes komt om in alle rust te repeteren met hun koor. Dan weet je het wel: op dit binnenplein krioelt het straks van gespierde, schaarsgeklede bouwvakkers. En zingen zal niet het enige zijn waar de 16-jarige Lucia en haar koorgenootjes zich mee bezig zullen houden.

Tienermeisjes, zomerse hitte, religieuze omgeving, seksueel ontwaken: de ingrediënten van Little Trouble Girls zijn weinig origineel. Maar het debuut van de Slowaakse regisseur Urska Djukic is een visueel tintelend coming-of-ageverhaal dat een frisse draai geeft aan de thematiek.

Neem alleen al de manier waarop ze meteen in de allereerste scène een zinnelijke spanning weet te leggen over iets tamelijk saais: een koorrepetitie. Ze doet dat met extreme close-ups van vingers, monden, donshaartjes op een wang. Via een oor komen losse geluiden versterkt binnen. Alle zintuigen op scherp. En dat is het moment waarop de bedeesde Lucia voor het eerst Ana-Maria ziet, een brutaaltje dat met haar knalrood gestifte lippen te laat komt binnenzeilen. Hun eerste ‘gesprek’ bestaat alleen uit blikken.

Er gaat iets broeien tussen die twee, natuurlijk. Maar wat? Of Lucia verliefd is op Ana-Maria, blijft onduidelijk. Misschien wil ze haar alleen maar zijn. Want ze is al even bevangen door die ene hypermannelijke bouwvakker. Of wíl ze dat vooral, om zo bij de andere meisjes te horen?

Het blijft allemaal prettig multi-interpretabel in Little Trouble Girls. Wat Djukic wil laten zien, is ook niet het traditionele verhaal van de eerste liefde, maar het moment waarop seksueel verlangen plotseling wakker wordt. Als het nog een richtingloos snakken naar aanraking is, dat je plots kan overvallen, door mannenzweet of meisjesmonden. Het is hoe dan ook zondig, weet de streng religieus opgevoede Lucia, maar ze hoopt het op een of andere manier te kunnen combineren met haar liefde voor God.

Zo’n ontploffende oerkracht valt natuurlijk niet te beteugelen, benadrukt Djukic met haar sensuele regie. Steeds weer trekt ze de kijker via zo veel mogelijk zintuigen mee in Lucia’s gonzende binnenwereld, met haar sensorische montage en wonderschone muziek. Overal loert seks – en daarmee gevaar.

Sommige van die beelden zijn iets té nadrukkelijk: een bijtje dat in een bloem kruipt; een meisjeskoor dat ‘er hangt iets in de lucht’ zingt. Een shot van een ontbloot mannenlijf in een versleten spijkerbroek schreeuwt wel heel erg ‘Levi’s-reclame’. Maar daar staat een beeldschoon shot van een kus met een Mariabeeld tegenover en als optelsom werkt het.

Want het fijne van Little Trouble Girls is dat Djukic niets expliciet zegt over macht, seks, geloof, schaamte, straf of verlossing. Ze laat de kijker voelen, zodat die daarna eigen conclusies kan trekken.