We kajakten dolgelukkig naar de overkant, waar we belandden op een hotelstrand à la ‘The White Lotus’

Mijn kinderen hadden zich zorgen gemaakt over de vakantie op Corsica met mij, hun niet-autorijdende moeder. In het dagelijks leven hebben ze geen last van dat niet-autorijden van mij, want dan zijn er fietsen en anders een vader die een auto bezit en daar raad mee weet.

Maar nu waren ze met mij op Corsica, een paradijselijk eiland bestaande uit haarspeldbochten, waar je met een huurfiets binnen één haarspeldbocht doodgereden zou worden, of anders al fietsende zou sterven aan oververhitting, of allebei.

‘De kajak is de auto’, zei ik tegen de kinderen en huurde met mijn zoon een kajak. Naar de andere kant van de baai gingen we. De man van het verhuurbedrijf legde uit welke route we moesten nemen. Op een kaart had hij allemaal doodshoofden getekend. Dat stukje van de zee moesten we niet bevaren, wees hij aan, want ‘you go towards your death’. De duidelijkheid van Fransen, daar kun je wat mee.

We kajakten dolgelukkig naar de overkant, waar we belandden op een hotelstrand à la The White Lotus, de tv-serie over een superchic en door verdorven rijke mensen bevolkt resort. De hotelgasten lagen zich op Balinese bedjes te vervelen, Ik bestelde, vol schaamte om het feit dat ik per kajak was en op dat moment geen schoenen bezat, twee peperdure cola’s bij de bar.

Een chic gezin meerde ook aan bij het resort, met hun eigen motorboot. Twee donkerblauwe parasollen werden door de schipper neergeplant, en een vader, moeder en oma plantten zich eronder, met een babytweeling. Twee andere vrouwen, met meer kleren aan en een donkerder huidskleur, redderden eromheen in de volle zon. De au pairs, concludeerden mijn zoon en ik.

Even later kajakten we verder en zagen we de twee au pairs en de schipper met de babytweeling weer in de motorboot stappen. Met de babytweeling voeren ze naar een jacht met de naam Emotions, dat verderop in zee lag. Wij kajakten er hard achteraan, want we wilden weten hoe het eraan toeging op dat jacht.

Op het jacht stonden nog drie personeelsleden te wachten om de babytweeling aan boord te hijsen: er was nu zes man personeel bezig met twee baby’s. De baby’s werden van de motorboot op het jacht overgeheveld, kregen van iedereen kussen en knuffels en werden uiteindelijk door de twee au pairs op het dek onder de douche gezet.

We kajakten verder en ik zei tegen mijn zoon: ‘Die baby’s hebben geen idee wat een luxeleven ze leiden.’

We kajakten nog een stuk, toen zei ik: ‘Eigenlijk zijn we allemaal die babytweeling.’ Hij antwoordde daar niet op, maar zei dat ik de peddel eens wat dieper in het water moest steken.