Liefde en onzekerheid bij zowel jongens als meisjes in opgroeifilms ‘Wild Foxes’ en ‘Little Trouble Girls’

Twee opgroeifilms die deze week uitkomen, herinneren oudere toeschouwers er weer eens aan dat jong zijn toch echt geen pretje is: onderlinge competitie, prestatiedruk, de eeuwige onzekerheid over uiterlijk, fragiele vriendschappen en de constante angst op elk moment zonder aanwijsbare reden afgewezen te worden. Dat geldt voor zowel stoere jongens als dromerige meiden, zoals te zien is in respectievelijk Wild Foxes en Little Trouble Girls. Dan spelen er ook nog de traditionele ideeën over mannelijkheid en vrouwelijkheid, religie, en torenhoge verwachtingen van de volwassen omgeving.

Wild Foxes (La Danse Des Renards) speelt zich af op een prachtig gelegen internaat, omgeven door bos en bergen. Op school zitten jongens – en een enkel meisje – die goed zijn in sport. Bloedfanatieke bokstalenten Camille en Matteo steunen elkaar door dik en dun. We zien ze stukken rauw vlees aan bomen hangen, bedoeld om vossen te lokken. Verscholen achter een bosschage kijken ze doodstil naar het magnifieke schouwspel dat zich voor hun ogen ontvouwt. De parallel tussen hen en de wilde vossen wordt door debuterend filmmaker Valéry Carnoy iets te vet onderstreept.

Als Camille een hachelijk ongeluk krijgt, beginnen er dingen te verschuiven. Plotseling wordt hij als zwak gezien waardoor hij daalt in de pikorde. Hoewel de arts zegt dat hij volledig hersteld is, blijft Camille volhouden dat hij pijn heeft. Moet hij die als een echte man verbijten of speelt er meer? Ook een ontluikende vriendschap met een meisje zorgt ervoor dat hij over zichzelf en zijn vrienden gaat nadenken.

Camille wordt gespeeld door een jonge acteur, Samuel Kircher; de rest van de cast bestaat uit echte sporttalenten. Met de authenticiteit zit het dus wel goed, ook het intensieve spel van alle betrokkenen is indrukwekkend. Maar het scenario laat wat steken vallen en is – net als de symboliek – bij vlagen iets te nadrukkelijk.

Liefde in het meisjeskoor

Dat probleem van nadrukkelijkheid speelt niet bij Little Trouble Girls, vernoemd naar een song van Sonic Youth die tijdens de aftiteling te horen is. Hier mag iedereen naar hartenlust interpreteren wat er te zien is. Neem het openingsshot, een marmeren muur met ornamenten. De meest in het oog springende versiering lijkt erg op een vulva, of is dat hineininterpretieren? Zinnelijk is de imponerende debuutfilm van de Sloveense Urska Djukić zeker. Djukić filmt veel in sensuele close-ups: lichaamsdelen (oren, lippen, ogen), kleurige bloemen, Mariabeelden.

Zo koppelt ze zinnelijkheid aan zonde. Want net als Wild Foxes is Little Trouble Girls gesitueerd op een school, in dit geval een katholieke. De vrouwelijke hoofdpersonages reizen naar een klooster in Italië om hun koorzang te verbeteren. Daar gooien bouwvakkers roet in het eten. De dirigent stoort zich aan de geluidsoverlast, de 16-jarige Lucia en Ana-Maria vergapen zich aan het fysiek van één bouwvakker in het bijzonder. Maar de schuchtere Lucia lijkt ook gevoelens te ontwikkelen voor de assertieve Ana-Maria.

In de film komen religieuze en wereldse extase op natuurlijke wijze samen: Lucia masturbeert in bed én droomt weg bij een Mariabeeld. Daarnaast zorgt hun koorzang voor extase, hun prachtige samenzang vervoert trouwens ook de toeschouwer. Troostende kunst die meteen erna weer afgewisseld wordt met een banaal spelletje Truth or Dare: heb je al eens een penis gezien?

Zo scheren in het buitengewoon boeiende Little Trouble Girls werelden langs elkaar heen, van mannen en vrouwen, van lesbische liefde en fascinatie voor mannen, en van verlangen dat twee kanten opgaat. Lucia verlangt evenzeer naar God als naar haar klasgenoot. Beide verwarrende verlangens worden door Djukić sensitief neergezet. Een genot om te zien.