Trump maakt nooit een fout en wint altijd

Heel toevallig kwam ik dezer dagen terecht bij The Trump Declaration for Enduring Peace and Prosperity van 13 oktober 2025, behalve door Trump ook ondertekend door de Egyptische president Sisi, de Qatarese emir Tamim en de Turkse president Erdogan. Nou ja, toevallig…toevallig… Het is niet zo’n toeval dat ik in deze oorlogstijd op zoek ben naar duurzame vrede en welvaart. En die is volop te vinden in deze gemeenschappelijke verklaring na de vredestop in Sharm el-Sheikh over de uitvoering van Trumps 20-puntenplan dat een einde moest maken aan de Israëlische vernietigingsoorlog in Gaza na Hamas’ overval op Israël. 

Een einde moest maken? Einde zóú maken. Niet helemaal gelukt, al hoort u er zelden nog over. Sindsdien heeft het Israëlische leger er volgens Palestijnse bronnen 1.100 Palestijnen gedood en de twee miljoen inwoners inmiddels in een derde van het gebied samengeperst. Uiteindelijk willen de huidige Israëlische leiders de hele Gazastrook hebben, graag zonder de inwoners. De buitenwereld kijkt een andere kant op.

Terug naar die verklaring vol prachtige voornemens. Respect voor de heilige verbindingen van christendom, islam en jodendom. Vastbesloten om extremisme en radicalisering in alle vormen te ontmantelen. Vastbesloten om toekomstige conflicten op te lossen door middel van diplomatieke inzet en onderhandelingen in plaats van geweld of voortslepend conflict. ”We erkennen dat het Midden-Oosten niet een hardnekkige cyclus kan verduren van langdurige oorlog, vastgelopen onderhandelingen of de fragmentarische, onvolledige of selectieve toepassing van met succes overeengekomen termen”, onderstreept de verklaring.

Hierom vind ik dit soort verklaringen vaak zo leuk om later terug te lezen: omdat ze fraai verwoorde lariekoek blijken. Nog geen vijf maanden later lanceerde Trump samen met de Israëlische premier Netanyahu die volstrekt zinloze oorlog tegen Iran. U en ik kunnen erover twisten of Operation Epic Fury – die naam alleen al! – weer vijf maanden later al als een langdurige oorlog geldt. Maar ik durf de stelling wel aan dat dit conflict zich nog geruime tijd zal voortslepen in vastlopende onderhandelingen en selectieve toepassing van overeengekomen termen. En dat het hele Midden-Oosten betaalt, en de rest van de wereld trouwens ook.

Op het moment dat ik dit schreef, was er al enkele dagen een soort gevechtspauze aan de gang ondanks hernieuwde beloften van Trump om Iran, de Iraniërs dan wel de Perzische beschaving uit te roeien of varianten daarop. Trump moet van zijn impopulaire oorlog af wegens aanstaande Congresverkiezingen die zijn partij dreigt te verliezen.

The Apprentice gezien? Voor wie niet: een fascinerende film uit 2024 over de beginnende vastgoedondernemer Donald Trump en de weg naar succes die de keiharde advocaat Roy Cohn hem wijst. Ga altijd in de aanval, geef nooit een fout toe en eis altijd de totale overwinning op. Ter illustratie het opinieartikel van Nicholas Kristof op 25 juli in The New York Times waarin hij optekent dat Trump tussen 11 maart en 16 april vijf keer de overwinning heeft opgeëist: ”Deze oorlog is gewonnen.”

Alleen níét als de prijs een door Iran belemmerde doorvaart voor de olie-export door de Straat van Hormuz is. Bovendien kan zelfs Trump niet de daad bij zijn dreigement voegen: Iran platgooien en een humanitaire ramp veroorzaken die de hele regio nog verder destabiliseert. Of zijn eigen kiezers de doodschrik aanjagen met een bloedige grondoorlog. Die hij ook niet kan winnen.

Voor het Iraanse regime is de Straat van Hormuz een machtiger wapen dan de atoombom die het van de buitenwereld niet mag bouwen, en het wil van geen vrije doorvaart weten. Natuurlijk zal dit wapen kracht verliezen naarmate olieproducenten erin slagen via nieuwe oliepijpleidingen de Straat van Hormuz te omzeilen. Maar het duurt nog wel even voor het zover is. Trumps af-en-aan-oorlog zal mee-duren.