‘No pride in genocide’: ik heb toch geen pakketreis geboekt?

Met de fiets ga ik op zaterdag niet naar de Dam, die raak je daar wel kwijt maar op een manier die je niet wilt, dus dan maar met de tram. Die is propvol, maar ook geladen met een vreemd soort welwillendheid. Toch word ik zo ongeveer in het gezicht geduwd van een vrouw die zit. Ik verontschuldig mij, en zij zegt iets in het Spaans dat niet erg vriendelijk klinkt. Het diepe afgrijzen op haar gezicht onderstreept nog eens haar bedoelingen.

Dan begint de gesluierde vrouw met zonnebril achter haar zich ermee te bemoeien. Tegen mij, ik draag een roze strikje: ”Daar kon jij toch niets aan doen. Jij gaat vast naar die Pride op de Dam? Is toch jouw zaak? Maak er een mooie dag van”.

Alle stereotypen worden even omgedraaid.

Voor mij is het lang geleden dat ik de Pride Walk liep, ik vond het meer iets voor jongeren en ook dacht ik jaren geleden dat het met die seksuele- en genderemancipatie in de hoofdstad vanzelf wel goed zou komen. Dat geloof ben ik ondertussen kwijtgeraakt.

Op de Dam zie ik veel mensen en vooral heel veel Palestijnse vlaggen. ‘No pride in genocide’, lees ik op borden. Ben meteen geïrriteerd, ik heb toch geen pakketreis geboekt – voor de homo’s, transgenders en de Palestijnen. Waarom wil links toch alles met alles verknopen: het veganisme, het klimaat, minderheidsrechten en de Palestijnse zaak? Ik ga niet achter die Palestijnse vlag lopen, die zaak is belangrijk, maar ik kom nu voor de Pride. Vooralsnog blijven de Palestijnse vlaggen achter op de Dam, de stoet zet zich in beweging richting het Homomonument, zo’n tienduizend mensen hoor ik later.

Schrijver Tom Lanoye schreef in de Groene Amsterdammer een stevig betoog tegen het gebruik van homorechten „als diploma van superioriteit”, zoals ook gebruikt door Israël en haar vaste aanhang. Lanoye: „Als (homorechten) vervolgens zelfs in stelling worden gebracht als legitimatie voor genocidaire bombardementen, voor pasjeswetten en uithongering, voor lukrake arrestaties en etnische zuivering, wel: dan moeten we dat niet willen.”

Helemaal mee eens: maar ‘genocidaire praktijken’ floreren niet dankzij ‘homorechten’. Zelden gaan de twee hand in hand, Israël is de uitzondering op de regel. Dat Israël nog homorechten kent is zo ongeveer het enige pluspunt.

De alfabetgemeenschap (lhbtiq+) is in werkelijkheid meer een samengeraapt zooitje met uiteenlopende belangen, schuilend onder die parapluterm, maar het levert wel een zeer vredelievende demonstratie op. Zelfs iemand als ik met een angst voor menigten beweegt zich hier tamelijk onbekommerd. Op de route staan mensen die vanuit hun ramen zwaaien met regenboogvlaggen, en ook toeschouwers aan de kant, waaronder de vrouw met het bordje ‘Zeeuwse ouder voor homo’s’. Ik heb het wijlen burgemeester Eberhard van der Laan nooit nagezegd, maar hoor mezelf nu „wat een lieve stad” prevelen.

Bij het Vondelpark zijn er ineens veel hekken en bewakers, het wordt echt dringen, want de mensen moeten één voor één door smalle poortjes. Roze in blauw agenten lopen rond.

”Een beetje overdreven”, zeg ik tegen een vriend die ik tegenkom. Hij werkt bij de gemeente en verzekert me dat dit soort beveiliging voorschrift is. Ik begrijp later dat koningin Máxima ook gesproken heeft in het park, en haar vorstelijke zegen heeft gegeven. Kan zo’n alfabetgemeenschap ook te veel geïntegreerd raken? Op de hele route heb ik werkelijk geen enkele wanklank gehoord.

Ik denk aan Amersfoort, waar op 11 juli na de Pride een deelnemer zwaar mishandeld is. En aan Roze Zaterdag in diezelfde stad van 1982 (ja, toen leefde ik al) toen er door tegenstanders met eieren werd gegooid, gescholden en gevochten. Mis ik de eieren? Het is cynisch om nostalgisch te doen over rellende tijden, maar is het nu niet te zoet?

Vervolgens is er een tuinfeest bij vrienden met bubbels, homo’s, bi’s en ‘bondgenoten’ – om die vakbondsterm maar te gebruiken. Mensen op straat zwaaien naar ons, duimen die omhooggaan.

Eenmaal weer in eigen huis lees ik de berichten over Berlijn; Abdul B. reed met een bestelbus in op een feestvierende menigte van de Pride. Een vrouw kwam om, veel mensen raakten gewond. De Duitse autoriteiten gaan uit van een islamistische terreurdaad. De man is inmiddels doodgeschoten door de politie.

Let op wat je wenst.