De ene zomer is die van de gesneuvelde dromen, de volgende die van de muggen. Ik bleef monter

Het paardenrennen in Saratoga Springs was begonnen, maar dat was niet de reden dat ik op een dinsdagmiddag in juli in het stadje belandde. Ik wilde mijn nagels laten doen en ChatGPT had beweerd dat er een uitstekende manicure te vinden was in Saratoga Springs.

De manicure zat vol en zo kwam ik in een ijssalon terecht, daar was wel plaats. Sterker nog, de ijssalon was leeg. Ik bestelde een affogato en ging in het raam zitten met een boek. Niemand zou mij hier betichten van performative reading, en gebeurde het toch: er zijn ergere beschuldigingen.

Liefhebbers van de paardenraces struinden over de hoofdstraat. Een bedelaar vroeg om geld, om te wedden misschien. Een tijd lang ben ik gefascineerd geweest door de jockey: klein van stuk, betrekkelijk mager, een verlengstuk van het paard, zoals de schrijver een verlengstuk is van de tekst.

De avond viel. Niemand zag eruit alsof hij veel had gewonnen, wie verloren had droeg zijn verlies met waardigheid.

In restaurant Familiar Creature, op loopafstand van de ijssalon, sprak een ober met snor over zijn leven. Het restaurant zat wel vol maar het eigen leven komt eerst. Hij had een tijd in Brooklyn gewoond, was nu teruggekeerd naar zijn geboortestad waar hij een huis wilde bouwen. Een groot huis. Het klonk alsof er onderweg een paar dromen waren gesneuveld maar hij bleef er monter onder.

Ik was opgegeten door de muggen, vooral mijn rug en mijn enkels hadden ze te pakken genomen. Ook ik bleef monter. De ene zomer is die van de gesneuvelde dromen, de volgende die van de muggen. Tijdens de verhalen van de man met de snor krabde ik met passie over rug en enkels. Het moet er raar uit hebben gezien, maar zei ik tegen mezelf: krabben in het openbaar maakt je alleen menselijker.