Orzo met pompoensaus
Toen ik ooit begon met schrijven voor deze rubriek, zag ik voor me dat ik steeds ‘toevallig’ tegen recepten zou aanlopen. Al improviserend achter het fornuis, fijn op een zaterdagmiddag, als er vrienden kwamen eten bijvoorbeeld. Of bij de gespecialiseerde champignonkraam op de markt, en dat de koopman me bij het afrekenen dan een recept zou toevertrouwen.
Van die culinaire romantiek komt in de praktijk weinig terecht. Meerdere dagen per week sta ik in de keuken hetzelfde recept te testen. Aan het einde van zo’n testrit kan ik dan mijn eigen gerecht vaak niet meer luchten of zien en ik blijf zitten met een berg dezelfde ingrediënten.
Zo lag mijn koelkast na mijn laatste recept vol met zakjes pompoen. Na een dag werken flanste ik dus maar een pompoensoep in elkaar en bij gebrek aan iets anders strooide ik er een paar handjes orzo doorheen, de pasta in de vorm van een gerstkorrel.
De soep was lekker en wat overbleef liet ik staan in de pan op het fornuis. De volgende dag deed ik een toevallige ontdekking. De soep bleek verdwenen en in de pan vond ik een nieuw gerecht: pompoenrisotto, maar dan met pasta. De orzo had de overgebleven soep opgenomen. Het kan dus toch.
Verhit een laagje olijfolie in een pan en fruit de ui goudgeel. Voeg de winterpeen toe en bak enkele minuten mee. Doe de tomaten, tomatenpuree, flespompoen en garam masala erbij en laat enkele minuten zachtjes bakken. Voeg dan de kippenbouillon toe, doe de deksel op de pan en kook alle groenten zachtjes gaar.
Pureer de saus glad met de staafmixer. Voor meer structuur kunt u dat ook overslaan. Voeg de orzo toe, en kook zachtjes tot de orzo gaar is, zo’n 8-10 minuten. Roer iedere paar minuten, zodat de pasta niet aan de bodem van de plan plakt.
Roer aan het eind de spinazie en basilicumblaadjes door de saus. Ze slinken direct. Het lijkt nu misschien alsof er veel te veel saus is, maar laat de pasta nog een paar minuten staan en u zult zien dat de pasta vocht blijft opnemen. Schep de orzo in diepe borden en bestrooi met Parmezaanse kaas.