Kan een treinkaartje naar Lourdes de zorgkosten beperken?
‘Als je niets mankeert, ben je niet goed onderzocht’, schreef cardioloog, hoogleraar en bestuurder Arend Jan Dunning in zijn boek Broeder Ezel over het onvermogen van de gezondheidszorg.
Dunning wees op de beperkingen van de medische wetenschap. Die kan geen wonderen verrichten. Die kan geen oplossing bieden voor de ongeneeslijke aandoening die het leven zelf is.
Dunning, die overleed in 2009, vocht tegen onnodig medisch ingrijpen en wees op de eigen verantwoordelijkheid van mensen voor hun gezondheid. Hij gruwde van rokers die erop stonden een longfoto te laten maken en bij het verlaten van het ziekenhuis meteen een sigaret opstaken.
‘Het lichaam is een soort broeder ezel, een trouw en koppig lastdier, waar goed voor moet worden gezorgd, maar dat nu eenmaal niet volmaakt is,’ parafraseerde hij Franciscus van Assisi.
Donderdag maakte zorgverzekeraar DSW bekend dat de zorgpremie volgend jaar met 180 euro per jaar stijgt tot boven de 2.000 euro per jaar. Dat is niet het einde, het is slechts het begin, zo werd erbij gezegd.
Er kan steeds meer en mensen eisen ook steeds meer, in de illusie tot ver na hun 90ste topfit te blijven. Een radioloog stelde onlangs vast dat hij de helft van zijn huis had betaald met het honorarium voor onderzoeken die hij op voorhand nutteloos vond.
In het verleden konden patiënten al worden gerustgesteld na een echo-onderzoek. Daarna moest er een CT-scan volgen, zodat het verlossende woord kon worden gesproken. En toen kwam de MRI op de markt. ‘Nu weten we zeker dat u niets mankeert’, kon de arts zeggen.
Maar één diagnose is niet langer genoeg. Steeds meer patiënten willen een second, third of fourth opinion als ze het er niet mee eens zijn dat er niets is vastgesteld.
Door de toenemende vergrijzing en de betere en duurdere behandelingen stijgen de ziektekosten. Kanker is geen dodelijke ziekte meer, maar een slopende. Obesitas wordt in toenemende mate behandeld met medicijnen, wat mensen niet langer stimuleert om iets aan hun overgewicht te doen door meer te bewegen en gezonder te eten.
De gemiddelde zorgkosten van een Nederlander liggen rond de 3.000 euro, maar die van tachtigers lopen op tot 8.000 euro per jaar. Frans Peeters, emeritus hoogleraar neurodiagnostiek, vond het terecht als een gespecialiseerde arts één miljoen per jaar zou verdienen. ‘Maar de kosten van elk extra onderzoek dat hij voorschrijft moeten van die miljoen af’, voegde hij daaraan toe.
In het kletsprogramma van Eva Jinek werd gemakkelijk verwezen naar de enorme verspilling door fraude in de zorg (er werd meteen gepleit voor een bureaucratie van toezichthouders), maar vergeten werd dat de patiënten zelf tot de grootste verspillers behoren.
Bijna één miljoen patiënten komen elk jaar niet opdagen voor afspraken. Jaarlijks wordt voor 300 tot 600 miljoen euro aan ongebruikte medicijnen weggegooid. Maar er wordt wel zorg op maat verwacht.
Als patiënten wonderen willen, kunnen de zorgverzekeraars beter een treinkaartje naar Lourdes vergoeden.
Hier de tekst