Geen enkele naam of afkomst maakt een mensenleven meer waard

Ik hoorde bij een praatprogramma dat Nederland op zijn kop had gestaan als de vermoorde Hajar Anne Fleur had geheten. Maar maakt haar naam echt zoveel verschil? Ik denk van niet. De moord op Lisa en de moord op Hajar zijn net zo verschrikkelijk als moorden op alle andere vrouwen. Ze zijn nooit meer terug te draaien en een bron van onuitsprekelijk verdriet voor de families en vrienden van deze vrouwen.

Laten we alsjeblieft niet de afkomst van de ene vrouw beter maken dan die van de andere. Het zijn en waren andere omstandigheden, een andere dader en andere situaties. Natuurlijk mogen we kritisch kijken naar de aandacht die een zaak krijgt, maar is het per se nodig om daarvoor twee overleden vrouwen tegenover elkaar te zetten. Alsof het verdriet om de ene vrouw groter is dan om de andere.

Er is al genoeg polarisatie in onze samenleving. Laten we die niet verder aanwakkeren door vrouwen die geen stem meer hebben tegen elkaar uit te spelen. Het gaat om twee vrouwen die er niet meer zijn. Geen enkele naam of afkomst maakt een mensenleven meer waard.
Ilona Dekker, Nieuwegein

Pijn

Het doet de driehoek van Amsterdam pijn dat de dood van Hajar vrouwen angst aanjaagt vanwege onveilige gevoelens. Het doet mij pijn dat, na meerdere klachten, nog steeds 15 ­lantaarnpalen in het Vondelpark stuk zijn.
Vera de Nijs, Amsterdam

Aanspreken

Nog maar kort geleden wilde de Nederlandse Spoorwegen een verbod invoeren op het plaatsen van tassen op vrije zitplekken. Een van de argumenten was dat mensen de desbetreffende persoon hier niet op durven aan te spreken omdat deze agressief zou kunnen reageren.

Naar aanleiding van de Britse campagne tegen mensen die in het openbaar vervoer keihard muziek of TikTok-filmpjes afspelen of bellen via de luidspreker van hun telefoon, zegt de woordvoerder van de NS echter dat deze lawaaimakers zich 9 van de 10 keer aanpassen als je het vriendelijk vraagt.

Ik vraag me af of deze NS-woordvoerder wel eens met de trein heeft gereisd. Mijn ervaring is namelijk 9 van de 10 keer precies andersom.
Annemieke Vervoort, Nijmegen

Economen

Daar is er weer één, een econoom, ditmaal Simon Huijben, die blijkbaar een oncontroleerbare drang voelt om mensen die een studieschuld hebben en daar nu meer rente over betalen te vertellen dat het economisch allemaal wel meevalt en het gewoon eerlijk is. Want de lonen en inflatie zijn hoger dan de nieuwe rente dus waar maakt men zich druk om? Op papier is alles oké!

Waar men zich druk om maakt, is dat niet iedereen een modaal loon heeft dat lekker meestijgt met inflatie. Waar men zich druk om maakt, is dat de rekeningen steeds hoger worden op alle fronten en hun studieschuld ook nog eens sneller stijgt. Waar men zich druk om maakt, is dat hun verteld is dat er niet aan de rentes van de studieschuld zou worden gezeten en dat nu toch gedaan wordt.

Het zou de overheid sieren als ze minder naar economen luistert en meer naar de levensbehoeftes van mensen. Die staan namelijk steeds meer onder druk en daar helpt achteraf toch nog extra geld cashen op mensen hun schuld niet aan mee. Dit terwijl een steeds grotere groep mensen in de schulden leeft en een andere groep mensen veel en veel te veel heeft.
Luis van Orsouw, Nijmegen

Devote houding

Columnist Julien Althuisius doet als niet-gelovige zijn best nog iets van het bezoek aan de Sacré-Cœur in Parijs te maken. Ik vind het een mooi gebaar dat hij voor iemand een kaarsje aansteekt. Maar hij lijkt het vervolgens ook een uitstekend, troostend idee te vinden om met ‘de handjes op de rug’ door de kerk te gaan lopen.

Dan zou ik hem wel, met mijn katholieke opvoeding en alle drie initiatiesacramenten, willen meegeven dat een kerk geen ijsbaan is. Ook is het geen relaxed ommetje door het dorp. Nee, hou je armen gewoon langs je lichaam, of hou ze lichtjes gevouwen of iets over elkaar heen voor je – maar dan weer niet als voetballers die penalty’s moeten stoppen, iets hoger.

Het is niet eenvoudig om de juiste devote houding te vinden, maar Julien Althuisius kan dit thuis oefenen, en het dan eens serieus in de praktijk brengen in de prachtige Sint Bavo ­Basiliek in zijn eigen Haarlem.
Marcel Gerrits Jans, Groningen