Ethan Hawke is op de toppen van zijn kunnen in de ouderwets degelijke avonturenfilm ‘The Weight’

Het zal hem lukken, hij weet wat hij doet. Hoeveel ellende er in The Weight ook wordt uitgestort over hoofdpersonage Samuel Murphy (Ethan Hawke), als toeschouwer verlies je nooit je geloof in hem.

Dat is niet omdat zulke films meestal goed aflopen: bij het grimmige speelfilmdebuut van televisieregisseur Padraic McKinley is dat nog maar de vraag. Vader, weduwnaar, oorlogsveteraan en automonteur Murphy verdient het simpelweg dat iemand aan zijn kant staat.

The Weight speelt zich af in het Amerika van de Grote Depressie, waar Murphy en dochtertje Penny nauwelijks het hoofd boven water houden. Na een schermutseling met een agent wordt Murphy opgesloten in het strafkamp van de brute opzichter Clancy (Russell Crowe) en belandt Penny in een weeshuis. Een hopeloze situatie, maar wanneer Murphy vanachter de tralies aan Penny belooft dat hij haar zal komen halen, dan voel je dat hij zich aan zijn woord zal houden.

Zie daar het grootse acteervermogen van hoofdrolspeler Ethan Hawke. De steracteur, in zijn vijftiger jaren op de toppen van zijn kunnen, geeft Murphy evenveel kracht als feilbaarheid, evenveel menselijke warmte en zwakte als jaloersmakende sangfroid. Het vaak zwijgzame personage staat Hawke net zo goed als de kleren die hij in deze historische setting draagt.

De chemie tussen hem en tegenspeler Crowe, die helaas al gauw uit beeld verdwijnt, is ook zeer prettig. Murphy krijgt zicht op vervroegde vrijlating wanneer Clancy hem ronselt voor een schimmige klus: samen met drie andere gevangenen en twee bewakers moet hij een grote goudvoorraad door de ruige bossen van Oregon zien te smokkelen, de staven verdeeld over hun plunje rugzakken. Als onderweg ook maar één staaf verloren gaat, kan dat de mannen de kop kosten.

Ouderwets degelijke avonturenfilm

Bij het verfilmen van die vaak levensgevaarlijke voettocht liet cineast McKinley zich sterk inspireren door goudkoortsklassieker The Treasure of the Sierra Madre (1948), maar ook door de Franse thriller Le salaire de la peur (1953) en de Amerikaanse remake Sorcerer (1977): films over rauwe mannen die (letterlijk) explosieve waar door de wildernis moeten loodsen. Hawke, op zijn beurt, keek goed naar de door Paul Newman gespeelde dwangarbeider uit Cool Hand Luke (1967).

Met zijn ongehaaste no-nonsensestijl voelt The Weight ook zelf als een ouderwets degelijke avonturenfilm, zoals in de bijkans ondraaglijke situatie op een vermolmde hangbrug: wie staat er te balanceren tussen de rafeltouwen, goudstaven overgooiend boven het ravijn? Natuurlijk. Onze Samuel, wie anders.

Daarna wordt het nergens meer zo spannend. Murphy, zijn mannen en een ongenode reisgenote Anna (Julia Jones) moeten allerlei helse ontberingen doorstaan. Natuurlijk weet je wat er voor hem op het spel staat, en toch verliest McKinley geregeld de grip op dat gewicht. The Weight transformeert nooit écht in de existentialistische survivalthriller die hij wil zijn, al is het maar doordat de nevenpersonages in schetsen blijven steken, net als de thematiek van hebzucht versus broederschap en naastenliefde.

Een sympathiek, sfeervol regiedebuut desalniettemin, en des te fijner dat Ethan Hawke de boel mag aanvoeren. Zolang hij er is, redt The Weight zich wel.