In de kleurrijke verfilming van fantasybestseller ‘Wildwood’ vallen vooral de donkere thema’s op

Het grootste ‘stadsbos’ van de Verenigde Staten bevindt zich in Portland. Even de brug over en je kunt er hiken. Maar in het stop-motionavontuur Wildwood van de in Oregon gevestigde studio Laika vormt datzelfde woud een ondoordringbare en mistige wereld, vol pratende dieren en hostiele klimop.

Enkel voor Prue wijkt het doorgaans hermetisch gesloten groen uiteen. Het tienermeisje gaat op zoek naar haar peuterbroertje, dat door een zwerm kraaien van de speelplaats is ontvoerd. Stuntelige klasgenoot Curtis, die in haar kielzog achter het groene gordijn wordt meegevoerd, raakt prompt zoek na het eerste (vijandige) contact met een legertje in uniform gestoken coyotes.

In de visueel kleurrijke verfilming van de fantasybestseller van het echtpaar Colin Meloy en Carson Ellis uit 2011 is van alles gaande, maar vooral de onderliggende donkere thema’s vallen op. Zelfdoding, rouw, schuldgevoel en falend ouderschap – óók dat van Prues schijnbaar voorbeeldige en een tikje belerende hippieouders.

En dan worden er ook nog menig mens en dier doorkliefd in de strijd om de macht in het magische woud. Welke doelgroep regisseur, Laika-studiobaas en Nike-erfgenaam Travis Knight exact voor ogen heeft, blijft ongewis: de soms tamelijk naïef ingezette plotwendingen en sprookjesachtige achtervolgingen rijmen niet helemaal lekker met het toch behoorlijk grove geweld.

Onderscheidende bioscoopbewerking

Wildwood, in Nederland geschikt geacht voor kinderen vanaf 9 jaar, kreeg overzee een leeftijdsadvies ‘vanaf 13 jaar’ opgeplakt. In de Nederlandse bioscopen wordt er géén nagesynchroniseerde versie uitgebracht. De (Engelse) stemmencast telt onder meer Carey Mulligan, Mahershala Ali en Tom Waits, de ideale coyote.

De af en toe scherp kantelende sfeer en toon in de film maken Knights bioscoopbewerking óók onderscheidend. De ontvoeringsscène van Prues broertje is waarlijk omineus, en ook de dodensprong van een replicazoon van de kinderloze woudheerser Alexandra laat niet onberoerd. Met een duur van 131 minuten verliest Wildwood wel wat aan vertelmagie in de episch bedoelde, maar vooral oeverloze eindstrijd.

Ook met zulke gebreken blijft deze met een enorm budget van 100 miljoen dollar aangeklede synthese van stop-motion met echte poppen bezienswaardig. En misschien springt de mensenwereld er nog het meest uit: die zo gedetailleerde meisjeskamer van Prue. Of haar ietwat vermoeide en gekrenkte tienergezichtje. Dat is fraai getroffen.