Documentairemaker Pitsaev onderzoekt in ‘Imago’ of je jezelf kunt zijn op een plek waar de rollen al vastliggen

Filmmaker Déni Oumar Pitsaev groeide op in Tsjetsjenië, Kazachstan en Rusland, studeerde in België en woont in Frankrijk. Waar ben je dan echt thuis? In Georgië, denkt zijn moeder. Ze weet het zo zeker dat ze daar alvast een stuk land voor hem heeft gekocht om een huis op te bouwen. Om precies te zijn in de Georgische Pankisivallei, een grensgebied waar zich veel Tsjetsjenen hebben gevestigd, op de vlucht voor diverse oorlogen.

Pitsaev is er zelf nog nooit geweest, maar er woont wel verre familie. In de documentaire Imago reist hij naar de Pankisivallei om te kijken of hij er kan aarden. Hij wordt met open armen ontvangen, maar ook al snel geconfronteerd met starre opvattingen rondom mannelijkheid en individuele vrijheid. De regelmatig uitgesproken verwachting is dat hij, eenmaal op zijn plek, eindelijk zal trouwen en een gezin stichten. Dat is een norm waaraan hij niet kan voldoen.

Het stukje grond in Georgië brengt zelfs zijn gescheiden ouders op één lijn. Pitsaevs moeder komt op bezoek en ook zijn vader, met wie hij nauwelijks contact heeft, wil komen helpen bij de bouw van een huis. De druk om zich er definitief te vestigen neemt toe.

Imago, in 2025 bekroond met de prijs voor de beste documentaire op het filmfestival van Cannes, gaat over sociale verwachtingen, oorlogstrauma en ontheemding. Het is ook een portret van een prachtige regio waar de tijd langzamer lijkt te verstrijken. De gesprekken aan gevulde eettafels en zomerse wandelingen in de natuur brengen Pitsaev misschien geen uitsluitsel, maar wel een groeiend inzicht in zichzelf en zijn verhouding tot anderen.

Het is een subtiele, goed doordachte film, zachtaardig als de maker zelf. Zonder te oordelen onderzoekt Pitsaev hoeveel ruimte er is om jezelf te zijn op een plek waar de rollen vastliggen. Ondertussen ontwerpt hij een huis op hoge palen, de veilige schuilplaats waar hij als kind van droomde.