Het heerlijk eigenzinnige ‘Wicker’ is een mal sprookje en satire over het patriarchaat ineen

De rieten echtgenoot die Visvrouw (Olivia Colman) voor zichzelf heeft laten maken in Wicker is perfect. Hij heeft het imponerende lange lijf van Alexander Skarsgard, goudbruin glanzend in het zonlicht, met armen waarin je kunt verdwijnen. Hij luistert en zegt zonder ironie dingen als: ‘Ik ben gemaakt om bij je te zijn.’ Hij doet alle klusjes voordat ze het hem hoeft te vragen. De seks is zo intens dat het bed regelmatig gerepareerd moet worden.

Ellendig dus. Want door deze tot leven gewekte pop gaan alle andere vrouwen in het dorp zich opeens afvragen waarom hún man niet zo is. Dat zet alle traditionele verhoudingen en rolpatronen op scherp.

Leuk, hoe heerlijk eigenzinnig Wicker is. Kom voor een mal sprookje over een sexy van riet gemaakte man, blijf voor een satire over het patriarchaat; angst voor alles wat afwijkt en vastgeroeste ideeën over huwelijk, relaties en liefde.

Het sprookje van scenaristen en regisseurs Alex Huston Fisher en Eleanor Wilson speelt zich af in een rijk vormgegeven middeleeuwse fantasiewereld, waar de mensen geen naam hebben, maar een beroep. Er zijn wonderlijke gebruiken zoals het aanraken van je grootste tiet om onheil af te wenden. Vrouwen die trouwen krijgen een soort metalen hondenband, de mannen moeten een geit een wortel op piemelhoogte laten afknabbelen. Verzin het allemaal maar.

Wicker, dat begint met verwondering en seksgrapjes, wordt tamelijk grimmig als het sluimerende wantrouwen en de jaloezie tot een uitbarsting komen. Het wordt emotioneel gelaagder als de onafhankelijke Visvrouw aan zichzelf moet toegeven hoe eng het is om iemand écht toe te laten in je leven. Qua toon wordt echter nooit helemaal duidelijk wat de makers nu precies willen.

En dan blijkt maar weer hoe geweldig Olivia Colman is. Je kunt alle personages laten roepen dat ze stinkt en haar een lelijk bedoelde unibrow geven, maar ze blijft een magische, onweerstaanbare uitwerking hebben op de kijker. Met onderkoelde humor en perfect gedoseerde emoties geeft ze elke scène méér dan waar die om vraagt. Ze is de reden dat malligheid én ontroering zich laten combineren.

Wel één dingetje. Natuurlijk is het suf om in een film als deze over geloofwaardigheid te beginnen, maar toch. Wat hier hemelbestormende seks moet voorstellen, is gewoon suffe meteen-penetratie-seks waar Visvrouw meteen bij begint te schreeuwen. Grappig bedoeld natuurlijk, maar sorry, beste regisseurs: een écht perfecte Vissersechtgenoot had uiteraard een beter voorbeeld neergezet.