Wat mag je laten vallen zonder jezelf of je kinderen tekort te doen?

Moeder: „Mijn partner en ik hebben drie kinderen van 2, 4 en 7 jaar oud. We vragen ons af hoe we het allemaal gedaan krijgen. We werken beiden vier dagen per week buitenshuis. Het is een puzzel om de kinderen op de voorschoolse opvang en op school te krijgen, en dan op tijd op ons werk te zijn. Als we ze op tijd willen ophalen van de naschoolse moeten we altijd te vroeg van ons werk weg.”

„Dan is er nog voetbal, zwemles, muziekles. Ook vanuit scholen en sportverenigingen wordt een beroep gedaan op ouders als begeleider van schoolreisjes, leesouder, of trainer. We willen zelf sporten om gezond te blijven, maar ook onze vrienden zien. Veel vrouwen gaan uit loondienst en beginnen voor zichzelf om flexibeler te zijn, maar ik wil dat niet. Wat mag je laten vallen zonder jezelf of je kinderen tekort te doen?”

Naam en woonplaats zijn bij de redactie bekend. De rubriek Opgevoed is anoniem, omdat moeilijkheden in de opvoeding gevoelig liggen. Wilt u een dilemma in de opvoeding voorleggen? Stuur uw vraag of reacties naar opgevoed@nrc.nl.

Langetermijnvisie bepalen

Maartje Luijk: „Het begint met erkennen dat het inderdaad heel veel is, zeker met kinderen in deze leeftijd. En dan noemt u nog niet eens al die taken als cadeautjes kopen, verjaardagen organiseren, et cetera.”

„In plaats van steeds te puzzelen over wat te schrappen, kunt u met uw partner ook bespreken wat voorop staat in de opvoeding. Wat willen jullie dat de kinderen zich later van het gezinsleven herinneren? Bijvoorbeeld dat jullie altijd samen aten, of mooie dingen deden. Met die langetermijnvisie voor ogen geeft het niet als er dan eens voor de tweede keer die week een diepvriespizza op tafel staat, of een van de kinderen een sporttraining mist.”

„Uit uw vraag klinkt zelfredzaamheid. Heeft u hulplijnen in de omgeving? Kunnen jullie met andere ouders zaken organiseren, zoals brengen en halen naar de diverse locaties?”

„Niet alles hoeft een aparte activiteit te zijn. Spreek bijvoorbeeld met vrienden af en neem de kinderen mee. En kan er, al is het maar een dag per persoon per week, iets met de begin- en eindtijd op kantoor geschoven worden?”

„In plaats van bang te zijn tekort te schieten, kunt u ook stilstaan bij wat u uw kinderen meegeeft als jullie af en toe iets laten vallen. Dat kan ook voor kinderen heel bevrijdend zijn.”

Samen optrekken

Micha de Winter: „Wie zegt dat alles tegelijk moet? Uw verhaal klinkt alsof het leven van ouders én kinderen in beton gegoten is. U ervaart een gebrek aan handelingsmogelijkheden, en dat op zich is al slecht voor uw (mentale) gezondheid en die van de kinderen.”

„De keuzestress wordt als een individueel probleem ervaren, maar is in feite een eigentijds collectief fenomeen. Daar moet je dan dus ook gemeenschappelijke oplossingen voor vinden. Die zouden veel verschillende vormen kunnen aannemen, bijvoorbeeld actievoeren voor wetgeving wat betreft de aansluiting van werk en privéleven, en gesprekken over opvoeding in deze tijd.”

„Als alle ouders gek worden van het heen en weer gesleep met kinderen naar muziekles, sport, zwemles en huiswerkbegeleiding, waarom zou je daar dan in de kinderopvang, het consultatiebureau, of de school niet met elkaar over brainstormen, of dat allemaal wel zo moet, en of het niet anders kan. Samen kijken: hoe kunnen we elkaar tot steun zijn? Misschien kunt u met andere ouders nadenken over ‘heilzame pedagogische verwaarlozing’ als tegenhanger van het ‘curlingouderschap’.”

„Nodig eens een groep ouders uit om over precies dit verschijnsel te praten met elkaar, en samen na te denken over gemeenschappelijke oplossingen. Dat kost u en uw partner even wat meer tijd, maar kan in de toekomst meer rust geven.”

Maartje Luijk is hoogleraar Gezinspedagogiek aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Micha de Winter is emeritus hoogleraar pedagogiek van de Universiteit Utrecht.

Kies NRC als voorkeursbron