‘Wildwood’ is in alle opzichten imponerend: technisch, qua schaalgrootte, maar vooral emotioneel

Van haar ouders mag Prue absoluut niet naar de Onbegaanbare Wildernis, een uitgestrekt woud vlakbij hun huis in Portland, Oregon. Dat is natuurlijk vragen om moeilijkheden, want Prue is niet alleen avontuurlijk maar ook een beetje dwars. Dus neemt zij haar jonge broertje Mac mee op een vrolijk fietstochtje dwars door Portland. Maar opeens wordt Mac meegevoerd door een zwerm kraaien, in een scène die herinneringen oproept aan Alfred Hitchcocks The Birds (1963). Prue is vastbesloten hem terug te vinden en treedt het bos binnen met Curtis, een onhandige jongen die haar bewondert.

Dit is het begin van Wildwood, een in alle opzichten imponerende stop-motion animatiefilm: technisch, qua schaalgrootte maar vooral emotioneel. De film komt uit de koker van studio Laika (Coraline, Missing Link) en is gebaseerd op het gelijknamige boek van Colin Meloy, met tekeningen van Carson Ellis.

Het is een modern sprookje waarin het magische woud de achtergrond vormt van een strijd tussen goed en kwaad. De boosaardige Alexandra controleert met haar leger van in rode uniformen geklede hyena’s en enge kraaien het territorium. Tegenover haar staan bandieten (lees: een etnisch divers Amerika) en woudbewoners als een intelligente uil en een vervaarlijke steenarend.

Dit mythische verhaal is symbolisch te interpreteren als een gevecht tussen oorspronkelijke, verdreven bewoners en imperialistische machtswellustelingen. Het is daarnaast een ecofabel over de rijkdom en magie van de natuur versus destructieve krachten. Alexandra’s zwarte magie staat tegenover natuurlijke magie, waarbij alles in verbinding staat met de oudste boom van het woud, die overwoekerd dreigt te raken door verstikkende klimop. Maar bovenal is Wildwood een ontroerende vertelling over enerzijds een sterke kinderwens (Prue’s ouders) en anderzijds een onmetelijk verdriet over het verlies van een kind (Alexandra). Zachte krachten spelen een belangrijke rol, van lieve hippies tot een druïde-achtige oude wijze vrouw.

Liefdevol geanimeerd

Alles in Wildwood is overweldigend. Vanzelfsprekend springen de spectaculaire scènes het eerst in het oog, van Prue’s enerverende tocht op de rug van de majestueuze steenarend tot de brute climax op het slagveld. Het wordt allemaal nog imposanter als je bedenkt dat dit in stop-motion is gedaan, middels het buigen van ijzerdraad en beeldje voor beeldje vervangen van expressieve, met 3D-printers gemaakte gezichtjes. Want ook de details overdonderen, zoals glinsterende tranen, de dierenvachten en vogelveren en verschillende haarstijlen. Allemaal geduldig met de hand gemaakt en liefdevol geanimeerd. Er is kritiek mogelijk: is de film met zijn 130 minuten niet te lang? Zijn de gezichten niet net te plastic? Is de beweging van sommige dieren wel soepel genoeg?

Maar wat vooral beklijft zijn de onverzettelijke Prue, de kleurenpracht van het mystieke oerbos en ontroering over de sterke moedergevoelens van de gekwelde Alexandra. Om nog maar te zwijgen van Prue’s lieve ouders, de machtige steenarend en de amusante uil.