Van tophockeyer tot techno-dj: de wonderlijke weg van dj Sandrien, een van de grote namen van ADE

In de knusse studio van Sandrien in het Amsterdamse Volkshotel ligt een stapel van precies 325 stickers. En ze gaat ze stuk voor stuk met de hand van cijfers voorzien. De stickers komen op alle vinyluitvoeringen van haar album Compass. Leuk voor de verzamelaar, die zo meteen ziet een collector’s item in handen te hebben. De platen zijn af, morgen kan ze ze ophalen, bestickeren en zelf langsbrengen bij haar favoriete platenzaken.

Sandrien (van Rossum, 48) is al 27 jaar dj, maar ze heeft pas dit jaar haar eerste album gemaakt. Niet dat ze een kwarteeuw heeft stilgezeten, absoluut niet. De dj werd na haar nogal succesvolle residency bij de Amsterdamse club Trouw een internationaal erkende dj in het smaakvolle, alternatieve technocircuit. De allergrootste techno-eer viel haar zelfs al eens ten deel: ze mocht vorig jaar een clubweekend van de legendarische Berlijnse club Berghain afsluiten.

Nieuwe hobby: vogelen

‘Tijdens het draaien voel ik me een vis in het water, maar met muziek produceren heb ik altijd meer moeite gehad’, zegt Sandrien in haar studio. ‘Als ik draai, voel ik me vrij, mag ik fouten maken en experimenteren. Als ik muziek produceer, ben ik juist bang voor die fouten.’

Drie jaar geleden besloot ze nog tien jaar door te gaan als dj, en nam ze zichzelf voor om in die tien jaar alles uit haar carrière te halen wat erin zit. Daar hoorde een eigen album maken toch onontkoombaar bij.

Een jaar geleden boekte ze een ticket naar Barcelona, huurde er een auto en reed de omgeving rond. ‘Ik hou van Amsterdam, maar er is zoveel steen. Op een gegeven moment werden die stenen me te veel.’ Ze vond een prachtig huisje tussen de bergen, rijstvelden en het strand in. ‘Ik ben gaan vogelen in een vogelhut, heb zelfs een telelens gekocht.’ De vogelfoto’s die ze daar maakte, zijn bewerkt tot wat nu de albumhoes van Compass is. ‘Ineens kreeg ik allemaal nieuwe hobby’s, en de muziek kwam.’

‘Ik voelde dat als ik leef met de elementen mijn hoofd eigenlijk niet zoveel uitmaakt. Je bent gewoon een heel klein onderdeel van een groot mechanisme dat altijd doorgaat, daar heb je niet zoveel tegenin te brengen. Toen ik me daaraan overgaf, werd het leven heel makkelijk.’

Zichzelf ontleden

Het album is er nu, een prachtig emotioneel kunststukje dat van ambient via acid naar house gaat. Compass is een zoektocht naar zichzelf, vertelt Sandrien. ‘Dieper dan dit kon ik niet gaan.’ Alle gevoelens belandden pardoes op de plaat. ‘Daar was ik nu klaar voor.’ Eerder zat zichzelf zo ontleden er absoluut niet in voor de dj.

‘Ik heb meteen een heel persoonlijk album gemaakt, dus ik maak het mezelf wel moeilijk. Ik had ook een album kunnen maken met negen technotracks waarin ik niet zoveel van mezelf had laten zien. Maar dat trekt mij niet. Waarom zou ik muziek maken als het niet persoonlijk is? Ik wil in muziek vertalen wat er in mij omgaat.’

8-jarige Sandrien op de plaat

Op de albumafsluiter It’s Great To See You Again Little One hoor je een 8-jarige Sandrien haar speelgoedkeyboard op batterijen bespelen, en alle knopjes en standen demonstreren: ‘Dit is samba, dit is rumba.’ Op de achtergrond rijdt een motor voorbij.

De kleine Sandrien wist het nog niet, maar ze maakte toen al een track voor haar debuutalbum. Het keyboardje heeft nog altijd een prominente plek in Sandriens studio. Ze pakt hem op. ‘Ik heb hem van mijn eigen geld gekocht’, zegt ze, nog steeds trots. ‘Ik vond het toen al fantastisch, al die knopjes.’

Tijdens het maken van haar plaat herinnerde Sandrien zich het bestaan van die opname, en ging ze er naarstig naar op zoek. Hem terugvinden was essentieel voor het album. ‘Dit is precies de staat van zijn waar ik naar op zoek was, die lol in het spelen.’

Stoppen met hockey

Vóór muziek haar leven overnam, was er een andere passie: hockey. Sandrien was keeper bij Jong Oranje, naast een studie communicatiewetenschappen. Totdat in haar tweede studiejaar haar zus haar meenam naar housefeest Chemistry in de Escape.

‘Toen dacht ik, wauw, dit is het. Ik liep meteen naar de dj-booth, dj Sneak en Dimitri waren aan het draaien. Ik zag ze bezig met dat vinyl en die mixer en ik zei: ‘Dit is wat ik met mijn leven wil doen.’ Ik heb meteen draaitafels geleend en ben iedere dag drie uur gaan oefenen, naast het studeren en het hockeyen.’

Op een gegeven moment werd hockey steeds minder leuk en werd Sandrien steeds zekerder van de muziek. Ze stopte met hockey. Een beslissing op gevoel, zoals Sandrien al haar beslissingen op gevoel maakt. ‘Sporten was een jeugddroom, draaien was mijn nieuwe droom.’ Al zat de liefde voor muziek er natuurlijk altijd al in. Toen ze 9 was, hoorde Sandrien voor het eerst house: Love Can’t Turn Around van Farley Jackmaster Funk en Jessie Saunders. ‘Ik rende naar beneden om aan mijn ouders te vertellen dat ik het vetste nummer ooit had gehoord.’

Meer dan techno

Tijdens het maken van Compass kwam Sandrien erachter dat ze muziek maakt op gevoel, en dat dat gevoel er niet netjes binnen het afgebakende hokje van een genre uitkomt. ‘Ik ben wel eens benaderd om muziek te maken voor technolabels, omdat ik veel techno draai. Maar als ik ervoor ging zitten om iets voor ze te maken, dan kwam er toch ambient uit, of house ofzo. Daar kan zo’n label niks mee.’

Bij het maken van muziek begint Sandrien dus altijd vanuit een emotie om te vertalen, in plaats van een genre. ‘Dat hoor je waarschijnlijk wel op het album, het is niet één genre. Ik heb over de opbouw in genres heel goed nagedacht, eigenlijk heb ik overal heel goed over nagedacht. Het moest allemaal kloppen. Daarom vind ik het concept van een album zo leuk: het is een verhaal en het moet allemaal in elkaar passen.’

Het album was een droom, onderdeel van het tienjarenplan dat ze met haar manager opstelde. Een ander punt uit dat plan is ook meteen afgetikt: een eigen label. Compass is de eerste release op haar gloednieuwe label Inspi. ‘Twintig jaar geleden wilde ik al mijn eigen label, en nu is het echt.’

Alle genres welkom

Inspi is Sandriens verzet tegen genredenken. ‘Ik heb zoveel advies gekregen over het starten van een label, en vooral dat het één duidelijk genre moet zijn. Maar ik wil gewoon mooie dingen de wereld in brengen, dus ik ga iets doen waarvan iedereen zegt dat je het niet moet doen: een label starten waar alle genres welkom zijn.’

Het duurde even voordat ze dat durfde, maar qua zelfvertrouwen en carrière is Sandrien nu op een punt dat het haar niet meer kan schelen of het goed verkoopt of niet. Zoals in de jaren negentig labels als het Londense Peacefrog dat deden: alles uitbrengen, van house tot techno, met alleen de eigen smaak als criterium.

‘Ik merk het ook in de clubs; toen ik voor het eerst uitging had je een resident dj die de hele avond alle genres draaide. Nu is het óf dit specifieke genre óf dat. Het loopt niet vaak meer door elkaar heen en dat vind ik zonde. Ik denk dat verschillende genres heel goed samen kunnen.’

In de minderheid

Sandrien is, zoals de meeste dj’s van haar generatie, heel geleidelijk groot geworden. ‘Nu zie je soms dj’s die nog geen jaar bezig zijn en al op megapodia staan. Ik mis een beetje dat je de tijd hebt om erin te groeien en te leren.’ De elektronische muziekscene is groter en commerciëler geworden, en met een hit op sociale media kan iedereens carrière ineens een optater krijgen. ‘Ik heb tien jaar gehad waarin ik een basis kon leggen voordat ik bij club Trouw kwam.’

Vanaf dat moment kon ze er vol voor gaan – al was ze zwaar in de minderheid als vrouwelijke dj. ‘Ik ben blij om te zien dat er nu overal vrouwen draaien, dat een vrouwelijke dj normaal is geworden.’

Maar dat is in de alternatievere dance, want in de top 100 van dj’s die het instituut DJ Mag ieder jaar publiceert, staan maar veertien vrouwen. ‘Ik kijk niet naar dat soort charts, want ik vind niet dat het met mijn wereld te maken heeft’, zegt Sandrien. ‘Ik ben in ieder geval blij dat in de scene waarin ik zit de verhoudingen meer aan het rechttrekken zijn.’

Want in de hoeken van de nacht waar Sandrien zich begeeft, is er juist aandacht voor gelijkheid, voor allerlei minderheden. ‘Ik zie het altijd zo: je hebt die scene zoals ik die ken, maar je hebt ook de megaster-dj’s die in stadions staan. Dat zijn twee andere dingen.’

Ook Sandrien ziet de nacht veranderen: niet alles verkoopt zomaar meer uit. ‘Als mensen niet veel geld kunnen uitgeven, is uitgaan niet zo snel meer een prioriteit. Tja, mensen moeten ook boodschappen doen.’

Album of avondeten?

Voor Sandrien zelf ging de muziek altijd vóór. ‘Ik weet nog wel dat ik in een platenzaak stond en dacht: ga ik nu deze plaat kopen of avondeten? En dan kocht ik de plaat, haha. Ik weet nog precies in mijn platenkast welke platen ik in plaats van eten heb gekocht.’

Diezelfde passie en liefde is nog steeds in de nacht te vinden, ziet Sandrien. ‘Dat het momenteel iets lastiger gaat in de clubs betekent niet dat het slecht gaat met de nacht. Er zijn heel veel gepassioneerde jonge mensen die met hun eigen initiatieven komen. Je voelt dat het borrelt.’