Als je dan toch een kaarsje voor iemand aansteekt, doe het dan in de Sacré-Cœur

We lopen een trap in regenboogkleuren op, slaan een hoek om en zien dan de top van de Sacré-Cœur, in schijnwerperlicht helder wit afgetekend tegen de nachtelijke hemel.

‘Nou, zullen we dan maar gelijk even?’

‘Nu we er toch zijn.’

‘Hebben we dat ook weer gehad.’

Overdag schuifelen drommen toeristen door de straatjes in hoog Montmartre, nu klinken alleen onze voetstappen op de kasseien. De cafés zijn verlaten. Een stelletje poseert voor een straatartiest. Op de trappen voor de basiliek zitten hier en daar groepjes mensen. Een taxi rijdt voorbij terwijl een tienermeisje een trekje van haar vape neemt. Beneden, ver in de diepte, twinkelt Parijs.

We hebben wel vaker voor de Sacré-Cœur gestaan, maar zijn nooit binnen geweest. Nu staat er geen rij. Een beveiliger, een oudere man met een stoppelbaard, groet ons als we langslopen.

We gaan de houten deuren door en opeens zijn we heel klein. De enormiteit van de basiliek, de duizelingwekkende hoogte, de onbevattelijke diepte, wekken zelfs bij dit heidense mens een gevoel van nederigheid op. Een handjevol toeristen schuifelt langs de nissen, de kerkbanken dun bezet met mensen die op de volgende mis wachten.

Je kunt een kaarsje kopen, voor 2 euro – en ja, je kunt contactloos betalen. Uiteraard kun je er ook voor kiezen gewoon een kaarsje te pakken, dat aan te steken en niet te betalen, maar op plekken als deze is het bijgeloof net wat sterker dan elders. Ik geloof niet en ik geloof ook niet dat degene voor wie ik het kaarsje wil aansteken, geloofde, maar dat geeft nu even niet. Ze is in mijn gedachten en als je dan toch een kaarsje voor iemand aansteekt, doe het dan in de Sacré-Cœur.

Ik betaal 2 euro en pak een van de kaarsjes uit de bak. Ze krijgt een mooi plekje met uitzicht op het altaarstuk en het gigantische mozaïek van Jezus. De zinloosheid van dit hele ritueel ontgaat me niet, evenals het cynische gegeven dat ik een financiële bijdrage – hoe beperkt ook – lever aan een instituut dat wel rijk genoeg is. Toch is het troostend. Net als dat het troostend is om daarna in stilte rond te lopen, handjes op de rug.

Als ik in de kop van de basiliek aankom, precies achter het altaarstuk, stuit ik op een afzetting. ‘Graag even geduld, zodat de priesters kunnen passeren’, staat er op een bordje. Even later lopen twee oudere mannen in witte gewaden langs. Als we naar buiten lopen, klinkt er geprevel door de speakers. De mis is begonnen. Vanavond staat die, lezen we op het bord, in het teken van ‘world peace’. Veel succes daarmee.