Inmiddels is ­Tyson weer een held en Trump president. Zoiets kan in Amerika

Donald Trump heb ik één keer in het echt gezien. Dat was op 19 augustus 1995, een dag die ik niet snel zal vergeten. Hij was reeds een beroemdheid, al zou iemand die toen had voorspeld dat Trump tweemaal president van de Verenigde Staten zou worden voor gek zijn versleten.

Wel had hij in 1987 paginagrote advertenties geplaatst waarin hij uiting gaf aan zijn onvrede over het buitenlandbeleid van Amerika. Het was ook het jaar dat hij Moskou bezocht en verbleef in wat toen nog Leningrad heette. Naar aanleiding van de geruchten dat Trump bij die gelegenheid is geronseld door de KGB, schreef Thomas L. Friedman onlangs in The New York Times: ‘Ik heb nooit geloofd dat Trump een soort agent is van Ruslands leider Vladimir Poetin, of financieel in diens dienst staat. Het is veel erger. Hij koestert de democratie simpelweg niet. Hij koestert alleen maar geld.’

Toen ik Trump in het echt zag, was dat ook in een plaats waar bij uitstek het grote geld rolt: Las Vegas. In die tijd ging ik regelmatig naar de Verenigde Staten, omdat ik het zo’n bijzonder land vond – heel anders dan Nederland, waar alles wordt doorberekend in tienden van procenten.

Met mijn dochter (13) reed ik dwars door Amerika en op een avond kwamen we via de heuvels van Nevada aan in Vegas. Beneden ons doemde een uitgestrekte vlakte op vol flikkerende lichten in allerlei kleuren, een paradijs van vertier dat je nergens anders ter wereld aantreft. We boekten een kamer in Excalibur, hotel en casino in Amerikaanse Anton Pieckstijl met een speciale kinderafdeling.

Tegenover Excalibur ligt, aan de overkant van de Strip, een van de grootste hotels ter wereld: MGM, een gifgroen verlichte kolos met vijfduizend kamers. Ik keek uit ons raam en zag over de hele gevel van MGM een lichtbak waarop werd aangekondigd dat de volgende avond Mike Tyson zou boksen tegen ene McNeeley. Het was the talk of the country: Tyson kwam net uit de gevangenis na een veroordeling wegens verkrachting en wilde weer wereldkampioen zwaargewicht worden. ‘Misschien zijn er nog kaartjes’, zei ik tegen mijn dochter, ‘kijk jij maar even cartoons, dat is goed voor je Engels.’

Inderdaad waren er nog een paar plaatsen. Die bleken tot mijn onthutsing 1.000 dollar te kosten, maar ik liet mij niet kennen, want ik bezat mijn eerste creditcard. De match zelf was een totaalhappening. Buiten demonstreerden vrouwen met borden met daarop de tekst: ‘Women are not punching bags!’ Binnen liepen we over een rode loper naar de arena. Daar werd ik vooraan bij de ring op een prachtige plaats neergezet.

En toen begon het spektakel. De ene na de andere beroemdheid maakte zijn of haar entree en werd met luid gejuich aangekondigd: Francis Ford Coppola, Eddie Murphy, Don Johnson, Laura Dern, Jeff Goldblum, Neil Diamond, Richard Dreyfuss, Snoop Doggy Dogg en nog vele, vele anderen. Op popcornworpafstand namen Madonna en Pamela Anderson plaats, de laatste met haar geheel getatoeëerde echtgenoot. Madonna daarentegen zag eruit als een engel, gekleed in eenvoudige spijkerbroek en wit T-shirt.

En toen trad Donald Trump binnen.

Sinds kort is op Netflix een vierdelige documentaire te zien over het leven van Mike Tyson. Uiteraard was ik benieuwd hoe de partij tegen McNeeley in beeld zou worden gebracht: ga daarvoor naar het derde deel van de serie. Van de demonstrerende vrouwen is net een glimp te zien, de aandacht gaat vooral naar de 89 seconden die Tyson nodig had om McNeeley tegen het canvas te slaan.

In de documentaire komt Trump een paar keer voor, meestal breed lachend als toeschouwer, maar ook als president met het vlagspeldje op de revers. Over Tyson als verkrachter suggereert Trump dat de bokser onheus is behandeld, maar inmiddels is Tyson weer een held. Zoiets kan in Amerika, per slot is hij zelf – ondanks alles – ook president geworden. Bij Trump gaat het altijd over hemzelf, zelfs als er veroordelingen in het spel zijn.

Vreemd genoeg herinner ik mij de entree van Trump in de MGM-arena niet als een triomftocht. In mijn aantekeningen vond ik terug dat Trump praktisch als enige werd onthaald op ‘luid boegeroep’, zo onpopulair was hij. Maar in Amerika is niets vreemd.

Twee weken geleden werd Trump, op campagne in Syracuse, vergezeld door Tyson, die hem ‘mijn president’ noemde. Madonna, zelf slachtoffer van verkrachting, keerde zich in voorgaande verkiezingen wel tegen Trump, waarbij zij zich afvroeg waarom men had gestemd op een vent met een strafblad. Niettemin werkte zij in 2015 samen met Iron Mike, toen hij een tekst mocht inspreken op haar album Rebel Heart. Kort daarvoor had Tyson nog Mussolini geprezen om zijn fascinerende stem.

Rare jongens en meisjes, die Amerikanen.