Jongeren zijn boos en bang voor hun toekomst. Laten we vieren dat zij de straat op gaan

Met veel verontwaardiging en afschuw wordt bericht over de ‘onlusten’ die in veel Franse steden ontstonden. Uitzonderlijk veel aandacht gaat uit naar de beschadigde Hermès- en Louis Vuitton-winkels. Waar het helaas te weinig over gaat, zijn de gegronde redenen waarom bijna een miljoen Fransen en ook jongeren in andere landen de straat op gaan.

In plaats van afschuw of verontwaardiging uit te spreken, zouden we de strijdvaardigheid van deze jongeren moeten vieren. Want zij zijn terecht boos. Boos op politici die stelselmatig kiezen voor de belangen van het grootkapitaal in plaats van gewone mensen. Politici die liever beknibbelen op sociale voorzieningen dan de vermogenden der aarde effectief belasten. Politici die liever de deur openzetten voor datacenters en miljarden in de wapenindustrie investeren dan zorgen voor adequate huisvesting en onderwijs.

Groeiende vermogensongelijkheid

Want ja, je hoeft niet heel erg op te letten om te weten dat het niet lekker gaat. De vermogensongelijkheid neemt wereldwijd enorm toe en niets lijkt deze trend te kunnen stoppen. Serieuze maatregelen om iets te doen aan de alsmaar groeiende vermogensongelijkheid stuiten op hevig verzet. De rijkste 10 procent bezit nu zo’n driekwart van de wereldwijde rijkdom, terwijl de onderste 50 procent slechts 2 procent bezit.

Met de enorme rijkdom die een handvol miljardairs heeft vergaard, zetten zij verkiezingen naar hun hand. Zo geven diverse miljardairs gul aan extreemrechtse partijen, kopen zij media op en bevoordelen hun algoritmes hun favoriete politici. Zoals we onlangs weer zagen bij de Braziliaanse presidentsverkiezingen, waar Meta de extreemrechtse Flávio Bolsonaro bevoordeelde ten opzichte van de zittende linkse president Lula.

Klimaatcrisis

Ondertussen wordt overal op de wereld de impact van de klimaatcrisis steeds voelbaarder. De aan het klimaat gelinkte natuurrampen volgen elkaar in rap tempo op. Wereldwijd worden we geconfronteerd met overstromingen, extreme droogte en hitte. Ook Europa wordt hierin niet gespaard, zoals we deze zomer konden merken.

Hoe ziet de wereld er over 20 jaar uit? Niet goed, als we de steevast genegeerde klimaatrapporten van de Verenigde Naties mogen geloven. En wat doen onze politici? Die blijven voordeeltjes geven aan de fossiele reuzen die onverminderd doorgaan met het oppompen van olie en aan de techmiljardairs die in hoog tempo energieslurpende datacenters bouwen. Datacenters voor een technologie die ons in het gunstigste geval werkloos maakt en ons met een beetje pech uitroeit, als we de AI-bazen mogen geloven.

Genocide

En als dit allemaal niet erg genoeg is, kijken we ook allemaal toe hoe Israël straffeloos een genocide pleegt. Hoe mensen die op ons lijken – als je niet wit bent – worden verpulverd door Israëlische en Amerikaanse bommen in Gaza, Libanon, Iran of Jemen. Hoe straffeloos het internationaal recht geschonden wordt, elke dag weer. Hoe waarden zoals mensenrechten, die bij menig Europees leider zo hoog in het vaandel leken te staan, eigenlijk vrij weinig betekenen als de schenders ervan ‘bondgenoten’ zijn.

Een wereld waarin dit de dagelijkse realiteit is, is een wereld waarin op volwaardige wijze geen échte toekomst is. Niet voor wie niet tot de rijke elite behoort die de vele voordeeltjes geniet, maar tot de brede laag mensen die door de stijgende levenskosten steeds meer in de verdrukking komt en in een wereld vol onzekerheden leeft. Een wereld van klimaatrampen, oorlogen en AI-bots die ons al dan niet gaan uitroeien.

Verzet tegen deze wereld is broodnodig en mag best wat ruiten kosten. Dus laten we de jongeren vieren. Laten we vieren dat zij niet bij de pakken neerzitten en met hoop voor een andere wereld de straat op gaan. Een wereld met meer rechtvaardigheid voor iedereen. Een wereld waarin de sterkste schouders echt de zwaarste lasten dragen, sociale voorzieningen boven de winst van grote bedrijven gaan en tegen genocide wordt opgetreden.