In ‘Over de A4’ wordt alles uit de kast gehaald om je iets te laten voelen, maar spannend wordt het zelden

Vlak voor de Belgische grens posten marechaussees Roy en Klaas in hun dienstwagen. Als twee reigers aan de rand van een sloot wachten ze geduldig tot er iets smakelijks voorbijschiet. ‘Het mooie van de A4 is dat alles eroverheen komt’, zegt Roy. ‘Drugs, wapens, vreemdelingen, mensensmokkel. Alle boeven en criminelen, alles gaat met de auto.’

Als tv-recensent beperkt mijn woon-werkverkeer zich tot bed-bank-bureau. Hierdoor vrees ik soms het contact met de buitenwereld te verliezen, waar 7 miljoen forensende Nederlanders gemiddeld een krap uur per dag in de auto zitten. Gelukkig zendt RTL 4 elke dinsdagavond Over de A4 uit, een realityserie over de 130 kilometer asfalt tussen Amsterdam en de Belgische grens.

Over de A4 volgt de mensen die zich dagelijks inzetten om het verkeer over de snelweg in goede banen te leiden. Politieagenten, bergers, monteurs van de ANWB. En marechaussees Roy en Klaas, die een wit busje signaleren dat verdacht veel mensen de grens over sjeest. Ze zetten de achtervolging in.

Langs de kant van de weg vraagt Roy of de mannen zich kunnen legitimeren. Een van hen blijkt een nieuwe editie van de ID-kaart te hebben, die Roy aan een nauwkeurig onderzoek onderwerpt. ‘Dit is een loepje, daar zit wat verschillende verlichting op, waarmee we documenten kunnen controleren op een stukje echtheid.’

Na afloop doet Roy verslag. ‘Ja, dan zie je ineens een busje met zeven Portugezen erin. Nou ja, en dan blijkt, allemaal een kaartje bij, allemaal goed. Nou, prima’, zegt Roy beteuterd.

Hoewel de editors van Over de A4 op muzikaal gebied alles uit de kast halen om je iets te laten voelen bij wat er gebeurt, wordt het zelden spannend.

Verkeersagenten Michael en Jean-Pierre krijgen een lekke band. Weginspecteur Wilfred van Rijkswaterstaat raapt een losgeraakte kentekenplaat op van de snelweg. Berger Peter staat te wachten op een ‘dikke, dikke kletser’ en is zichtbaar teleurgesteld als hij een licht gebutste elektrische Mini treft.

Toch raad ik alle 7 miljoen autoforensen aan om bij thuiskomst ook eens naar Over de A4 te kijken. Wie zich al filerijdend opvreet over ‘mensen die rijden als bitches’, zoals berger Peter het omschrijft, ontgaat al snel het wonder van de Nederlandse snelweg – volgens het World Economic Forum het op een na beste wegennetwerk ter wereld.

Na Over de A4 weerstaat een automobilist wellicht de drang om met 150 kilometer per uur over de linkerbaan te racen, een file via de vluchtstrook af te snijden, een rood kruis te negeren en te appen achter het stuur. Of, als je dan toch met een telefoon in je hand wordt gesnapt, bij hoog en laag te beweren dat het een tweeliterpak Bar-le-Duc was.